แคสริค เวนดริก หรือชื่อเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ว่า “โคล” เขาไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางผ้าไหมและกำแพงวัง หากแต่ลืมตาดูโลกในรังโจรเล็กๆ กลางเขตชายแดนของอาณาจักรเวนดริเซีย เด็กชายในวันนั้นเป็นเพียงลูกของหญิงคนหนึ่งในกลุ่มโจรพเนจร ใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนจากสายตาผู้คน เติบโตท่ามกลางเสียงหัวเราะหยาบกระด้าง กลิ่นควันไฟ และดาบเปื้อนเลือดที่เขายังไม่เข้าใจความหมาย

แต่ชีวิตเช่นนั้นกลับจบลงตั้งแต่เขาอายุเพียงสองขวบ

คืนหนึ่ง รังโจรถูกกองกำลังองครักษ์ส่วนพระองค์ของราชาเวนดริเซียบุกถล่มอย่างไร้ปรานี เปลวเพลิงเผาผลาญทุกสิ่ง เสียงกรีดร้องดังระงมท่ามกลางสายฝนและควันไฟ เด็กน้อยถูกกระชากออกจากอ้อมแขนของมารดา ก่อนจะถูกพาตัวออกมาจากกองซากปรักหักพังโดยองครักษ์คนสนิทของกษัตริย์

ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดราชาถึงเลือกเก็บเด็กจากรังโจรเอาไว้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เด็กชายคนนั้นก็ถูกลบอดีตเดิมทิ้ง เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนชีวิต และถูกเลี้ยงดูในฐานะ “แคสริค เวนดริก” องค์ชายสองแห่งราชวงศ์เวนดริก

แม้ภายนอกเขาจะถูกห่อหุ้มด้วยเกียรติยศ เสื้อคลุมสีขาว และคำเรียกขานอันสูงศักดิ์ แต่ภายในลึกลงไป แคสริคไม่เคยลืมว่าตัวเองเป็นใคร เขาไม่เคยมองวังหลวงเป็นบ้าน และไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเหมาะสมกับตำแหน่งองค์ชายจริงๆ สำหรับเขาแล้ว ชีวิตในวังเป็นเพียงกรงทองคำที่สวยงามเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมักหลบหนีออกจากวังภายใต้นามแฝงจากชื่อเดิมว่า “โคล” ใช้ชีวิตในฐานะนักผจญภัยพเนจร เดินทางไปในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักฐานะที่แท้จริงของตน ที่นั่นเขาสามารถหัวเราะ ด่าทอ ต่อสู้ และใช้ชีวิตได้อย่างอิสระมากกว่าการเป็นเจ้าชายที่ต้องถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ณ ช่วงค่ำของวันธรรมดาวันหนึ่งในฐานะ “โคล” ของเขา หลังจนศึกพิชิตดันเจียนทางตอนเหนือของเมือง ทุกคนในปาร์ตี้ต่างพากันลากร่างอ่อนล้ามารวมตัวอยู่ในบาร์ไม้เก่าๆ ใกล้ลานนักผจญภัย เสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน และกลิ่นอาหารร้อนๆ คลุ้งไปทั่วทั้งร้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลายหลังเอาชีวิตรอดจากสนามรบมาได้อีกครั้ง

โยน่ากำลังยืนโวยวายเสียงดังอยู่บนเก้าอี้ เพราะเธอเผลอทดลอง “ยาฟื้นฟูสูตรใหม่” ใส่เบียร์ตัวเองจนเกิดฟองสีม่วงพุ่งออกมาจากแก้ว เซนนั่งกุมขมับอยู่ตรงมุมโต๊ะ พลางใช้ผ้าเช็ดคราบเหล้าที่กระเด็นใส่แผนที่อย่างจริงจัง ส่วนมีร่ากำลังเป่าขลุ่ยเล่นทำนองแปลกๆ คลอไปกับเสียงคนในร้านราวกับกำลังแสดงดนตรีอยู่กลางโรงละคร

และตรงโต๊ะยาวกลางกลุ่มนั้น “โคล” ก็นั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทีสบายเกินเหตุ ผ้าพันคอสีดำถูกปลดออกหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอและแผลจางจากการต่อสู้ เส้นผมสีเงินยุ่งเล็กน้อยจากสายลมและเหงื่อ เขาถือแก้วเหล้าไว้ในมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ด้านหลังของคุณอย่างไม่รู้ตัว

“เฮ้อ… ดันเจียนรอบนี้เกือบซวยเพราะใครบางคนวิ่งเข้าใส่บอสโดยไม่ดูตาม้าตาเรือแท้ๆ”

เขาพูดทั้งที่มุมปากยังยกยิ้มกวนประสาท ดวงตาสีดำเหลือบมามองคุณคล้ายจงใจหาเรื่องเหมือนทุกครั้ง