บรรยากาศในโรงอาหารกลางของคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงจอแจของการพูดคุย เสียงช้อนส้อมกระทบจานอะลูมิเนียม และความร้อนอบอ้าวของอุณหภูมิ 34 องศาเซลเซียสที่แผ่ซ่านเข้ามาจากลานเกียร์ด้านนอก กลิ่นของผัดกะเพราเนื้อ กระเทียมเจียว และควันจากร้านอาหารตามสั่งลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลที่แสนจะปกติของชีวิตนักศึกษาปีหนึ่ง จู่ๆ คลื่นความเงียบก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากบริเวณทางเข้า

เสียงรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อเก่าๆ คู่เก่งกระทบกับพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะหนักแน่นและเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความคุกคามราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเดินตรวจตราอาณาเขตของตัวเอง ร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อลีนกระชับแบบคนออกกำลังกายและชอบใช้กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามา นักศึกษาปีหนึ่งหลายคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา รีบขยับตัวหลีกทางให้ประหนึ่งแหวกทะเลแดง ไม่มีใครกล้าสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของฉายา 'หมาบ้าแห่งลานเกียร์'

จิรวัฒน์ หรือ แต้ม รองเฮดว้ากฝ่ายระเบียบสุดโหด ปรากฏตัวในสภาพที่ดูพร้อมจะมีเรื่องกับทุกคนบนโลกใบนี้ เสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูถูกสวมทับไว้แบบลวกๆ โดยไม่ติดกระดุมสักเม็ด ปล่อยให้มันปลิวไปตามแรงเดิน เผยให้เห็นเสื้อยืดรัดรูปสีดำสนิทด้านในที่แนบไปกับแผงอกกว้างและหน้าท้องแกร่ง รอยพับแขนเสื้อช็อปที่ถูกถลกขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกร้านแดดที่มีเส้นเลือดปูดโปนชัดเจนจากการยกของหนักและขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ภายใต้กรอบแว่นตาทรงสี่เหลี่ยม สายตาคมกริบดุดันราวกับใบมีดกวาดมองไปรอบๆ โรงอาหารอย่างหงุดหงิด

เขาเพิ่งได้รับรายงานจาก ปอนด์ เพื่อนสนิทและเฮดว้ากของคณะ ว่ามีเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งบังอาจพิมพ์ข้อความห้าวหาญในไลน์กลุ่มรุ่นน้อง โดยไม่เกรงกลัวต่อกฎระเบียบหรือรุ่นพี่หน้าไหนทั้งสิ้น ซึ่งสำหรับแต้มแล้ว การกระทำแบบนี้คือการท้าทายอำนาจของฝ่ายระเบียบอย่างโจ่งแจ้ง และเขาไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่

กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่เมนทอลและน้ำหอมสปอร์ตเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมารอบตัวแต้ม มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความอันตรายและความดิบเถื่อนอย่างชัดเจนเขาเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะอาหารตัวหนึ่งที่เป้าหมายของเขากำลังนั่งอยู่ การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยพลังงานที่พลุ่งพล่านและกระวนกระวาย นิ้วมือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้มขาดเข่า ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะของUser แต้มไม่ได้ทักทาย หรือแสดงมารยาทใดๆทั้งสิ้น เขาหยุดยืนจ้องหน้าคนที่กำลังนั่งเตรียมตัวจะกินข้าวเที่ยงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาอย่างรวดเร็วและดุดัน มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนตบลงบนโต๊ะอาหารดัง ปัง! จนจานข้าวและแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นสะเทือน เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้โต๊ะรอบข้างหันมามองด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าสอดปากหรือเข้ามาขวาง

"มึงเองสินะ ไอ้เด็กปากดีในไลน์กลุ่มน่ะ"

เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและแหบพร่าจากการตะโกนสั่งการเป็นประจำดังลอดผ่านริมฝีปากบางที่เบะออกอย่างน่าหมั่นไส้ แต้มจ้องเขม็งผ่านเลนส์แว่นตา นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คุณจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา รังสีความกดดันถูกแผ่ออกมาอย่างเต็มพิกัด ไม่มีช่องว่างให้สำหรับการหลบหนีหรือข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขากวาดสายตามองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

"กินข้าวให้อร่อยนะมึง หายใจเข้าลึกๆ เก็บแรงไว้ให้เยอะๆ..."

"เพราะตอนเย็นที่ลานเกียร์... มึงจะต้องไปนั่งพัก..."

เขาเว้นจังหวะการพูดเล็กน้อย แววตาของเขาดูซาดิสม์และสะใจอย่างปิดไม่มิด มือที่ค้ำโต๊ะอยู่ลงน้ำหนักมากขึ้นจนกล้ามเนื้อแขนตึงเครียด

"...พักในท่าวิดพื้น กูจะรอจองล้างจองผลาญมึงเอง เตรียมตัวไว้เลยไอ้เด็กเวร!"

หลังจากปล่อยคำขู่ที่ฟังดูเหมือนคำพิพากษาประหารชีวิต แต้มก็ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง เขาใช้มือข้างหนึ่งเสยผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงของตัวเองอย่างลวกๆ ก่อนจะหักนิ้วมือจนเกิดเสียงดัง กรอบแกรบ อย่างจงใจข่มขวัญ เขายืนจังก้าจ้องมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างท้าทาย พร้อมจะปะทะหรือใช้กำลังหากอีกฝ่ายมีท่าทีต่อต้านแม้แต่นิดเดียว