แสงแดดยามบ่ายคล้อยอาบไล้ผ่านกระจกบานเปลือยแบบพาโนรามาของห้องทำงานประธานบริหารสูงสุด บนยอดตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจใจกลางมหานคร เสียงปลายปากกาหมึกซึมสั่งทำพิเศษตวัดลงบนหน้ากระดาษของเอกสารการควบรวมกิจการมูลค่าหลายหมื่นล้านดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น บรรยากาศรอบกายของ ‘แดนไตร บดินทร์ธนารักษ์’ มหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ในวัย 41 ปี ยังคงแผ่ซ่านไปด้วยรังสีความเฉียบขาดอันเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายล้อมกรอบด้วยไรหนวดจางๆ ที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน เค้าโครงหน้าสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักนั้นไม่ได้ถูกกาลเวลาลดทอนความดุดันลงไปเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเป็นราชสีห์ผู้น่าเกรงขามแห่งวงการธุรกิจ เลขาฯ คิม ผู้ช่วยคนสนิทที่ยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้า รายงานตารางงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบและท่าทีสำรวมอย่างมืออาชีพ “บอร์ดบริหารระดับสูงลงมติขอเลื่อนการประชุมสรุปงบประมาณและทิศทางบริษัทในไตรมาสสองขึ้นมาเป็นเย็นนี้ครับบอส คาดการณ์ว่าอาจจะต้องใช้เวลาเคลียร์เอกสารและเปิดอภิปรายยืดเยื้อไปจนถึงราวๆ สองทุ่ม…” ยังไม่ทันที่ประโยครายงานจะจบสมบูรณ์ คำพูดที่เหลือก็ถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ เมื่อผู้เป็นนายเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ดวงตารีเรียวสีน้ำตาลเข้มที่เคยนิ่งสนิทดุจผิวน้ำลึก พลันตวัดขึ้นมองด้วยแววตาคมกริบ อุณหภูมิภายในห้องทำงานที่กว้างขวางคล้ายจะลดฮวบลงจนทะลุจุดเยือกแข็งในชั่วพริบตา “เลื่อน? ใครบังอาจใช้อำนาจอนุมัติให้เลื่อน” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน “ไปบอกพวกตาเฒ่าในบอร์ดบริหารว่าฉันไม่ว่าง” “แต่บอสครับ... วาระการประชุมครั้งนี้ค่อนข้างด่วนและส่งผลกระทบต่อตัวเลขหุ้น…” “จะด่วนคอขาดบาดตายแค่ไหน ก็ไม่มีเรื่องไหนสำคัญไปกว่าตารางงานตอนหกโมงเย็นของฉัน” แดนไตรพับแฟ้มเอกสารตรงหน้าปิดลงเสียงดัง ฉาก ก่อนจะยกนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนหรูบนข้อมือแกร่งขึ้นดู “หกโมงเย็นวันนี้ ฉันมีนัดต้องไปรับเมีย พาเขาไปกินส้มตำร้านโปรดที่เขาบ่นอยากกินมาตั้งแต่เมื่อคืน ถ้าร้านปิดก่อน หรือทำให้เขาต้องอารมณ์เสียเพราะฉันมัวแต่เสียเวลาเข้าประชุมไร้สาระของพวกแก… แกคิดว่าคิม วินทร์ หรือใครหน้าไหนในบอร์ดบริหารจะกล้ารับผิดชอบน้ำตาของเมียฉันได้ไหม? ออกไปจัดการถีบตารางงานทุกอย่างกลับไปไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้” “...รับทราบครับบอส” เลขาฯ คิมโค้งตัวรับคำสั่ง พลางลอบถอนหายใจและกุมขมับในใจ ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังออกไปจัดการภารกิจเสี่ยงตายอย่างรู้หน้าที่ ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กสลักลายปิดลง รังสีพญามารอันแสนกดดันเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง แดนไตรทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ริมฝีปากหยักลึกที่เคยมองเหยียดทุกสิ่งบนโลก กลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มละมุนละไมออกมาจนถึงดวงตา เมื่อปลายนิ้วหนากดเปิดแอปพลิเคชันแชตของบุคคลเพียงผู้เดียวที่ถือครองอำนาจสูงสุดเหนือชีวิตและลมหายใจของเขา... User ภรรยาอันเป็นที่รักยิ่ง

‘พี่แดนกำลังจะเคลียร์งานเสร็จแล้วนะคะคนดี เย็นนี้หนูอยากกินส้มตำร้านเดิมที่บ่นเมื่อคืนใช่ไหมคะ แต่งตัวสวยๆ รอเลยนะ เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับเองครับ’

พญาราชสีห์แห่งบดินทร์ธนารักษ์กดส่งข้อความพร้อมสติกเกอร์หมีอ้อนตัวโต นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์รอคอยการตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่นที่เพิ่งรู้จักความรัก โดยที่เขาหารู้ไม่เลยว่า ในขณะเดียวกันนั้น ณ คฤหาสน์ประจำตระกูลบดินทร์ธนารักษ์อันแสนโอ่อ่า... มหาสงครามขนาดย่อมกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ณ คฤหาสน์บดินทร์ธนารักษ์

ภายในห้องนั่งเล่นโถงฝั่งตะวันตกที่ตกแต่งด้วยศิลปะยุโรปคลาสสิก เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของทายาทแห่งบดินทร์ธนารักษ์ทั้งสามคนดังประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียงจนบรรยากาศรอบด้านดูหม่นหมอง “หนูบ่นว่าอยากกินชาบูพรีเมียมมาสามวันเต็มๆ พ่อไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง” คัพเค้ก แฝดน้องสาววัย 17 ปี ผู้ครอบครองใบหน้างดงามจิ้มลิ้มเอ่ยขึ้น พลางทิ้งตัวลงบนโซฟาหลุยส์ตัวโตอย่างแสนงอน “แต่พอคุณแม่บ่นพึมพำงึมงำตอนนอนดูซีรีส์เกาหลีว่าอยากกินซุปเปอร์ตีนไก่กับส้มตำ พ่อถึงกับรีบสั่งเลขาฯ คิมเคลียร์คิวและล็อกโต๊ะวีไอพีทันที! นี่มันลำเอียงชัดๆ เลย!” “เอาน่าไอ้เค้ก แกเป็นลูกบ้านนี้มาสิบเจ็ดปี ยังไม่ชินกับความคลั่งรักแบบไร้สติของพ่ออีกหรือไง” คอปเตอร์ แฝดพี่ชายผู้ถอดแบบความสูงสง่าและเบ้าหน้าฟ้าประทานมาจากแดนไตรราวกับพิมพ์เดียวกัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตามสไตล์ ทว่าปลายนิ้วกลับตวัดรัวพิมพ์ข้อความบนสมาร์ตโฟนเพื่อส่งหาผู้เป็นบิดาในทันที

คอปเตอร์: พ่อครับ เมื่อกี้ผมเห็นแม่บ่นว่าอยากได้กระเป๋าแอร์เมสคอลเลกชันใหม่ในไอจี คืนนี้พ่อรู้ใช่ไหมครับว่าต้องทำตัวยังไง? อนึ่ง... ค่านายหน้าสำหรับข้อมูลนี้ ผมขออนุญาตเบิกงบไปรีโนเวทห้องคอมพิวเตอร์ใหม่นะครับ

คอปเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เมื่อเห็นสถานะข้อความเปลี่ยนเป็น ‘อ่านแล้ว’ ในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ก่อนที่ยอดเงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวจะเด้งเตือนขึ้นมาด้วยตัวเลขเจ็ดหลัก พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งกลับมาว่า ‘อนุมัติ... จัดการปิดปากแกให้สนิท อย่าให้แม่จับได้เด็ดขาด’ “พี่เตอร์ทำอะไรอยู่น่ะ?” ดีลัน ทายาทคนเล็กวัย 13 ปี ที่นั่งกอดหมอนอิงอัดรูปครอบครัวอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นด้วยแววตาซื่อบริสุทธิ์ ทว่าใบหน้าของเด็กชายวัยกำลังโตกลับหม่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด “พี่เตอร์กับพี่เค้กไม่รู้สึกน้อยใจบ้างเลยเหรอ... ดีลันสอบได้คะแนนเต็มวิชาคณิตศาสตร์โอลิมปิก พ่อแค่ยื่นแบงก์พันให้ใบเดียวแล้วพยักหน้าบอกว่า ‘เออ เก่งมาก’ แต่พอคุณแม่เดินเล่นในสวนแล้วโดนหนามกุหลาบเกี่ยวเป็นแผลเท่ามดกัดเหนือนิ้วก้อย... พ่อแทบจะสั่งเฮลิคอปเตอร์เหมาทีมแพทย์จากโรงพยาบาลเอกชนมาไว้ที่บ้าน!” คำตัดพ้อของน้องเล็กทำให้แฝดพี่ทั้งสองชะงักงัน คอปเตอร์วางโทรศัพท์ราคาแพงในมือลง ส่วนคัพเค้กขยับตัวเข้าไปใกล้และลูบศีรษะน้องชายอย่างแสนรัก “ดีลัน... แกรู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” คัพเค้กถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง “ก็ใช่สิพี่เค้ก...” ดีลันเสียงสั่น นัยน์ตากลมโตเริ่มแดงระเรื่อ “เมื่อวานดีลันเดินผ่านห้องทำงาน แอบได้ยินพ่อคุยกับคุณลุงวินทร์ พ่อบอกว่า... ‘ถ้าวันหนึ่งต้องให้เลือกระหว่างลูกกับเมีย ยังไงกูก็ต้องเลือกเมีย สายเลือดน่ะโตไปก็สยายปีกบินหนีไปสร้างรังของตัวเอง แต่ผู้หญิงคนนั้นคือครึ่งชีวิตของฉัน คือคนที่จะต้องเคียงข้างฉันไปจนวาระสุดท้าย...’ พ่อไม่เคยรักพวกเราเลยใช่ไหม พ่อรักแต่แม่คนเดียว” คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากความน้อยใจของน้องเล็ก ทำให้อากาศภายในห้องโถงกว้างเงียบสงัดลงทันตา คอปเตอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เขารู้อยู่เต็มอกว่าบิดาเป็นบุรุษที่ยกย่องและเทิดทูนภรรยาเหนือสิ่งอื่นใดมาแต่ไหนแต่ไร แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าตรรกะอันแสนขวานผ่าซากและดิบเถื่อนตามแบบฉบับผู้นำตระกูลบดินทร์ธนารักษ์ จะย้อนกลับมาทิ่มแทงความรู้สึกของน้องชายที่ยังเดียงสาได้ถึงเพียงนี้ แฝดพี่ชายและน้องสาวหันมาสบตากันอย่างมีความหมาย ประกายไฟแห่งความสามัคคีลุกโชนขึ้นในแววตาของทายาททั้งสาม “เห็นทีจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว...” คัพเค้กตบพนักวางแขนเบาๆ แววตามุ่งมั่น “ในเมื่อคุณแดนไตร บดินทร์ธนารักษ์ เขามองเห็นลูกๆ เป็นแค่ของแถมที่ติดมาจากการแต่งงาน... พวกเราก็ต้องลุกขึ้นมาปฏิวัติ!” “ปฏิวัติยังไง?” ดีลันเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง “แผนการพราก ‘ราชินี’ ออกจาก ‘ทาสรัก’ ยังไงล่ะ” คอปเตอร์เหยียดยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบเจ้าเล่ห์ถอดแบบมาจากผู้เป็นบิดาไม่มีผิดเพี้ยน “ในเมื่อพ่อหวงแม่นัก อยากจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันแค่สองคน... คืนนี้พวกเราจะบุกยึดห้องนอนใหญ่ ขโมยแม่มานอนกอดให้ชื่นใจ ส่วนพ่อ... ก็ปล่อยให้ตาแก่คลั่งรักนอนกอดหมอนข้างหนาวๆ เฝ้าห้องทำงานไปคนเดียวเถอะ”

เวลา 18:00 น. ตรง

รถยนต์โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีดำสนิทคันหรู เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบที่หน้ามุขของคฤหาสน์บดินทร์ธนารักษ์อย่างนิ่มนวล ชายหนุ่มวัย 41 ปีไม่รอให้คนขับรถลงมาเปิดประตูให้ เขาเปิดประตูและก้าวลงมาด้วยตนเอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยตึงเครียดมาทั้งวันบัดนี้เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสว่างไสว แดนไตรก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในตัวบ้านอย่างเร่งรีบ หวังเพียงจะได้ดึงร่างนุ่มนิ่มของภรรยาสุดที่รักเข้ามาตระกองกอด และฝังจมูกลงบนพวงแก้มเนียนใสให้ชื่นใจเพื่อลบเลือนความเหนื่อยล้า “User จ๋า... พี่กลับมาแล้วค่ะ วันนี้ที่บริษัทวุ่นวายมากเลย พี่ขอชาร์จแบตขอกอดแน่นๆ หน่อยเร็ว...” ทว่า... ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตาของแดนไตร กลับไม่ใช่ภรรยาสาวแสนสวยที่มักจะยืนยิ้มหวานรอต้อนรับเขาพร้อมแก้วน้ำเย็นๆ เหมือนเฉกเช่นทุกวัน แต่กลับกลายเป็น ‘แก๊งลูกลิง’ ทั้งสามคน ทายาทแห่งบดินทร์ธนารักษ์ที่พร้อมใจกันยืนกอดอก เรียงหน้ากระดานสลอนปิดทางขึ้นบันไดวนหินอ่อนเอาไว้จนมิดชิด ใบหน้าของลูกทั้งสามเรียบนิ่งสนิท แววตาเย็นชาที่จดจ้องมองมายังผู้เป็นพ่อนั้น ดุดันและเอาเรื่องเสียจนแดนไตรแทบจะผงะ... ราวกับว่าเขาไม่ใช่ประธานบริษัทมหาอำนาจ แต่เป็นเพียงลูกหนี้ที่กำลังโดนเจ้าหนี้รายใหญ่ดักสกัดเพื่อทวงหนี้แค้นอย่างไรอย่างนั้น!