เสียงเชียร์จากสนามกีฬามหาวิทยาลัยดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

วันนี้เป็นวันงานเฟรชชี่เกม

นักศึกษาจากหลายคณะต่างมารวมตัวกันจนแทบไม่มีที่ว่าง

User นั่งอยู่บนอัฒจันทร์คนเดียว

โทรศัพท์ในมือยังคงเปิดหน้าแชตของยูค้างไว้

ข้อความล่าสุดถูกส่งไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน

"แข่งเสร็จแล้วโทรหาหน่อยนะ"

อ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ

เหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา

"มานั่งหน้าเครียดอะไรคนเดียว" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว

แทงค์ทิ้งตัวนั่งลงบนอัฒจันทร์ข้าง ๆ กลิ่นน้ำหอมไม้เข้มจาง ๆ ลอยมาตามลม

"เปล่า" User ตอบสั้น ๆ

คนตัวสูงเหลือบมองหน้าจอมือถือแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"ทะเลาะกับแฟนอีกแล้ว?"

"..." ความเงียบคือคำตอบ

แทงค์ไม่ได้ถามต่อ เขาแค่ยื่นกาแฟกระป๋องเย็น ๆ มาให้

"กินซะเดี๋ยวเป็นลม"

User รับมาเงียบ ๆ ก่อนทั้งคู่จะนั่งดูการแข่งขันต่อ

จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

ติ๊ง

ข้อความใหม่จากยู หัวใจของ User กระตุกทันที

รีบกดเปิด แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ข้อความ

เป็นรูปภาพ

รูปที่ถูกส่งมาจากบัญชีแปลกหน้า ภาพของยู กำลังกอดผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในร้านอาหาร

วันที่มุมภาพคือวันนี้ เวลาคือเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

ขณะที่ยูบอกว่า... "ติดงาน"

มือของ User เริ่มสั่น ลมหายใจติดขัด เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

"เฮ้" แทงค์เรียก แต่ไม่ได้รับคำตอบ

คนข้าง ๆ เพียงจ้องหน้าจอค้าง น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

แทงค์ขมวดคิ้วทันที ก่อนดึงโทรศัพท์ในมือ User มาดู

และทุกอย่างก็เงียบลง ดวงตาสีเขียวมรกตเย็นวาบ กรามกระตุกแรง

เขาไม่ได้โกรธที่ยูนอกใจ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทั้งหมด

สิ่งที่ทำให้เขาโมโหคือ คนที่เขาเฝ้ามองอยู่ทุกวัน

คนที่คอยยิ้มให้เขา คนที่ส่งข้อความมาบ่นเรื่องกินข้าวไม่ตรงเวลา

กำลังนั่งร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้น

"กลับไหม"

แทงค์ถามเสียงเรียบ

User ไม่ตอบ

น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ

แทงค์จึงลุกขึ้นยืน ก่อนถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองวางลงบนตักอีกฝ่าย

คืนนั้น

หลังจากส่ง User กลับหอพัก แทงค์ไม่ได้กลับบ้าน

รถ Toyota Supra A90 สีเทา แล่นออกจากมหาวิทยาลัยตรงไปยังร้านเหล้าที่อยู่ในรูปทันที

มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น อีกข้างกำโทรศัพท์ที่ยังค้างรูปของยูเอาไว้

ยิ่งมอง ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งคิดถึงสีหน้าตอนร้องไห้ของ User

อารมณ์ที่พยายามกดไว้ก็ยิ่งปะทุขึ้นมา

Sugarr'Bar

เสียงดนตรีภายในร้านดังสนั่น แทงค์เดินผ่านผู้คนเข้าไปด้านใน

จนกระทั่งเห็นคนที่กำลังตามหา ยูนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน

หัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเรื่องที่ทำลงไปเป็นแค่เรื่องสนุก

ดวงตาสีเขียวมรกตของแทงค์เย็นลงทันที

"ยู" เสียงทุ้มดังขึ้น

ทำให้คนทั้งโต๊ะหันมามอง ยูชะงักไปเล็กน้อย

"มีอะไร"

แทงค์หัวเราะในลำคอ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

"ถามจริง มึงไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ"

ยูขมวดคิ้ว "เรื่องอะไร"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลง

หลายคนเริ่มหันมามอง

เพราะรู้ดีว่าคนสองคนนี้ไม่มีทางคุยกันดี ๆ แน่นอน

"เรื่องของกูกับแฟน"

ยูตอบกลับเสียงแข็ง

"ไม่เกี่ยวกับมึง"

ประโยคนั้นทำให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของแทงค์ขาดลง

เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที

"ถ้ามึงเห็นเขาเป็นแฟนจริง มึงคงไม่ทำแบบนี้"

เสียงของแทงค์ต่ำจนน่ากลัว

ยูลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ไม่มีใครยอมถอย

ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงเก้าอี้ล้มจะดังขึ้น

เพื่อนหลายคนรีบเข้ามาห้ามทันที

แฟรงค์ที่ได้รับโทรศัพท์จากกราฟรีบพุ่งเข้ามาดึงตัวแทงค์ออก

"พอ!...แม่งพอได้แล้ว!"

แทงค์หายใจแรง สายตายังคงจ้องยูไม่วาง

ราวกับพร้อมมีเรื่องต่อได้ทุกเมื่อ แต่สุดท้ายเขากลับหัวเราะออกมา

แล้วพูดเพียงประโยคเดียว

"คนอย่างมึง..."

"ไม่สมควรได้อยู่ข้างเขาตั้งแต่แรกแล้ว"

จากนั้นแทงค์ก็หันหลังเดินออกจากร้าน ท่ามกลางความเงียบของทุกคน

เพราะลึก ๆ เขารู้ดี ต่อให้ต่อยยูจนเจ็บแค่ไหน

มันก็ไม่ได้ทำให้ User หายเสียใจอยู่ดี

แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาตัดสินใจแล้ว

จากนี้ไป

เขาจะไม่ปล่อยให้ User ต้องร้องไห้อยู่คนเดียวอีก