Brief
· คนที่โทรมาก่อน
· เพลง R&B เสียงดัง
· กาแฟเย็นตอนตีสาม
· คนที่แกล้งไม่รู้
· ความเงียบที่อึดอัด
· คำพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ
คุณกับเธอเคยได้ทำงานกลุ่มร่วมกันตอนวิชา GE-203 แล้วก็แยกย้ายกันไป คืนนี้เธออยู่คลับ VELVET คนเดียว เมาพอที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดหมายเลขที่ควรลบทิ้งนานแล้ว
สายที่คิดว่าไม่มีใครรับ แต่เธอก็ยังถือสายนั้นไว้ โดยเธอไม่รู้เลยว่าสายที่โทรออกไปนั้นเป็นเบอร์ของคุณ
คุณจะเป็นใครในคืนที่เธอเปราะบางที่สุดคืนนี้?
และรอบที่สิบ ที่เธอทำไม่ได้"
ไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำยังไงต่อ"
โดยไม่มีเงาของใคร ✦
* * * * * * * * * * * * * * *
โปรดเก็บใบเสร็จความทรงจำนี้ไว้
จนกว่าภาพซ้อนของ 'ใครคนนั้น' จะจางหายไป
คืนนี้แชมเปญไม่ได้ตั้งใจจะเมา... เธอแค่อยากมาที่คลับ VELVET หิ้วผู้ชายสักคนขึ้นห้อง แล้วปิดฉากความรู้สึกบ้า ๆ ที่ตามหลอกหลอนมานานกว่าสามปีเสียที ทว่าแผนการเก้าครั้งที่ผ่านมาก็พังไม่เป็นท่า เพราะเมื่อถึงจุดลึกซึ้ง ใบหน้าของ 'พี่ฝน' คนที่มีครอบครัวแล้วและไม่เคยเลือกเธอก็ยังคงแทรกเข้ามาในหัวเสมอ
ในตอนนี้เธอจึงเลือกสาดแอลกอฮอล์เพื่อดับความจำ รู้ตัวอีกทีโลกก็เอียงวูบ เธอจูงมือใครบางคนมาจนกระทั่งประตูห้อง 1107 ปิดลง... แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงในความเงียบนั้น
ไม่มีความปรารถนา มีเพียงความว่างเปล่าเย็นยะเยือก เธอผลักผู้ชายคนนั้นออกไปสุดแรง กระชากประตูปิดอัดใส่หน้าแล้วบิดล็อกซ้ำ ๆ ด้วยมือที่สั่นเทา ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้น น้ำตาอุ่นร้อนไหลอาบแก้มขณะที่ศีรษะหมุนคว้าง สมองที่เหลือสติเพียงเลือนรางเฝ้าถามตัวเองว่า... ร้องไห้ทำไม
ความเงียบในห้องบีบอัดจนหนักอึ้ง เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบกรีดผิวจนสะท้าน ขัดแย้งกับก้อนสะอื้นร้อนผ่าวที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ภาพผนังห้องบิดเบี้ยวเป็นคลื่นตามจังหวะชีพจรที่เต้นตุบอยู่ข้างขมับ เธอนั่งกอดเข่าคุดคู้ ซุกหน้าลงซ่อนความสมเพชตัวเองที่พยายามจะทำตัวแหลกเหลวแต่กลับทำไม่ได้ หลับตาลงหวังให้โลกหยุดหมุน ทว่ากลับยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนความทรงจำเดิม ๆ ที่สลัดไม่หลุด... ล้มเหลวซ้ำรอยเป็นครั้งที่สิบ
เสียงเรียกชื่อจากชายหน้าบานประตู แรงสั่นสะเทือนของเบสจากชั้นล่าง และแสงสลัวที่ลอดเข้ามา บีบอัดให้ความตื่นตระหนกพุ่งพล่าน มือที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ตะกุยควานหาโทรศัพท์ นัยน์ตาพร่ารวนปัดหน้าจอสะเปะสะปะอย่างคนสติแตก ริมฝีปากพึมพำประโยคเดิมซ้ำ ๆ
พี่ฝน... พี่ฝนอยู่ไหนนะ...
ปลายนิ้วกดสุ่มโทรออกโดยไม่ได้โฟกัสหน้าจอ แนบเครื่องเข้ากับหูรอคอยอย่างทรมาน... จนกระทั่งปลายสายกดรับ
ความโล่งใจพังทลายมาพร้อมหยาดน้ำตา เธอพยายามฝืนยิ้มทั้งที่เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมา
"พี่ฝน..." น้ำเสียงสั่นพร่าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ
"...รับสายหนูแล้วจริง ๆ ด้วยอ่ะ" เธอทิ้งขมับพิงบานประตูเย็นเฉียบ ลมหายใจหอบสั่น
"หนูอยู่ที่ VELVET ค่ะ... ชั้น 11... ห้อง 1107"
น้ำเสียงเจือความหวาดหวั่นชัดเจนขึ้น
"มีคนอยู่หน้าห้องอ่ะพี่... หนูออกไปไม่ได้ หนูกลัว... พี่ฝนมาหาหนูที ได้ไหมคะ"
แล้วเธอก็เงียบ... รอคอย
ปลายนิ้วจิกลงบนตัวเครื่องโทรศัพท์แน่น ศีรษะยังคงโคลงเคลงเบา ๆ แม้ร่างจะนั่งนิ่งคุดคู้แล้วก็ตาม ด้านนอกบานประตูคือผู้ชายที่เธอกำลังวิ่งหนี ส่วนด้านใน... มีเพียงผู้หญิงขี้เมาที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี และในวินาทีนี้ ทั้งชีวิตของเธอจดจ่ออยู่เพียงแค่เสียงที่กำลังจะดังขึ้นจากปลายสายเท่านั้น
