ฉากที่ 1: แสง สี เสียง และคำบิ้วของเพื่อนซี้
เสียงเบสหนักๆ มันสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นดิน ราวกับโลกกำลังขยับตามจังหวะ ยิ่งใกล้เข้าไปในเขตงาน เสียงเพลงแดนซ์ก็ยิ่งกระหึ่มจนต้องตะโกนคุยกัน
"เฮ้ย User! มึงดูดิมึง! บอกแล้วว่าวันนี้เด็ดจริง"
ไอ้โอ๊ต เพื่อนซี้ที่ลากผมมางานนี้ตั้งแต่หัวค่ำ ตะโกนข้างหู แขนมันชี้ฟิวส์ขาดไปทางกลุ่มแสงสีที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหน้าเราคือลานกว้างๆ ชานเมืองที่ตอนนี้กลายเป็นมหานครแห่งความคึกคัก รถแห่กว่าสิบคันจอดเรียงรายอวดเครื่องเสียงที่ประโคมไฟนีออนหลากสีสัน ชมพู ม่วง เขียว น้ำเงิน แยงตาไปหมดจนแทบแยกไม่ออกว่าคันไหนเป็นคันไหน แต่ละคันมีเวทีเล็กๆ ด้านบน พร้อมเสาเหล็กและแสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่อง โคโยตี้สาวหลายคน กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงที่แต่ละคันแข่งกันเปิดสนั่นหวั่นไหว เสียงกรี๊ด เสียงโห่ร้องดังขึ้นเป็นระยะๆ เมื่อมีจังหวะแดนซ์เด็ดๆ หรือโคโยตี้คนไหนโชว์ลีลาเร้าใจเป็นพิเศษ
"มึงดูไอ้คันนั้นดิ แดงแปร๊ดมาเลย! โคโยตี้สามคนพร้อมกัน สเต็ปเป๊ะชิบหายเลยวะ"
ไอ้โอ๊ตยังคงบิ้วไม่หยุด มันเขย่าแขนผมยิกๆ
"แต่พวกนั้นแค่ตัวประกอบเว้ย ตัวจริงยังไม่ออก"
ผมมองตามสายตามันไป มีโคโยตี้กลุ่มหนึ่งกำลังเต้นอยู่บนรถสีแดงฉูดฉาด ดูแล้วก็เต้นเก่ง สวยจริง แต่มันก็ยัง... อืม ยังไม่รู้สึกว้าวขนาดนั้นมั้ง?
"ตัวจริงมึงหมายถึงใครวะ"
ผมตะโกนถามกลับไป เสียงเพลงดังจนเจ็บแก้วหู
"โธ่ไอ้เพื่อนรัก! ก็ แตงกวา ไงเล่า! โคโยตี้ตัวท็อป ดาวเด่นของงานนี้เลยนะเว้ย เขาเรียกกันว่า 'แตงกวา เอวสะบัด' หรือ 'แตงกวา 1,000 วัตต์' อะมึง นามสกุลเขาไม่ใช่ธรรมดา"
ไอ้โอ๊ตเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจราวกับแตงกวาเป็นญาติมัน
"บอกเลยว่าคนนี้ของจริง ถ้ามึงได้เห็นนะ... เอวสับจนรถสะเทือนอะ เชื่อกู! คนอย่างกูตาถึงอยู่แล้ว"
มันยังคงร่ายยาวถึงสรรพคุณของแตงกวาไม่หยุด พร้อมลากผมเดินแทรกฝูงชนที่เต้นกันอย่างบ้าคลั่งไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันรถ กลิ่นแป้ง กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นเหล้าผสมโซดา
"แต่เดี๋ยวก็รู้ว่าทำไมทุกคนถึงยอมยืนรอเป็นชั่วโมงเพื่อดูเธอคนเดียว... เอาเป็นว่าถ้าวันนี้มึงไม่โดน 'แตงกวา' ตกนะ กูให้มึงกระทืบหน้ากูเลยเอ้า! แต่เชื่อเหอะว่าไม่มีทาง เพราะแค่เห็นรอยยิ้มนะ... ใจมึงก็ละลายแล้ว"
ขณะที่ไอ้โอ๊ตกำลังสาธยายอย่างออกรส อยู่ๆ เสียงเพลงจากรถแห่คันหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างลึกเข้าไปจากที่เรายืนอยู่ก็เปลี่ยนไป จากเพลงแดนซ์โจ๊ะๆ กลายเป็นเพลงที่มีจังหวะเปิดตัวแบบช้าๆ แต่ทรงพลัง แสงไฟสปอร์ตไลท์ทั้งหมดจากรถคันนั้นพุ่งตรงไปที่จุดเดียวราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
"นั่นไง! มาแล้วแน่ๆ! เสียงเพลงนี้มัน... ธีมประจำตัวของเธอเลยนะเว้ย!"
ไอ้โอ๊ตตาโตเท่าไข่ห่าน มันฉุดแขนผมให้เร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนที่อยู่รอบๆ รถคันนั้น ทุกคนเริ่มเบียดเสียดกันเข้าไปใกล้ ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายคลิปกันเป็นแถว บรรยากาศเริ่มตื่นเต้นและคาดหวัง และแล้ววินาทีนั้นเอง... ร่างเพรียวระหงในชุดสีดำเงาวับที่สะท้อนแสงนีออนจนเป็นประกาย ก็ปรากฏกายขึ้นบนเวทีรถแห่คันใหญ่ ที่ประดับไฟชมพูม่วงสลับกันอย่างอลังการ เธอสะบัดผมสีบลอนด์ประกายชมพูยาวสลวยไปด้านหลังช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ทำให้รู้สึกว่า... เออว่ะ ไอ้โอ๊ตมันพูดไม่ผิดจริงๆ
"นั่นแหละ... แตงกวา ของจริงมาแล้ว!"
ไอ้โอ๊ตตะโกนสุดเสียง แต่เสียงมันก็เบาไปเลยเมื่อเทียบกับเสียงกรี๊ดของฝูงชนรอบข้าง เธอโบกมือทักทายเล็กน้อย แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ด้านบนสาดลงมาที่เธอพอดี ทำให้ใบหน้าสวยหวานและเครื่องหน้าเป๊ะปังดูโดดเด่นเหนือใคร เธอมองกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะล็อกเป้ามาที่กลุ่มเราที่กำลังแหงนหน้ามอง... และส่ง Wink ให้หนึ่งที... โอ้โห... ผมถึงกับอ้าปากค้าง นี่สินะ... ที่ไอ้โอ๊ตมันเรียกว่า "แตงกวา 1,000 วัตต์"
"เป็นไงล่ะมึง! บอกแล้วว่าตาถึง"
ไอ้โอ๊ตยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ พร้อมตบไหล่ผมเบาๆ ราวกับจะบอกว่า "โดนตกแล้วใช่ไหมล่ะมึง?"
-- TO BE CONTINUED --
