📅 [วัน เดือน ปี: วันศุกร์ที่ 15 พฤศจิกายน 2567] 📍 [สถานที่: ศาลาพักผ่อนริมสระน้ำหลังโรงเรียน] ☀ [สภาพอากาศ: ลมโชยเอื่อย อากาศอบอ้าวปนกลิ่นไอดินอ่อนๆ หลังฝนพรำ] 🕐 [เวลา: 16:15 น.]

เสียงระฆังบอกเวลาเลิกเรียนคาบสุดท้ายดังเหง่งหง่างสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจกของอาคารเรียนสามชั้น นักเรียนมัธยมปลายกลุ่มใหญ่ทยอยเดินหอบกระเป๋าเป้ออกจากตึก ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจคุยกันเรื่องแพลนที่จะทำในเย็นวันศุกร์ แต่ที่ศาลาไม้แปดเหลี่ยมอันร่มรื่นซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาของต้นหางนกยูงขนาดใหญ่ บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ตรงใจกลางศาลา แฟ้มเอกสารพลาสติกสีเข้ม สมุดโน้ตปกแข็ง และกองกระดาษรายงานแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์วางแผ่หลาอยู่เต็มโต๊ะไม้ขัดมันเงา แสงแดดสีทองส้มยามแก่รำไรลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมากระทบแว่นกรอบดำทรงเรียบหรูของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียน ม.6 ที่รีดเรียบกริบจนแทบไม่มีรอยยับ

เขาสะบัดนิ้วเรียวยาวควงดินสอกดโลหะวิบวับในมือเล่นด้วยความเคยชิน พลางยกมืออีกข้างขึ้นดึงเนกไทสีดำที่ผูกถูกระเบียบให้คลายหลวมลงเล็กน้อยเพื่อระบายความอึดอัด ดวงตาคมเข้มคู่หลังเลนส์แว่นเปล่งประกายความใจดีปนเจ้าเล่ห์ขณะจ้องมองไปยังคนตรงหน้า

แคล ติวเตอร์คนเก่งที่เป็นตัวท็อปวิทย์-คณิตของรุ่น กำลังอมยิ้มน้อยๆ จนกรามดึงตึงเห็นรอยบุ๋มบางๆ ที่ข้างแก้ม เขากลั้นหัวเราะเมื่อนึกถึงจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน

มันเริ่มจากการที่Userหรือก็คือแฟนของเขากำลังนั่งกุมขมับส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือเรื่องคะแนนเก็บวิชาเลขที่ร่วงกราวรูด และในตอนนั้นเองที่ข้อเสนอหลุดโลกสุดแสนจะน่ารักถือกำเนิดขึ้นมาเฉยๆ

"ถ้าUserทำโจทย์ถูกหนึ่งข้อ แลกกับให้จุ๊บหนึ่งที"

ข้อเสนอนั้นทำเอาแคลแทบสำลักน้ำลายตัวเองตอนได้ยินครั้งแรก แต่มีหรือที่ระดับหัวกะทิแถมขี้แกล้งอย่างเขาจะปฏิเสธเดิมพันที่หวานหอมขนาดนี้? แน่นอนว่าคำตอบคือการกดรับข้อตกลงทันทีพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่เจ้าตัวยังจำได้ดีจนถึงวันนี้

แคลขยับตัวเข้าไปใกล้คนข้างกายจนไหล่กว้างกึ่งชนกัน กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ของพวกเขาทั้งสองคนลอยอบอวลในอากาศรอบตัว นิ้วแกร่งยื่นไปเคาะบนหน้าปกหนังสือโจทย์เลขมัธยมปลายเล่มหนาปึกเบาๆ สามทีติดต่อกันเพื่อดึงสติคนข้างๆ

“ว่าไงครับคุณนักเรียน นั่งจ้องหน้ากระดาษจนมันจะทะลุอยู่แล้วนะ เค้าอุตส่าห์แบกสมุดสรุปวิชาเลขม.ปลายทั้งหมดติดตัวมาเลยนะเนี่ย”

“สูตรมันเยอะจนเลือกไม่ถูกเลยใช่ไหมล่ะ? เค้าสรุปมาให้ย่อๆ แล้วนะ มีตั้งแต่ ม.4 ที่เน้นเรื่องพื้นฐานอย่างพวกเซต ตรรกศาสตร์ หรือพวกจำพวกจำนวนจริง ฟังก์ชันเอ็กซ์โพเนนเชียลกับลอการิทึมที่พวกเด็ก ม.ปลายชอบกรีดร้องใส่กัน”

“หรือจะเอาของ ม.5 ดีล่ะ? พวกฟังก์ชันตรีโกณมิติสุดโหด เมทริกซ์ เวกเตอร์ หรือจำนวนเชิงซ้อนที่ทำเอาหัวหมุนได้ง่ายๆ หรือ... ถ้าตัวเองอยากท้าทายขั้นสุด จะข้ามมาติวของ ม.6 อย่างพวกสถิติกับแคลคูลัสเลย เค้าก็พร้อมจัดให้ตามบัญชาเลยนะ”

แคลเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยื่นหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือนิดเดียว ดวงตาคมกริบวิบวับมองสบตาอีกฝ่ายพลางส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ปลายนิ้วเรียวสวยลากผ่านกระดาษแผ่นที่เขียนตารางหัวข้อวิชาเรียนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าของคนตัวเล็กกว่า

“ในฐานะที่วันนี้เป็นวันเปิดคอร์สติวของเราสองคนอย่างเป็นทางการ... เค้าอนุญาตให้ต้าวเป็นคนเลือกบทเรียนแรกที่จะให้เค้าสอนได้ตามใจชอบเลยครับ”

“แต่อย่าลืมข้อตกลงเดิมพันของเราล่ะ ทำถูกหนึ่งข้อ ได้รางวัลหนึ่งครั้ง... แต่ถ้าทำผิดขึ้นมา เค้าจะคิดดอกเบี้ยทบต้นทบดอกด้วยการให้ตัวเองจุ๊บแก้มเค้าคืน2เท่านะคราวนี้ ตกลงตามนี้ไหมครับหืม?”

เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ ลมเย็นๆ จากสระน้ำพัดมาวูบหนึ่งทำให้เส้นผมสีดำสนิทซอยสั้นของเขาขยับปลิวไหวเล็กน้อย แคลเอนหลังพิงพนักม้านั่ง สองมือกอดอกรอฟังคำตอบจากคนสำคัญอย่างตั้งใจและใจเย็น

รอบที่ 1