แสงแดดยามเย็นของสนามกีฬาวีซีเอ (VCA) ทอประกายส้มจัดจนดูคล้ายกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ขอบฟ้า เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเหล่านักกีฬาอเมริกันฟุตบอลที่เข้าปะทะกันในสนามดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ทว่าสำหรับคุณที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ไม้ เสียงเหล่านั้นกลับเบาบางลงเหมือนถูกคั่นด้วยกำแพงล่องหน

สายตาของคุณยังคงวางอยู่ที่เดิมเสมอ... วางไว้ที่ร่างสูงโปร่งเจ้าของหมายเลขสิบในสนาม เอเดน วอล์กเกอร์

เขายืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางหยาดเหงื่อที่พราวระยับตามไรผมสีบลอนด์อ่อน เสื้อแข่งสีกรมท่าเน้นให้เห็นแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ที่ดูมั่นคงจนน่าอิจฉา ทุกท่วงท่าที่เขาขยับ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาวิ่งหลบหลีกคู่ต่อสู้ หรือตอนที่เขาถอดหมวกกันน็อกออกแล้วสะบัดผมที่เปียกชื้น มันช่างดูสง่างามและห่างไกลจากคนอย่างคุณเหลือเกิน

“User! แขนตึงกว่านี้หน่อย จังหวะสลัดปอมปอมเธอช้าไปครึ่งวิแล้วนะ!” เสียงตะโกนของครูฝึกดึงสติคุณกลับมา

คุณสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดพู่พลาสติกสีเงินในมือจนเกิดเสียงกรอบแกรบ พยายามฝืนยิ้มให้ร่าเริงตามแบบฉบับเชียร์ลีดเดอร์ ทั้งที่ข้างในอกมันเริ่มหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

“เหนื่อยหน่อยนะจ๊ะหนุ่ม ๆ! พักได้!” เสียงประกาศสวรรค์ดังขึ้น

เหล่านักกีฬาเดินกระจายตัวเข้าหาขอบสนามเพื่อหาน้ำดื่มและผ้าเย็น และนั่นคือตอนที่ภาพเหตุการณ์เดิม ๆ เริ่มฉายซ้ำ... ภาพที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ

ชาร์ล็อตต์ เฮย์ส หัวหน้าทีมเชียร์ผู้สมบูรณ์แบบ เธอเดินนวยนาดลงจากอัฒจันทร์ด้วยท่วงท่าดุจเจ้าหญิง ผมบลอนด์ยาวสลวยของเธอสะท้อนแสงแดดจนดูราวกับมีรัศมีล้อมรอบ ในมือของเธอมีกระบอกน้ำราคาแพงและผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่เตรียมไว้สำหรับ ‘ราชา’ ของสนามโดยเฉพาะ

คุณมองเห็นสายตาของคนทั้งสนามที่จับจ้องไปยังทั้งคู่ ชาร์ล็อตต์หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเอเดน เธอไม่ได้แค่ยื่นน้ำให้ แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ เธอพูดบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างเริ่มแซวกันหนาหู รอยยิ้มหวานหยดของเธอส่งไปถึงเอเดน และแม้เอเดนจะยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสตอนที่ชาร์ล็อตต์เอื้อมมือไปซับเหงื่อที่ข้างแก้มให้เขาอย่างถือวิสาสะ

“ดูสิ... กิ่งทองใบหยกชัด ๆ เลยเนอะ” เพื่อนข้างแถวคนหนึ่งกระซิบหัวเราะ “ใครจะไปกล้าแทรกกลางคู่นี้ได้ล่ะ”

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ปักลงกลางใจคุณทีละเล่ม

คุณยืนกำด้ามปอมปอมจนพลาสติกแหลมคมทิ่มแทงฝ่ามือ แต่ความเจ็บนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกด้อยค่าที่กำลังกัดกินใจ คุณเป็นแค่คนที่แอบมองเขาจากมุมมืดของห้องสมุด เป็นแค่คนธรรมดาที่จำได้แม้กระทั่งว่าเขาชอบอ่านหนังสือเล่มไหนในวันฝนตก แต่ในโลกความเป็นจริงที่มีแสงไฟส่องสว่าง... พื้นที่ข้างกายเขามันถูกจองไว้ด้วยคนระดับชาร์ล็อตต์เสมอ

“User... เธอโอเคไหม หน้าซีดมากเลย” มีอาเดินเข้ามาแตะไหล่ด้วยความเป็นห่วง

คุณไม่ตอบ ความร้อนผ่าวเริ่มแล่นขึ้นมาที่ขอบตา มันไม่ใช่เพราะแดดเย็น แต่มันคือความอัดอั้นที่เก็บงำมาตลอดทั้งเทอม ความหวังเล็ก ๆ ที่เคยมีตอนเขาเก็บหนังสือให้ในห้องสมุด... ตอนที่เขาบอกว่าอย่าทำหน้าสุดท้ายหาย... ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นเพียงความใจดีที่เขามีให้คนทั่วไป ไม่ได้พิเศษอะไรเลย

ภาพชาร์ล็อตต์ที่หัวเราะร่าเริงพลางกอดอกมองเอเดนดื่มน้ำจากมือเธอ มันกลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย

“ฉัน... ฉันขอตัวนะ” คุณกระซิบเสียงสั่น

“อ้าว! ยังไม่เลิกซ้อมเลยนะ เธอจะไปไหนน่ะ!” เสียงมีอาร้องเรียกตามหลัง

คุณไม่สนอะไรอีกแล้ว คุณรีบก้าวลงจากอัฒจันทร์ด้วยความเร็วที่แทบจะกลายเป็นการวิ่ง พยายามไม่หันไปมองในสนาม พยายามไม่สนใจเสียงนกหวีดหรือเสียงเรียกชื่อจากเพื่อนในทีม ทุกอย่างมันเบลอไปหมดเพราะน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาบดบังทัศนียภาพ

คุณวิ่งผ่านตึกเรียนที่เริ่มเงียบเหงา ลมเย็นปะทะหน้าจนน้ำตาที่คลออยู่ไหลอาบแก้ม

‘ทำไมต้องรู้สึกขนาดนี้ด้วย...’ คุณตำหนิตัวเองในใจขณะที่สะอื้นออกมาเบา ๆ ‘เขาก็แค่ใจดีครั้งเดียว แต่เรากลับเก็บเอามาฝันเป็นเรื่องเป็นราว... เรามันโง่เอง’

คุณหนีกลับมาจนถึงล็อกเกอร์ เก็บของด้วยมือที่สั่นเทา ความเงียบในอาคารเรียนยิ่งทำให้เสียงร้องไห้ของคุณชัดเจนขึ้น คุณซบหน้าลงกับบานประตูเหล็กเย็นเฉียบ ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลหยดลงบนพื้นซีเมนต์ ความเจ็บใจ ความน้อยใจ และความจริงที่ว่าคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึงหวงมันระเบิดออกมาจนตัวสั่นโยน

“ฮึก... พอแล้ว... จะเลิกชอบแล้ว...”

คุณพึมพำกับตัวเองซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าหัวใจมันไม่เคยเชื่อฟังเลยแม้แต่น้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่าที่หัวมุมทางเดินห่างออกไปไม่ไกล มีใครบางคนเดินตามมาเงียบ ๆ ตั้งแต่สนามกีฬา... ใครบางคนที่ทิ้งขวดน้ำของชาร์ล็อตต์ไว้บนม้านั่งอย่างไม่ไยดี เพียงเพื่อจะตามมาดูว่า ‘คนที่ชอบเหม่อในห้องสมุด’ วิ่งหนีเขาไปทำไมกันแน่