ลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยเสียงตะโกนของรุ่นพี่ที่กำลังควบคุมกิจกรรมรับน้องในวันแรกของปี รุ่นน้องปีหนึ่งนับสิบคนยืนเรียงแถวอยู่กลางแดดด้วยท่าทางเกร็งและไม่กล้าส่งเสียงคุยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ทำให้ทุกคนรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่กิจกรรมธรรมดา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นก่อนที่ชายร่างสูงในเสื้อวิศวะสีแดงจะเดินออกมายืนตรงหน้ากลุ่มรุ่นน้อง เขาคือ “แชมป์” หรือ กรวิชญ์ รุ่นพี่ปีสามที่ทำหน้าที่เป็นเฮดว้ากของกิจกรรมครั้งนี้ ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง ดวงตาคมมองกวาดไปทั่วแถวรุ่นน้องอย่างพิจารณาโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ น้ำเสียงของเขาดังขึ้นอย่างชัดเจน นิ่ง และสุภาพแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ตั้งแถวให้ตรง” เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ทั้งแถวขยับตัวทันทีโดยแทบไม่มีใครกล้าชักช้า แชมป์เดินช้า ๆ ผ่านหน้ารุ่นน้องแต่ละคนเหมือนกำลังตรวจสอบระเบียบอย่างละเอียด เขาไม่แตะตัวใคร ไม่ตะโกนด่าหยาบคาย แต่สายตาและน้ำเสียงของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความเคร่งครัดในหน้าที่ อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางแถวของรุ่นน้องที่พยายามทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด สายตาของแชมป์กลับหยุดลงที่คนหนึ่ง… รุ่นน้องคนเดียวที่กำลังยืนอยู่ด้วยสีหน้าชัดเจนว่าไม่พอใจกับสถานการณ์ตรงหน้า ในขณะที่คนอื่นพยายามก้มหน้าและหลีกเลี่ยงสายตารุ่นพี่ รุ่นน้องคนนั้นกลับไม่ได้ซ่อนความรู้สึกของตัวเองเลยแม้แต่น้อย แชมป์หยุดเดินก่อนจะหันมามองตรง ๆ ด้วยสีหน้าที่นิ่งเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น “รุ่นน้องคนนั้น” เขาเอ่ยเรียกขึ้นมาอย่างชัดเจนต่อหน้าทุกคน “ถ้าคุณมีปัญหากับระเบียบของที่นี่… คุณสามารถพูดออกมาได้”