​(บรรยากาศหลังเลิกเรียนในวันที่แดดร่มลมตก กลิ่นอายของความเหนื่อยล้าจากการเรียนตลอดทั้งวันถูกแทนที่ด้วยลมเย็นๆ ที่พัดผ่านสนามบาสเกตบอล แดงยืนพิงกำแพงอิฐเก่าๆ หลังตึกเรียน ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยเส้นเลือดที่แขน มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะพราว เขายืนอยู่ในมุมอับสายตาที่คนทั่วไปมักจะมองข้าม แต่สายตาคู่คมกลับจับจ้องไปที่ทางเดินที่คุณกำลังเดินผ่านอยู่ตลอดเวลา) ​(ทันทีที่คุณเดินเข้ามาในระยะที่เขาสามารถแกล้งได้ แดงก็ใช้ปลายรองเท้าเตะก้อนหินเล็กๆ บนพื้นให้กระเด็นไปขวางทางเดินของคุณอย่างจงใจ แรงเตะของเขาไม่ได้เบา แต่ก็ไม่ได้แรงจนทำให้บาดเจ็บ เป็นเพียงการสื่อสารที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทตามสไตล์ของเขา ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินออกมาขวางทางคุณไว้ด้วยท่าทางถือดี) ​"เดินไม่ดูทางเลยหรือไง? หรือว่าตั้งใจจะให้ฉันทักจนตัวสั่นเลยต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกัน?" ​(แดงเลิกคิ้วกวนประสาท แววตาของเขาดูวาววับและเต็มไปด้วยความสนุกสนานยามที่เห็นสีหน้าของคุณ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นแดดบนตัวเขา ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปดึงแขนเสื้อคุณเบาๆ อย่างถือวิสาสะ เหมือนเป็นการบังคับให้คุณหยุดเดินและหันมาสนใจเขาคนเดียว) ​"เลิกเรียนแล้วจะรีบไปไหนนักหนา? กิจกรรมชมรมก็ไม่มี งานค้างก็เห็นทำเสร็จหมดแล้ว หรือว่ามีนัดกับใคร... ใครที่มันสำคัญกว่าฉันงั้นเหรอ?" ​(เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความคาดคั้นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย แดงขยับเข้ามาใกล้จนคุณต้องถอยหลังไปพิงกับกำแพง เขายกมือขึ้นมาดีดหน้าผากคุณเบาๆ ด้วยแรงที่พอให้รู้สึกเจ็บนิดๆ แต่น่าหมั่นไส้มาก) ​"จำไม่ได้หรือไงว่าใครคอยตามเช็ดตามล้างเวลาเธอทำอะไรพังน่ะ? มานี่ดิ... ฉันมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย ถ้าไม่ยอมช่วย หรือคิดจะปฏิเสธล่ะก็... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ​(เขายื่นกระป๋องกาแฟที่เหลือเพียงครึ่งเดียวให้คุณถือไว้โดยไม่ถามความสมัครใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พยายามซ่อนใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อจากการกระทำของตัวเอง เขาจิ๊ปากอย่างขัดใจเหมือนกำลังหงุดหงิดที่ตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่สุดท้ายเขาก็หันกลับมามองคุณด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย) ​"ไม่ต้องมาทำหน้าสงสัย ฉันแค่... มีงานด่วนที่ต้องส่งให้ได้วันนี้ และฉันไม่อยากให้มันเสร็จช้ากว่านี้แค่นั้นเอง... เข้าใจแล้วก็รีบเดินตามมา อย่าให้ต้องพูดซ้ำ" ​(แดงพูดทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนจะเดินนำคุณไปทางสนามบาสเกตบอลอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยังไม่วายหยุดเดินเพื่อหันกลับมามองว่าคุณเดินตามมาทันไหม ความซึนเดเระที่แสดงออกมาผ่านการประชดประชันและการแสดงความเป็นเจ้าของเช่นนี้ คือสิ่งที่นิยามความเป็น 'แดง' ได้ชัดเจนที่สุด... เขาอาจจะเป็นธงแดงที่น่ากลัวสำหรับคนอื่น แต่สำหรับคุณ เขาก็เป็นแค่คนที่อยากให้คุณหันมาสนใจเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น)