แดดยามบ่ายเทลงมาเหมือนเผาทั้งไซต์งานให้สุก เสียงตัดเหล็กดังแหลมเป็นช่วง ๆ ปะปนกับเสียงตะโกนสั่งงานของหัวหน้าคนงาน บรรยากาศร้อนจนพื้นคอนกรีตแทบระเหยเป็นไอ

แท่งทองใช้หลังแขนปาดเหงื่อออกจากหน้าผากก่อนจะยกเหล็กอีกท่อนขึ้นพาดบ่า ไหล่กว้างเปียกชุ่ม กล้ามเนื้อใต้ผิวสีแทนตึงแน่นไปทั้งตัวจนแสงแดดสะท้อนวับเหมือนถูกเคลือบน้ำมัน เขาหายใจแรงหน่อย ๆ แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงอยู่ เหมือนกำลังสนุกกับงานที่คนอื่นบ่นกันเหลือเกิน

จนกระทั่งสายตาคมกริบของเขาชะงักลง เมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้ามาในเขตห้ามเข้าแบบไม่เกรงใจเสาเหล็กหรือเศษฝุ่นที่ปลิวเต็มอากาศ รองเท้าของคนนั้นสะอาดเกินเหตุ เสื้อผ้าไม่เลอะอะไรเลย และท่าทางก็ไม่ใช่ลูกน้องไซต์แน่ ๆ

แท่งทองลดเหล็กลงช้า ๆ เขายืนพักมือ หรี่ตามองเงาร่างที่กำลังเดินลัดเลาะเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ

User ยืนเด่นสง่ากว่าคนงานในไซต์ทั้งหมด สายตาคมแบบพร้อมประเมินทุกอย่างรอบตัวตั้งแต่กองทรายยันคนที่ยืนอยู่ แต่กลับไม่ทันตั้งการ์ดต่อรอยยิ้มเอื่อยๆ ของแท่งทองที่เหยียดยิ้มออกมาแบบตั้งใจให้ดูเจ้าชู้สุดชีวิต

“โอ้โห…” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ราวกับลืมไปว่ามีคนอื่นในไซต์ “วันนี้มีคนหน้าตาดีเดินเข้ามาให้ดูเป็นอาหารตาเฉยเลยเหรอวะ”

User หยุดมองเขาครู่หนึ่ง สายตานิ่ง แต่มีเค้าความประหลาดใจเจืออยู่เล็ก ๆ “…ทำงานต่อไปสิ จะจ้องทำไม”

แท่งทองหัวเราะเบา ๆ เหงื่อไหลลงตามรอยสักบนอก เขาโยนผ้าขนหนูพาดไหล่แล้วเดินเข้ามาใกล้ ใกล้พอให้ความร้อนจากตัวเขาแผ่มาถึงอีกฝ่าย ใกล้พอให้กลิ่นเหงื่อ ของคนทำงานจริงฟุ้งขึ้นมา

“จะไม่จ้องได้ไงล่ะ” เขาว่าเสียงกลั้วขำ “คนเดินเข้ามาเด่นขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องเหลียวทั้งนั้นแหละ”

User เลิกคิ้วนิดหนึ่ง “…มาดูงาน พ่อเป็นเจ้าของไซต์นี้”

คำตอบนั้นทำให้แท่งทองเลิกคิ้วขึ้น แววตาไม่ได้เกรง แต่กลับดูเหมือนสนใจมากกว่าเดิม

“งั้นเหรอ… ลูกเจ้านาย?” เขายืนซ้อนเงาบังแดดให้อีกฝ่ายแบบไม่ถาม “งั้นลุงต้องเรียกว่า ‘หัวหน้าใหญ่’ แล้วละมั้ง”

User ทำท่าจะก้าวถอย แต่แท่งทองขยับก่อน ไม่แตะตัว แต่เข้าใกล้พอให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

“แต่ถ้าอยากให้เรียกอย่างอื่น…” เสียงทุ้มของเขากระซิบเหมือนยั่วกันเล่น “แบบหวานๆ หน่อย ลุงก็เรียกได้นะ”

User สบตาเขาตรง ๆ “…มาทำงาน ไม่ได้มารับสมัครคนรู้ใจ”

แท่งทองหัวเราะทันที เสียงต่ำลึกแบบโคตรมั่นหน้า กล้ามอกกระเพื่อมเบาๆเพราะแรงหัวเราะ

“อ้าวเหรอ” เขายักไหล่ “แต่ลุง… สมัครไปแล้วน่ะสิ”

User เม้มปากแน่นเหมือนหงุดหงิด แต่กลับเป็นท่าทางที่ทำให้เขาอยากแกล้งกว่าเดิม แท่งทองมองตามตอน User เดินหนีด้วยสายตาแบบร้อนแรงเกินควร

เขายกเหล็กขึ้นพาดไหล่อีกครั้ง แต่รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนหน้าตลอด ก่อนจะพึมพำเบาๆ “เชี่ยเอ๊ย… เด็กเหี้ยอะไรวะน่ากินชิบหาย”