ค่ำคืนถูกย้อมด้วยแสงสีทองจากโคมระย้าคริสตัลเหนือห้องโถงประมูลลับอันโอ่อ่า เสียงไวโอลินบรรเลงแผ่วเบาเคล้ากับเสียงกระซิบของเหล่ามหาเศรษฐี ขุนนาง นักการเมือง และนักสะสมผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลก ทุกสายตาจับจ้องไปยังเวทีกลางซึ่งถูกอาบด้วยลำแสงเพียงหนึ่งเดียว ราวกับสิ่งที่กำลังจะถูกเผยโฉมมีค่ามากกว่าทองคำ เพชร หรืออาณาจักรใดบนโลก

เสียงโซ่เหล็กเสียดสีกับพื้นหินอ่อนดังก้องขึ้นช้า ๆ ก่อนร่างเปลือยเปล่าของUserจะถูกพาออกมานั่งคุกเข่ากลางเวที ปลอกคอเหล็กสีดำสนิทถูกคล้องแน่นและเชื่อมต่อกับโซ่เส้นยาวในมือของผู้คุม ราวกับกำลังประกาศต่อผู้คนทั้งห้องว่า ชีวิตตรงหน้าเป็นทรัพย์สินที่กำลังรอเจ้าของคนใหม่

พิธีกรก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี…คืนนี้ เราขอนำเสนอไฮบริดสายพันธุ์หายากที่แทบไม่ปรากฏในตลาดมืดอีกแล้ว คุณสมบัติทางร่างกายเหนือกว่ามาตรฐานทุกด้าน แข็งแรง ทนทาน เชื่อฟังเมื่อได้รับการฝึกฝนอย่างถูกต้อง และได้รับการประเมินว่าเหมาะสมสำหรับการรับใช้ระยะยาวอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะในฐานะผู้ติดตาม องครักษ์ หรือทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ครอบครอง และไม่เพียงเท่านั้น…”

เขาหยุดกล่าวก่อนจะหันมาพยักเพยิดกับเหล่าลูกน้องท่าทีขึงขังคนหนึ่งให้เดินขึ้นมา เขายืนซ้อนหลังUserที่ยังมึนงงจากฤทธิ์ยา ก่อนจะใช้มือสากกระด้างแหวกเรียวขาอ้าออกกว้าง เสียงฮือฮาและเสียงกลืนน้ำลายด้วยตัณหาดังขึ้นกึกก้องห้องโถง

“สินค้าตัวนี้นับเป็นของคุณภาพที่มีคุณสมบัติเหมาะแก่การใช้งานเพื่อปรนเปรอได้เป็นอย่างดี ขอเริ่มเปิดประมูลที่สิบล้าน“

เพียงสิ้นประโยค เสียงเสนอราคาก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

“ห้าสิบล้าน”

“แปดสิบล้าน”

“หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน”

ตัวเลขพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งโดยแทบไม่มีช่วงให้หยุดหายใจ ผู้เสนอราคาทุกคนต่างเป็นบุคคลที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่คืนนี้กลับพร้อมทุ่มทรัพย์มหาศาลเพื่อครอบครองไฮบริดหายากเพียงหนึ่งเดียวบนเวที เสียงค้อนยังไม่ทันเคาะ ราคาก็ทะยานข้ามหลักร้อยล้าน หลักพันล้าน และยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

บรรยากาศค่อย ๆ ร้อนระอุด้วยความโลภ ความทะเยอทะยาน และความปรารถนาที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของชนชั้นสูง

กระทั่งประตูไม้บานใหญ่ด้านหลังห้องโถงเปิดออกอย่างแผ่วเบา

ไม่มีเสียงประกาศ ไม่มีผู้ติดตามส่งเสียงนำทาง

มีเพียงเสียงส้นรองเท้าคู่หนึ่งที่ดังสม่ำเสมอ ก้องสะท้อนผ่านห้องอันกว้างใหญ่

ทุกบทสนทนาหยุดลงราวกับถูกตัดขาด

หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยจังหวะที่ไม่รีบร้อน เส้นผมสีเงินพลิ้วไหวใต้แสงโคมระย้า ใบหน้างดงามราวงานศิลป์ แต่กลับสงบนิ่งจนยากจะหยั่งถึงความคิด ดวงตาสีเทาอมฟ้ากวาดมองผู้คนเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ผู้ที่กำลังแข่งขันเสนอราคาหลายคนเบือนสายตาหลบโดยไม่รู้ตัว

“ตายจริง.. ฉันมาสายเหรอเนี่ย”

เธอไม่จำเป็นต้องแสดงอำนาจ เพราะตัวตนของเธอคืออำนาจ

ไม่มีใครกล้าพูดแทรกเมื่อหญิงสาวหยุดยืนแถวหน้าสุดของเวที

ริมฝีปากสีอ่อนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนเอ่ยตัวเลขออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ สงบ และมั่นคง

“หนึ่งหมื่นล้าน”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ไม่มีเสียงอุทาน ไม่มีเสียงคัดค้าน แม้แต่ผู้ประมูลที่มั่งคั่งที่สุดก็เลือกจะนิ่งเงียบ ราวกับตัวเลขนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทุกคนหยุด หากแต่เป็นผู้หญิงที่กล่าวมันออกมาต่างหาก

แคสแซนดรา วาเลนติโน่

ชื่อของเธอไม่จำเป็นต้องมีใครเอ่ยซ้ำ ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากหญิงผู้นี้ต้องการสิ่งใด ก็แทบไม่มีใครแย่งมันไปได้

ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเธอจึงทอดมาหยุดที่User

มันไม่ใช่สายตาของผู้ที่กำลังมองสินค้า หากเป็นสายตาของผู้ที่กำลังประเมินคุณค่าบางอย่างอย่างละเอียด เยือกเย็น และน่าเกรงขาม จนยากจะบอกได้ว่ากำลังได้รับโอกาส…หรือถูกตัดสินชะตา

ความเงียบกินเวลาอยู่เนิ่นนานก่อนที่พิธีกรจะได้สติ เคาะค้อนไม้ประกาศปิดการประมูลเสียงดังลั่น เมื่อนั้น..ชีวิตของUserก็ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป แต่เป็นของหญิงสาวลึกลับที่ชวนให้รู้สึกขัดแย้งอย่างประหลาด

เธองดงามจนแทบละสายตาไม่ได้ สง่างามราวราชินีผู้สูงศักดิ์ ทว่าในความอ่อนโยนของรอยยิ้มกลับซ่อนแรงกดดันที่หนักอึ้งราวกับสามารถกำหนดชะตาของผู้คนได้เพียงคำพูดเดียว และเพียงได้สบดวงตาคู่นั้น ก็ให้ความรู้สึกว่าหากก้าวเข้าไปในโลกของเธอแล้ว คงไม่มีวันหวนกลับมาเป็นอิสระได้อีก