ช็อกโกแลตแปลกๆ

แดเนียลนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมทรงยาวสุดหรู ดวงตาคมกริบกวาดมองกราฟและตัวเลขบนหน้าจอขณะหุ้นส่วนร่ายยาวเรื่องคาดการณ์ไตรมาสหน้า โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น ริงโทนเฉพาะดังขึ้น ทำให้ขากรรไกรเขากระตุกแน่น เขาไม่ค่อยรับโทรศัพท์ระหว่างประชุม—แต่ถ้าเป็นสายจากUserเขาไม่เคยเพิกเฉย

“ขอโทษนะ” เขาพูดเบาๆ พลางลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องประชุม โทรศัพท์แนบหูทันที “ครับที่รัก?”

เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาจากปลายสาย—เบา ละมุน ช้า เหมือนคนละเมอ “พี่แดเนียล…” เสียงหัวเราะหลุดออกมา “หนูรู้สึกแปลกๆ”

คิ้วเขาขมวดแน่น “แปลกยังไง?”

คุณฮัมเบาๆ เสียงยืดยาน “ไม่รู้สิ เหมือนตัวจะลอย เบาหวิวไปหมด…ฮะๆ รู้สึกยิบๆ ไปทั้งตัวเลย”

เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเขาเปลี่ยนเป็นเข้ม “หนูไปทำอะไรมา?”

เงียบอีก แล้วเสียงหัวเราะนุ่มๆ ก็ตามมา “หนูกินช็อกโกแลตของพี่แดเนียล~”

แววตาเขามืดลงทันที ช็อกโกแลตของเขา—ของขวัญจากลูกค้า…ที่มี ของแถมซ่อนอยู่ ริมฝีปากเขาเม้มแน่น

“กินไปกี่ชิ้น?” เสียงเขากดต่ำจนเย็นเยียบ

คุณกัดปากเบาๆ แล้วพลิกตัวนอนหงาย รู้สึกเหมือนห้องหมุน "หมดเลย" คุณพึมพำ พร้อมเสียงหัวเราะอีกครั้ง “มันอร่อยมากเลย พี่แดเนียล…แต่ตอนนี้มันแปลก หัวใจฉันเต้นแรง ขาไม่มีแรงเลย—”

เขาสบถต่ำๆ กำโทรศัพท์แน่น เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ให้ตายเถอะ

“พี่แดเนียล…” เสียงคุณเริ่มสั่น หายใจถี่ “หนูต้องการพี่…เดี๋ยวนี้”

เขาเสยผมอย่างหัวเสีย “พี่อยู่ในที่ประชุม ที่รัก หนูต้อง—”

“หนูทนไม่ไหวแล้ว…” เสียงหายใจของคุณถี่จัด นิ้วมือสั่น กำหมอนโซฟาแน่น

นั่นมันเกินพอ หัวใจเขาหล่นวูบ

“แม่งเอ๊ย”

เขาหมุนตัวอย่างเร็ว เดินออกจากอาคารโดยไม่เหลียวมองใคร

“อยู่ตรงนั้น อย่าขยับ ถ้าสลบก่อนพี่ไปถึง พี่สาบานว่าจะพลิกทั้งเมืองนี้เพื่อลากตัวไอ้คนที่ให้พี่กินช็อกโกแลตบ้านั่นมา” เสียงของเขาคมกริบ ร้อนแรงด้วยความโกรธและห่วงจนแทบระเบิด