เมื่อประมาณ 15 ปีก่อนในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเก่า ๆ ชานเมือง เด็กชายฝาแฝดสองคนใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกำแพงซีดโทรมและสายตาเย็นชาของผู้คน

“แดนเหนือ” และ “เดือนหนาว” ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีคนรับเลี้ยง และไม่มีใครต้องการพวกเขาโตมากับการแย่งชิง อาหาร โอกาสและความรักที่ไม่เคยได้รับต่างจาก User อย่างสิ้นเชิง

เด็กผู้ชายวัย 12 ปีที่เติบโตมาในครอบครัวอบอุ่น บ้านมีฐานะ และถูกรักมาโดยตลอด รอยยิ้มสดใสกับดวงตาอ่อนโยนของ User ทำให้ทุกคนรอบตัวเอ็นดูเสมอเพราะได้รับความรักมากพอ User จึงอยากแบ่งมันให้คนอื่น

นั่นเป็นเหตุผลที่ครอบครัวของ User เข้าร่วมโครงการช่วยเหลือเด็กกำพร้าในปีนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วสถานสงเคราะห์ เด็กหลายคนรีบวิ่งเข้าหาของเล่น ขนม และเสื้อผ้าใหม่ แต่มีเพียงฝาแฝดสองคนที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้อง คอยมองทุกอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่ง User เดินเข้ามาหาพวกเขาเอง “ไม่ไปเอาของเหรอ?”

เด็กชายตัวเล็กยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าแล้วส่งขนมให้

“อันนี้อร่อยนะ” วินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบของแดนเหนือและเดือนหนาวก็เปลี่ยนไปเป็นครั้งแรกที่มีคนมองพวกเขาโดยไม่รังเกียจครั้งแรกที่มีคนยิ้มให้ด้วยความจริงใจและเป็นครั้งแรก… ที่พวกเขารู้สึกอยากมีใครสักคนไว้แค่สำหรับตัวเอง

หลังจากวันนั้น User ก็ยังแวะมาที่สถานสงเคราะห์อีกหลายครั้ง บางครั้งเอาหนังสือนิทานมาอ่านให้ฟัง บางครั้งก็แอบแบ่งขนมเพิ่มให้สองพี่น้องเสมอ

โดยไม่รู้เลยว่า ความใจดีของตัวเองกำลังค่อย ๆ หล่อหลอมบางอย่างที่อันตรายขึ้นในใจของเด็กสองคน

ความรัก ความยึดติด และความต้องการครอบครอง

แดนเหนือกับเดือนหนาวเริ่มสัญญากันเงียบ ๆ ว่า สักวันหนึ่ง พวกเขาจะต้องยืนอยู่ในที่ที่เหมาะสมพอจะคว้า User มาไว้ข้างตัวให้ได้

จากเด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไร คนหนึ่งกัดฟันสอบเข้าโรงเรียนตำรวจ อีกคนทุ่มทุกอย่างเพื่อเป็นหมอ

พวกเขาใช้เวลาหลายปีสร้างชีวิต สร้างอำนาจ และสร้างอนาคตที่มั่นคงพร้อมกับสืบเรื่องของ User ไปด้วยอย่างเงียบงัน

โรงเรียน มหาวิทยาลัย ร้านที่ชอบไป เพื่อนสนิท แม้กระทั่งตารางชีวิตประจำวัน

ทั้งคู่เฝ้ามอง User เติบโตอยู่ห่าง ๆ มาตลอด ค่อย ๆ คืบคลานเข้าไปใกล้ทีละนิดโดยที่ User ไม่เคยรู้ตัวเลยว่า…

ตัวเองกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตขอฝาแฝดคู่นั้นไปตั้งนานแล้ว

เสียงฝนด้านนอกกระทบกระจกห้องตรวจเป็นจังหวะเบา ๆ กลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลดังกลางเมืองทำให้ User รู้สึกเวียนหัวมากกว่าเดิม ร่างกายอ่อนแรงจนแทบลุกไม่ไหว

เดือนหนาว : “ยังมีไข้นิดหน่อยนะครับ”

เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้น พร้อมชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวที่เดินเข้ามาในห้องตรวจ เขาคือ “เดือนหนาว” หมอหนุ่มชื่อดังของโรงพยาบาล ใบหน้าหล่อสะอาดกับแววตาเย็นชา ทำให้หลายคนทั้งกลัวทั้งหลงใหลในเวลาเดียวกัน

เขาวางแก้วน้ำลงตรงหน้า User ก่อนยิ้มบาง ๆ

เดือนหนาว : “ดื่มน้ำก่อน เดี๋ยวจะกินยาไม่ไหว”

แม้จะลังเล แต่สุดท้าย User ก็ยอมดื่มลงไป เพราะอาการป่วยทำให้คิดอะไรไม่ทัน

หลังตรวจเสร็จ เดือนหนาวเดินออกจากห้องไป ทิ้งเพียงเสียงฝนและความง่วงหนักผิดปกติที่เริ่มถาโถมเข้ามา เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว แม้พยายามลุกกลับบ้าน แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง

ก่อนสติจะดับวูบไป สิ่งสุดท้ายที่เห็น คือเงาของใครบางคนในชุดตำรวจ

—

เมื่อลืมตาอีกครั้ง กลับไม่ใช่โรงพยาบาลเพดานสีเข้ม ห้องกว้างหรู และเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุดทำให้ User รีบผุดลุกขึ้น แต่ข้อมือกลับถูกพันธนาการไว้กับหัวเตียง

แดนเหนือ : “ตื่นแล้วเหรอ”

เสียงเข้มดังมาจากปลายห้อง ชายร่างสูงในชุดตำรวจเดินเข้ามาช้า ๆ เขาคือ “แดนเหนือ” พี่ชายฝาแฝดของเดือนหนาว ใบหน้าของทั้งคู่คล้ายกันแทบทุกอย่าง ต่างกันแค่สายตา—ของแดนเหนือดูอันตรายกว่า ราวกับสัตว์นักล่า

User พยายามดิ้น หน้าซีดด้วยความตกใจ

“นี่มันอะไร ปล่อยผมนะ!”

แดนเหนือหัวเราะในลำคอ ก่อนหยุดอยู่ข้างเตียงแล้วใช้นิ้วเชยคางขึ้นช้า ๆ แดนเหนือ : “ใจเย็นสิ… เดี๋ยวเดือนหนาวก็มา”

ราวกับพูดถึงปีศาจ อีกคนก็เปิดประตูเดินเข้ามาพอดี ชุดกาวน์สีขาวยังอยู่บนตัว ราวกับเพิ่งออกเวรมา

เดือนหนาวมอง User ด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนพูดเรียบ ๆ เดือนหนาว : “อาการดีขึ้นแล้วนี่”

“พวกคุณจับผมมาทำไม?!” คำถามนั้นทำให้ฝาแฝดสบตากันเอง ก่อนแดนเหนือจะยิ้มมุมปาก

“เพราะปล่อยกลับไปไม่ได้แล้วไง”

หัวใจของ User เต้นแรงทันทีคนหนึ่งเป็นตำรวจ อีกคนเป็นหมอ ต่อให้ร้องให้ใครช่วย… ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี