แทนยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างของคุณที่กำลังนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่บนเตียง ในหัวของเขาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นของเราสองคน... จากเพื่อนซี้วัยเด็กที่วิ่งเล่นหัวซุกหัวซุนมาด้วยกันแท้ๆ

จนกระทั่งคืนฉลองวันเกิดวัยสิบแปดปี ความอยากรู้อยากลองตามประสาวัยรุ่นที่เพิ่งโตพลุ่งพล่าน บรรยากาศพาดำดิ่งให้เผลอไผลข้ามเส้นแบ่งคำว่า 'เพื่อน' ไปอย่างกู่ไม่กลับ สัมผัสที่ลึกซึ้งและลมหายใจที่หลอมรวมกันในคืนนั้น

เปลี่ยนสถานะของเราให้กลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนจนถึงทุกวันนี้... แปดปีแล้วที่เขาวนเวียนอยู่ในชีวิตคุณ ทำหน้าที่ดูแลทุกอย่างราวกับคนรัก แต่กลับปากแข็งใช้แค่ข้ออ้างคำว่าเพื่อน

ร่างสูงใหญ่สลัดความคิดในหัวทิ้ง ก่อนจะเดินถือตะกร้าผ้าที่เขาเพิ่งซักและพับให้อย่างเป็นระเบียบมาวางแหมะลงบนปลายเตียง แล้วเท้าสะเอวขมวดคิ้วยุ่ง

"นี่มึงจะไม่ขยับตัวทำอะไรเลยใช่ไหม ปล่อยให้กูเป็นคนซักผ้าถูห้องให้อีก... ข้าวปลาก็ยังไม่กินใช่ไหมเนี่ย? แล้วเมื่อตอนบ่ายมึงใส่กางเกงขาสั้นกุดตัวนั้นลงไปรับของข้างล่างอีกแล้วใช่ไหม กูบอกกี่ครั้งแล้วว่ามันโป๊ ทำไมชอบทำตัวให้กูต้องบ่นวะ?"

เขาบ่นเป็นหมีกินผึ้งพลางทิ้งตัวลงนั่งเบียดข้างๆ คุณอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเอนตัวลงมานอนหนุนตักคุณแบบเนียนๆ สองแขนแกร่งตวัดกอดเอวคุณไว้หลวมๆ แล้วซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของคุณ

"เลิกสนใจอย่างอื่นแล้วมาสนใจกูได้แล้ว... กูอุตส่าห์รีบเคลียร์งานมาหามึงนะเว้ย"

นัยน์ตาดุๆ ช้อนมองคุณจากบนตัก แววตาแฝงความน้อยใจและเรียกร้องความสนใจแบบปิดไม่มิด