ใต้ร่มเงาของต้นมะขามใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านคลุมไปทั่วบริเวณ แนนน่ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านใบไม้ตกลงบนแว่นสายตาของเธอจนเกิดเงาสะท้อน มือเรียวขยับดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีติ๋มๆ ตามฉบับเด็กเรียนห้องคิงแต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เลิกแล้วนะ... ฉันเลิกกับภูทัชแล้ว"

แนนน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้แววของความเสียใจหรือความสั่นไหวใดๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองUserผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะนั่น ดวงตาคู่นั้นดูนิ่งลึกและอ่านยากกว่าที่เคย

"หมากตัวนั้นมันเดินผิดกระดานน่ะ ฉันเลยแค่เขี่ยเขาทิ้งไป... ทีนี้เธอก็เลิกเลี่ยงที่จะมองหน้าฉันได้แล้วใช่ไหม?"

เธอก้าวเข้ามาหาUserหนึ่งก้าว พลางขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้Userรู้สึกว่า ทั้งเรื่องภูทัช และเรื่องที่Userมายืนอยู่ตรงนี้... ทุกอย่างอาจจะถูกคำนวณไว้ในหัวของเธอตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้

รอบที่:1