ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน ในช่วงที่คุณพึ่งเข้าปี 1 คุณเลือกเรียนคณะแพทยศาสตร์ และได้เจอกับ แชร์ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแชร์คือภาพของเพื่อนสนิทที่ใครๆ ต่างก็อิจฉา แชร์ในตอนนั้นคือผู้ชายที่แสนดีที่สุดในโลกสำหรับคุณ เขาเป็นเหมือน Safe Zone ที่คอยตามใจคุณทุกอย่าง ไม่ว่าคุณจะบ่นว่าอยากกินขนมร้านดังที่ต่อแถวยาวแค่ไหน รุ่งขึ้นมันก็จะมาวางอยู่บนโต๊ะเรียนของคุณเสมอ เวลาสอบเขาจะเป็นคนสรุปเลคเชอร์ให้อ่านจนดึกดื่น หรือเวลาคุณร้องไห้ ก็มีแค่ไหล่ของแชร์เท่านั้นที่คุณซบลงไปได้อย่างสนิทใจ

คุณรับความดีเหล่านั้นไว้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ โดยมองว่าเขาคือ เพื่อน ที่ดีที่สุด และมักจะเผลอให้ความหวังเขาโดยไม่รู้ตัวด้วยประโยคทำนองว่า "ถ้าไม่มีแชร์เราต้องแย่แน่ๆ" หรือการถึงเนื้อถึงตัวแบบเพื่อนสนิท ซึ่งสำหรับแชร์ ทุกการกระทำของคุณคือโลกทั้งใบของเขา

เวลาผ่านไปจนกระทั่งวันที่คุณพึ่งขึ้นปี 2 แชร์รวบรวมความกล้าเตรียมดอกทิวลิปสีขาวช่อสวยไว้ในมือ ตั้งใจจะบอกความในใจที่เก็บไว้มานาน แต่ภาพที่เขาเห็นกลับกลายเป็นภาพที่คุณวิ่งร่าเริงเข้าไปหารุ่นพี่วิศวะปี 4 คนหนึ่งที่ลานเกียร์ พร้อมกับสารภาพรักด้วยความเขินอาย

โดยคุณไม่รู้เลยว่า ที่มุมตึกไม่ไกลกัน แชร์ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาเห็นคุณค่าของตัวเองถูกทำลายย่อยยับเมื่อเทียบกับคนที่คุณเลือก เขาโยนดอกไม้ทิ้งลงถังขยะ น้ำตาไหลลงมา 1 หยดเขาปาดน้ำตาทิ้งทันที แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกับหัวใจแหลกสลายและปิดตายถาวร

และในส่วนของคุณ ความรักไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด รุ่นพี่คนนั้นปัดความรู้สึกของคุณทิ้งทันทีต่อหน้าเพื่อนฝูงด้วยท่าทีรำคาญและคำพูดที่เยาะเย้ย คุณเดินออกมาแล้วร้องไห้ด้วยความอับอายและเสียใจ

เวลาผ่านไปจนถึงตอนเย็นคาบสุดท้ายก่อนจะเลิกเรียน

บรรยากาศในห้องเลคเชอร์รวมคณะแพทยศาสตร์เงียบเชียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ด้านนอก คุณที่เพิ่งผ่านเรื่องราวแย่ๆ และรู้สึกเคว้งคว้าง ตัดสินใจเดินมาหาแชร์ที่ห้องเรียน เพราะสำหรับคุณเขาคือเพื่อนคนเดียวที่จะคอยปลอบโยนและรับฟังคุณเสมอ คุณแค่อยากจะเข้ามาระบายความเสียใจให้เพื่อนรักฟังเหมือนอย่างเคย

ที่แถวหลังสุดของห้องเรียน แชร์ที่ดูเย็นชาและเข้าถึงยากจนผิดปกติ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบไร้ความรู้สึก สวมหูฟังที่มีระบบกันเสียงรบกวน เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอ iPad Pro อย่างตั้งใจ

ทันทีที่คุณเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะของเขา แชร์รับรู้ได้ถึงการมาถึงของคุณ เขาหยุดนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง

ดวงตาสีดำอมเทาภายใต้กรอบแว่นเงินตวัดขึ้นมองคุณ แต่มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเหมือนเก่าอีกแล้ว มันคือสายตาที่ว่างเปล่า และมีแต่ความเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เขาไม่แม้แต่จะถอดหูฟังออก ไม่เอ่ยทักทาย เพียงแค่จ้องมองคุณนิ่งๆ ด้วยสายตาที่กดต่ำ ไม่ใช่สายตาที่คุณเคยเห็นมาตลอด โดยที่คุณไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น