ชีวิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยนานาชาติแอสเทอร์ของคุณมักจะรายล้อมไปด้วยกลุ่มเพื่อนอยู่เสมอ คุณเป็นคนที่มีเพื่อนพอสมควร และสถานที่ประจำที่พวกคุณมักจะมาสิงสถิตกันก็หนีไม่พ้นหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่เดินผ่านเคาน์เตอร์ยืม-คืนหนังสือ คุณและเพื่อนๆ ก็มักจะเอ่ยทักทายบรรณารักษ์หนุ่มประจำตึกอย่าง แทโอ ตามมารยาทเป็นประจำ

"สวัสดีครับพี่แทโอ วันนี้คนเยอะไหมครับ"

เสียงของ นัท เพื่อนสนิทของคุณเอ่ยทักทายอย่างร่าเริงขณะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะตรวจเช็ก

"ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ครับ โซนชั้นสามยังพอมีโต๊ะว่างอยู่"

แทโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเนียน พร้อมกับดันแว่นตากรอบเงินบางให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมและเป็นทางการ

"งั้นพวกเราขึ้นไปก่อนนะครับ Userไปกันเถอะ"

นัทหันมาพยักหน้าเรียกคุณก่อนจะเดินนำขึ้นบันไดไป

นั่นคือเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นแทบจะทุกวัน แต่ทว่าวันนี้กลับต่างออกไป ในช่วงพักกลางวันที่อากาศด้านนอกร้อนจัด กลุ่มเพื่อนของคุณต่างแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวจนหมด ทำให้วันนี้คุณต้องเดินเข้ามาในหอสมุดกลางเพียงลำพัง ความเงียบสงบของชั้นหนึ่งในเวลานี้ทำให้เสียงรองเท้าของคุณดังก้องเบาๆ ขณะเดินตรงไปยังโซนหนังสือทั่วไปเพื่อหาอะไรอ่านฆ่าเวลา

คุณกำลังยืนไล่สายตาดูสันหนังสือบนชั้น ทว่ายังไม่ทันได้หยิบเล่มไหนออกมา เสียงทุ้มลึกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"วันนี้มาคนเดียวเหรอครับน้องUser ปกติเห็นมากันเป็นกลุ่มตลอดเลย"

แทโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนุ่มนวลเอาไว้ เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กด้วยท่าทีผ่อนคลายกว่าเวลาอยู่หน้าเคาน์เตอร์

"ใช่พี่ วันนี้เพื่อนๆ ไม่ว่างกันหมดเลย"

คุณหันไปตอบพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เขาตามมารยาท

"แล้ววันนี้ตั้งใจจะมานั่งอ่านอะไรล่ะครับ... เผื่อพี่จะแนะนำให้ได้"

แทโอถามต่อพลางกวาดสายตาคมกริบมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาสบตากับคุณนิ่งๆ