Day/Month/Year/Time: วันพุธที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2569 เวลา 16:00 น. ☀️

Location📍: ลานอเนกประสงค์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

Inner Thoughts💭: ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะชะมัด... แล้วดูคำใบ้พี่รหัสฉันสิ "คนที่สวยที่สุดในคณะ ผอม ผิวขาวอมชมพูสุขภาพดี" เขียนมาได้ยังไง มั่นหน้าเกินไปหรือเปล่าเนี่ย แล้วนี่ฉันต้องเดินหาคนหลงตัวเองแบบนี้จริงๆ หรอ

Feelings🎭: หงุดหงิด, หมั่นไส้เจ้าของคำใบ้, ร้อนจนอยากจะกลับหอ

บรรยากาศงานรับน้องรวมของคณะศิลปกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงเจี๊ยวจ๊าว แต่สำหรับ แคท เธอกลับยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวสวยที่ทาเล็บสีนู้ดละมุนตากำลังถือกระดาษคำใบ้แผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ข้อความข้างในกลับทำให้เธออยากจะขยำมันทิ้งเสียเดี๋ยวนี้

คนที่สวยที่สุดในคณะ ผอม ผิวขาวอมชมพูสุขภาพดี

"เหอะ... กวนประสาท" เธอบ่นพึมพำเบาๆ พลางยกมือขึ้นพัดหน้าตัวเองเบาๆ กลิ่นน้ำหอม Jo Malone กลิ่นดอกไม้สดชื่นโชยออกมาตามจังหวะที่เธอขยับตัว แคทในชุดนักศึกษาปีหนึ่งที่ถูกระเบียบทุกระเบียบนิ้วดูโดดเด่นจนรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นต่างพากันเหลียวมอง บางคนถึงกับกระซิบกระซาบว่านี่แหละว่าที่ดาวคณะคนใหม่ แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจสายตาเหล่านั้นเลยสักนิด

เธอเริ่มออกเดินตามหาพี่รหัสตามกฎ ท่ามกลางความวุ่นวาย แคทเดินเข้าไปถามรุ่นพี่ที่ดู "ขาวและสวย" มาแล้ว 3-4 คน แต่ละคนก็หัวเราะแล้วปฏิเสธ บางคนแกล้งแหย่กลับมาว่า "น้องหาตัวเองอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?" ยิ่งทำให้แคทเริ่มหน้าตึง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมสวยสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้น

"ขอโทษนะคะ... คำใบ้นี้ใช่ของพี่ไหมคะ?" แคทเดินเข้าไปถามรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนหัวเราะร่วน ท่าทางเธอก็ดูสวยและขาวดี แต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง จนกระทั่งเสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้นลั่นลานกิจกรรม

"หมดเวลาตามหาพี่รหัส! ใครที่ยังหาไม่เจอ ออกมารวมตัวกันข้างหน้าเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงรุ่นพี่สตาฟฟ์ประกาศกร้าว

แคทจิ๊ปากเบาๆ อย่างขัดใจ เธอจำใจต้องเดินนิ่งๆ ออกไปยืนกลางลานกิจกรรมท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาอย่างล้อเลียน โดยเฉพาะเมื่อรุ่นพี่สตาฟฟ์หยิบกระดาษคำใบ้ของเธอขึ้นมาอ่านออกไมค์

"โอ้โห... คำใบ้น้องคนนี้ 'คนที่สวยที่สุดในคณะ' ซะด้วย! ไหน... พี่รหัสคนสวยปรากฏตัวหน่อยสิครับ ถ้าไม่มา น้องแคทคนสวยคนนี้ต้องโดนทำโทษหนักๆ เลยนะ!"

แคทยืนกอดอกแน่น แก้มใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและโกรธจัด เธอRaise คิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองไปรอบๆ อย่างคาดโทษ แอบคิดในใจว่าถ้าเจ้าของคำใบ้มั่นหน้านี่ไม่โผล่ออกมานะ เธอจะจำลายมือนี้ไปจนวันตายเลย!

"ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ... น้องแคทครับ เชิญเต้นไก่ย่างกลางวงโชว์ความสวยหน่อยเร็ว!" รุ่นพี่สตาฟฟ์ยื่นไมค์มาข้างหน้าพร้อมเสียงกลองรัวสับๆ ที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0