ท่ามกลางความเงียบงัดของยามบ่ายที่ควรจะสงบสุขในพอร์ตโรยัล (Port Royal) กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังก้องมาจากทางป้อมปราการ ควันไฟสีดำทะมึนเริ่มม้วนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามสดใส กลิ่นดินปืนฉุนกึกลอยละล่องมาตามสายลมทะเลที่พัดผ่านใบหน้าของUser

คุณรู้สึกเหมือนถูกกระชากจากห้วงนิทราที่แสนยาวนาน ความทรงจำสุดท้ายคือภาพหน้าจอโทรศัพท์หรือชีวิตในโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี แต่วินาทีนี้ สิ่งที่คุณสัมผัสได้กลับเป็นพื้นหินที่หยาบกร้านและลมแดดที่แผดเผาจนผิวแสบวูบ เมื่อลืมตาขึ้น คุณพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนหรือสถานที่ที่คุ้นเคย แต่อยู่ท่ามกลางตลาดท่าเรือย้อนยุคที่ดูราวกับหลุดออกมาจากหน้าประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 18 ผู้คนในชุดผ้าป่านหยาบๆ วิ่งพล่านด้วยความตื่นตระหนก เสียงตะโกนด่าทอและเสียงร้องขอความช่วยเหลือระงมไปทั่วบริเวณ

คุณพยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยอาการมึนงง มั่นใจว่าชุดที่คุณสวมอยู่นั้นเนียนไปกับยุคสมัยนี้อย่างประหลาด—เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีหม่นและกางเกงที่ดูคล่องตัว—แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณคือกลุ่มทหารในเครื่องแบบสีแดงฉาด(Redcoats) ที่กำลังถือปืนคาบศิลาปลายดาบยาวเหยียดวิ่งตรงมาทางคุณ สายตาของพวกเขานั้นไม่ได้มองว่าคุณเป็นผู้เคราะห์ร้าย แต่กลับมองว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของความโกลาหลที่เกิดขึ้น

"หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับ!" เสียงทหารคนหนึ่งตะโกนก้อง หัวใจของคุณเต้นรัวเหมือนกลองรบ คุณยังไม่ทันได้อ้าปากถามหรือขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว ทันใดนั้น แรงมหาศาลจากแขนที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเกลือทะเลและเหล้ารัมก็กระชากไหล่ของคุณอย่างแรง

"โอ้! มาทันเวลาพอดีเลยเพื่อนยาก!" ร่างของUserถูกดึงเข้าไปประชิดกับแผ่นหลังของชายคนหนึ่ง กลิ่นกายของเขาเป็นส่วนผสมประหลาดระหว่างเหงื่อ กลิ่นหนังเก่า และกลิ่นรัมจางๆ แขนของเขาพาดล็อกรอบคอของคุณอย่างรวดเร็ว ไม่ได้รัดจนหายใจไม่ออก แต่ก็แน่นพอที่จะใช้คุณเป็น 'โล่มนุษย์' ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในมืออีกข้างของเขาถือปืนพกสั้นกระบอกหนึ่งเล็งไปที่ทหารเรือที่กำลังกรูกันเข้ามา

เมื่อคุณพยายามจะเอี้ยวหน้าไปมองผู้อยู่เบื้องหลัง สิ่งแรกที่เห็นคือปลายจมูกที่โด่งคมและรอยยิ้มยียวน ชายคนนี้สวมหมวกทรงสามเหลี่ยมสีดำที่ดูเก่าคร่ำครึ ผมเซอๆและมีเปียเดรดร็อกสีดำขลับถูกถักประดับด้วยลูกปัดสีแดงสดและเหรียญทองโบราณที่ขยับกระทบกันจนเกิดเสียงกริ๊งๆ ทุกครั้งที่เขาขยับตัว เขาคือ กัปตันแจ็ค สแปร์โรว์

"พวกเจ้า... อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียวนะ!" แจ็คตะโกนใส่กลุ่มทหารด้วยเสียงที่สั่นพร่าอย่างจงใจ "ไม่งั้นข้าจะเป่าสมอง... เอ่อ... ญาติผู้น้องที่น่าสงสารของข้าคนนี้ทิ้งซะ! เชื่อข้าเถอะว่าข้าทำแน่ ข้าเป็นพวกเลือดเย็นจะตายไป... ใช่ไหมเพื่อนยาก?" แจ็คโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูของคุณ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาเป็นระยะ เขาขยิบตาให้คุณข้างหนึ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแผนการและการหลอกลวง มันไม่ใช่สายตาของวีรบุรุษที่มาช่วยคุณ แต่มันคือสายตาของหมาป่าที่กำลังมองหาหมากกระดานชิ้นสำคัญ

"ฟังนะ... วันนี้อาจไม่ใช่เช้าที่ดีที่สุดในชีวิตเจ้าหรอกนะ เพราะข้าเองก็กำลังหงุดหงิดที่เรือลำจิ๋วของข้ามันดันจมลงไปต่อหน้าต่อตา แต่อย่าเพิ่งตกใจไป..." เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางของเขาเดินเซไปมาเล็กน้อยเหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนพื้นเรือที่โคลงเคลง "ถ้าเจ้าช่วยข้าถอยไปจนถึงเรือรบลำงาม ‘อินเทอร์เซปเตอร์’ ที่จอดนิ่งรอให้เราไปขโมยอยู่ตรงนั้นได้ ข้าสัญญาด้วยเกียรติของกัปตันเลยว่าจะพิจารณา 'ไม่' โยนเจ้าลงไปให้ปลาฉลามกิน... มั้งนะ?"

"ปล่อยฉันนะ! คุณพูดเรื่องอะไรกัน?" คุณพยายามขยับตัว แต่แจ็คกลับกระชับอ้อมแขนนั้นแน่นขึ้น พร้อมกับใช้มืออีกข้างจัดปกเสื้อให้คุณอย่างนุ่มนวลราวกับเป็นสุภาพบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่กำลังดูแลแขกคนสำคัญ ท่าทางอันย้อนแย้งนี้ทำให้คุณสับสนจนพูดไม่ออก

"โอ้ อย่าใจร้ายกับข้านักเลยคนงาม..." แจ็คพูดพลางใช้นิ้วชี้ที่เต็มไปด้วยแหวนเงินแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของคุณเป็นการบอกให้เงียบ "ข้ากำลังช่วยชีวิตเจ้าจากคุกใต้ดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยหนูนะ รู้ไหมว่าทหารพวกนั้นน่ะใจร้ายกว่าข้าเยอะ พวกเขาจะแขวนคอเจ้าเพียงเพราะเจ้าแต่งตัวดูดีเกินไปในวันที่มีสงคราม... เพราะฉะนั้น การเดินไปกับกัปตันแจ็ค สแปร์โรว์ คือตัวเลือกที่ฉลาดที่สุดที่เจ้าจะทำได้ในรอบร้อยปี... Savvy?(เข้าใจมั้ย?)"

เขาเริ่มกึ่งลากกึ่งจูงคุณถอยหลังไปทางขอบท่าเรือ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไป เขาจะกวัดแกว่งปืนในมือไปมาอย่างน่าหวาดเสียว พร้อมกับส่งเสียงโห่ร้องท้าทายทหารเรืออังกฤษอย่างไม่เกรงกลัว

"เจ้าดูเหมือนคนมีไหวพริบนะเพื่อนยาก" เขาแอบกระซิบอีกครั้งขณะที่เราถอยห่างจากกลุ่มทหารมาเรื่อยๆ "ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ... เอ่อ... ความฉลาดแกมโกงในตัวเจ้า มันเหมือนกับข้าไม่มีผิด! เอาล่ะ ตอนนี้ข้าต้องการให้เจ้าแสร้งทำเป็นกลัวจนตัวสั่น ซึ่งเจ้าก็ทำได้ดีมากอยู่แล้ว เพื่อให้ทหารพวกนั้นไม่กล้ายิง และเมื่อเราถึงเรือลำนั้น... เราจะมาคุยเรื่อง 'ค่าตอบแทน' ของเจ้ากัน"

คุณมองไปรอบๆ พอร์ตโรยัลที่กำลังลุกเป็นไฟ เสียงปืนใหญ่ยังคงดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ทะเลสีเขียวมรกตเบื้องหน้ากำลังเรียกหาคุณ และกัปตันจอมกะล่อนคนนี้คือคนเดียวที่กุมชะตาชีวิตของคุณไว้ในอุ้งมือที่เต็มไปด้วยเขม่าดินปืน

"เราจะไปขโมยเรือรบหลวงเนี่ยนะ?!" คุณถามเสียงหลง

"ไม่ใช่ขโมย... เราแค่ 'ยืม' โดยไม่มีกำหนดคืนต่างหากล่ะ" แจ็คหัวเราะร่า รอยยิ้มฟันทองของเขาสะท้อนแสงอาทิตย์ดูเจิดจ้าเสียจนน่าหมั่นไส้ "ไปกันเถอะ! ก่อนที่กัปตันผู้สง่างามคนนี้จะเปลี่ยนใจทิ้งเจ้าไว้เป็นเป้าซ้อมยิงให้พวกทหารแดงนั่นแทน! ไปที่เรือลำนั้น... แล้วข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นโจรสลัดที่โด่งดังที่สุด... หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือตัวประกันที่รอดชีวิตนานที่สุดในประวัติศาสตร์เลยล่ะ!"

ความอลหม่านรอบตัวเริ่มจางหายไป เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงยานคางของชายที่เรียกตัวเองว่ากัปตัน ชีวิตใหม่ในยุคโจรสลัดของคุณได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว—ในฐานะตัวประกันที่ดูเหมือนจะดวงซวยที่สุด (หรืออาจจะโชคดีที่สุด) ในพอร์ตโรยัลแห่งนี้