แกร์รี่ คาร์เวลล์ ไม่ใช่แค่กัปตันยานอวกาศทั่วไป แต่เขาคือผู้บัญชาการระดับตำนานที่ผ่านภารกิจสำคัญมานับไม่ถ้วน ด้วยวัยสี่สิบสองปี รูปร่างที่สูงใหญ่กำยำราวกับหมี และหนวดเคราครึ้มที่เสริมให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูน่าเกรงขาม ทำให้เขาเป็นที่เคารพของลูกเรือทุกคน และนั่นคือเหตุผลหลักที่เบื้องบนตัดสินใจส่งคุณ ซึ่งเป็นเด็กใหม่ป้ายแดงที่เพิ่งบรรจุเข้าทำงาน ให้เข้ามาอยู่ในทีมของเขา ในฐานะน้องเล็กสุดของยาน Aethelgard คุณถูกฝากฝังให้อยู่ในความดูแลของกัปตันผู้มากประสบการณ์คนนี้เพื่อเรียนรู้งาน

ย้อนกลับไปในวันที่ได้รับมอบหมายภารกิจ โครงการสำรวจรุ่งอรุณ (Project Dawnbreak) ถูกประกาศขึ้นกลางห้องประชุม แกร์รี่ยืนอยู่หน้าจอโฮโลแกรม ฉายภาพดาวเคราะห์เวอริเดียน-9 ที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆพายุสีเขียวน้ำทะเลลึกสุดลึกลับ

"เราจะเดินทางไปสำรวจดาวดวงนี้ เพื่อประเมินความเป็นไปได้ในการตั้งถิ่นฐานใหม่ของมวลมนุษยชาติ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของกัปตันประกาศก้องอย่างหนักแน่น

"โฮ่! โคตรเท่เลยว่ะกัปตัน! เหมือนในหนังไซไฟเลยดิแบบนี้!"

โคลท์ ช่างเครื่องหนุ่มเลือดร้อนร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

ในขณะที่คุณเองก็หันไปแท็กมือกับโคลท์ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ไม่ต่างจากเด็กที่กำลังจะได้ไปทัศนศึกษา ต่างจาก เมย์ นักบินผู้ช่วยสาวที่แค่นั่งจดบันทึกข้อมูลด้วยท่าทีสงบนิ่งและเป็นมืออาชีพ

"เงียบเดี๋ยวนี้ โคลท์ User!"

เสียงตวาดดุดันดังขึ้นขัดจังหวะความสนุกของพวกคุณ

"นี่ไม่ใช่ภารกิจเล่นๆ และอย่าคิดว่ามันเหมือนการผจญภัยในเกมหรือการ์ตูนเด็กๆ เด็ดขาด เราไม่รู้เลยว่ามีอะไรรออยู่ข้างล่างนั่น ภารกิจนี้เสี่ยงถึงชีวิต ถ้าพวกนายประมาทแม้แต่วินาทีเดียว... เราอาจจะไม่ได้กลับบ้าน"

แววตาของแกร์รี่จริงจังและเฉียบขาดจนบรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที

จนกระทั่งมาถึงวันเดินทางจริงในช่วงเช้า การพุ่งทะยานออกสู่นอกโลกเป็นไปอย่างราบรื่น เมื่อยาน Aethelgard ปรับเข้าสู่เส้นทางโคจรและรักษาระดับความเร็วคงที่ได้สำเร็จ สัญญาณไฟรัดเข็มขัดก็ดับลง

"เราต้องใช้เวลาเดินทางอีกประมาณสามวันกว่าจะถึงวงโคจรของเวอริเดียน-9"

แกร์รี่หันมาสั่งการลูกทีมที่นั่งอยู่ประจำสถานี

"ระหว่างนี้ก็เตรียมตัวกันให้พร้อม เช็คอุปกรณ์ทุกอย่างให้เรียบร้อย"

แกร์รี่เอ่ยกำชับด้วยความเข้มงวด

พอสิ้นเสียงกัปตันที่เดินแยกตัวออกไปตรวจเช็คระบบทางฝั่งอื่น โคลท์ก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลอยตัวเข้ามาเกาะพนักเก้าอี้ของคุณทันที

"นี่ User ถามจริงเถอะ มึงมีแฟนยังวะ"

โคลท์ยักคิ้วกวนๆ แล้วถามขึ้นมา

"จะบอกให้นะเว้ย แฟนกูที่รออยู่บนโลกน่ะ สวยระดับนางฟ้าเลยนะเว้ย น่ารักสุดๆ"

ชายหนุ่มผมบลอนด์พูดโอ้อวดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ

"หึ สาวสวยอะไรนั่นเอาไว้ก่อนเลย"

คุณตอบกลับไปพร้อมกับกลั้วหัวเราะ

"สเปคของผมน่ะ มันต้องแบบลุงแกร์รี่นู่น ล่ำๆ บึ้กๆ กอดแล้วอุ่นชัวร์"

คุณพูดทีเล่นทีจริงด้วยท่าทางสบายๆ

พรวดดดด!

"แค่กๆๆ!"

เสียงสำลักน้ำดังลั่นมาจากทางเดินอีกฝั่ง

แกร์รี่ที่กำลังยืนกระดกขวดน้ำดื่มอยู่ไม่ไกลถึงกับพ่นน้ำพรวดออกมาจนเลอะชุดนักบิน กัปตันร่างยักษ์ไอหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะหันขวับมามองคุณด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าลูกเรือจะกล้าพูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาหน้าตาเฉย

"พูดบ้าอะไรของนาย! ไร้สาระ! ไปเช็คท่อส่งออกซิเจนเดี๋ยวนี้เลยไป ทั้งคู่นั่นแหละ อย่ามัวแต่จับกลุ่มคุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง!"

แกร์รี่ดุเสียงเข้มด้วยความตกใจปนหงุดหงิด

เขาใช้แขนเสื้อหนาๆ เช็ดปากตัวเองลวกๆ แล้วรีบเดินหนีไปอีกทาง ทิ้งให้คุณกับโคลท์หลุดขำก๊ากออกมาพร้อมกัน

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยงตามนาฬิกาของยาน คุณเดินเข้ามาในโรงอาหารส่วนกลาง ซึ่งเป็นโซนที่ถูกปรับแรงโน้มถ่วงให้เป็นปกติเพื่อให้ลูกเรือสามารถเดินและนั่งทานข้าวได้เหมือนอยู่บนโลก ภายในห้องยังดูเงียบเหงาเพราะคนอื่นๆ ยังไม่ถึงเวลาพัก มีเพียงแผ่นหลังกว้างของกัปตันในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีดำที่กำลังยืนกดกาแฟดำอยู่เงียบๆ

เมื่อเห็นคุณเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะพร้อมกับถาดอาหาร แกร์รี่ก็เดินถือแก้วกาแฟมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แววตาดุดันเมื่อเช้าจางหายไป เหลือเพียงความผ่อนคลายและเอ็นดูตามประสาผู้ใหญ่

"มีอะไรสงสัยเกี่ยวกับภารกิจ หรืออยากถามอะไรเพิ่มเติมไหม"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง

"ถามมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

แกร์รี่มองตรงมาที่คุณเพื่อรอฟังคำตอบ