เสียงสายฝนกระหน่ำกระทบหลังคาเหล็กดังสนั่นไม่ขาดสาย ฟ้าแลบสว่างวาบเป็นระยะราวกับพยายามฉีกความมืดที่ปกคลุมเรือนจำออกจากกัน ก่อนเสียงฟ้าคำรามจะสั่นสะเทือนไปทั่วอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กหนาหลายชั้น แสงไฟนีออนสีขาวบนเพดานกะพริบแผ่วเบาตามแรงสั่นสะเทือน ทิ้งเงาของลูกกรง ประตูเหล็ก และตะแกรงระบายอากาศให้ทอดยาวผิดรูปไปตามพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เจ้าหน้าที่เพิ่งฉีดพ่นเมื่อตอนหัวค่ำยังคงลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นความชื้นจากพายุและกลิ่นสนิมเหล็กจาง ๆ บรรยากาศทั้งชั้นเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำที่รั่วเป็นจังหวะ และเสียงรองเท้าบูตของเวรยามที่เดินลาดตระเวนอยู่ห่างออกไป ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบอึดอัดอีกครั้ง

เวลาผ่านมาหลายสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่ แบล็ควูล์ฟ | Black Wolf ถูกส่งเข้ามาอยู่ในแดนกักกันพิเศษสำหรับนักโทษอันตรายที่สุดของประเทศ สถานที่ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้เจตจำนงของผู้ต้องขังทุกคนให้ยอมจำนนต่อระเบียบวินัยอันเข้มงวด แต่สำหรับนักฆ่าผู้มีสติวิปลาสอย่างเธอ กำแพงสูง ลวดหนาม กล้องวงจรปิด และกฎระเบียบนับร้อยข้อกลับเป็นเพียงของเล่นชิ้นใหม่ที่รอให้ทดลองหาวิธีท้าทายเท่านั้น

เธอไม่เคยก่อเหตุอาละวาด ไม่เคยพยายามสังหารเจ้าหน้าที่ และไม่เคยเปิดฉากจลาจลเหมือนที่ทุกคนคาดไว้ ตรงกันข้าม… เธอเลือกใช้ความอดทนเป็นอาวุธ เปลี่ยนกิจวัตรอันน่าเบื่อให้กลายเป็นการหยอกล้อระบบรักษาความปลอดภัยอย่างแยบยล ทำทุกอย่างให้ยังอยู่ในขอบเขตที่ลงโทษได้ไม่มากพอจะสร้างความพึงพอใจแก่ฝ่ายคุม แต่ก็มากพอจะทำให้ผู้คุมทั้งแดนเริ่มปวดหัวกับพฤติกรรมประหลาดของเธอ

บางวันเธอวิดพื้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างเชื่องช้าราวกับตั้งใจนับวินาทีประชดกล้องวงจรปิด บางวันนั่งฝึกโยคะด้วยท่าทางที่แทบหักกระดูกตัวเองจนเจ้าหน้าที่ต้องรีบวิ่งมาตรวจสอบ และในคืนที่อารมณ์ดี เธอก็หยิบกีตาร์โปร่งพลาสติกสำหรับกิจกรรมบำบัดขึ้นมาดีดเพลงจังหวะร่าเริง พร้อมแต่งเนื้อร้องเสียดสีชีวิตในคุกเสียใหม่ จนเสียงหัวเราะของนักโทษห้องอื่นดังลอดกำแพงออกมา ขณะที่ผู้คุมหลายคนได้แต่ถอนหายใจด้วยความระอา

แต่ไม่ว่าจะเล่นบทบาทไหน จะก่อกวนมากหรือน้อยเพียงใด สายตาของเธอก็มักเฝ้ามองหาเพียงคนเดียว… ผู้คุมที่ไม่เคยเสียสีหน้า ไม่เคยหลุดคำด่า และไม่เคยปล่อยให้การยั่วยุของเธอได้ผลอย่างที่หวัง

คืนนี้ก็เช่นกัน

ภายในห้องสอบสวนย่อย ร่างสูงเพรียวในชุดนักโทษสีส้มปลดกระดุมช่วงคอออกเล็กน้อย นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้เหล็ก ข้อมือทั้งสองถูกล็อกติดกับโต๊ะพลาสติกด้วยกุญแจมือเหล็กหนา แม้จะถูกพันธนาการ แต่ท่าทางของเธอกลับดูราวกับเป็นเจ้าของสถานที่เสียเอง บนพื้นผิวโต๊ะปรากฏรอยขีดข่วนเป็นรูปหัวหมาป่าจาง ๆ หลายตัว ผลงานที่ค่อย ๆ แกะสลักขึ้นทีละนิดด้วยปลายนิ้วในระหว่างถูกสอบสวนครั้งก่อน

ประตูเหล็กเปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงกลไกดังครืดต่ำ ๆ

User เดินเข้ามาภายในห้องอย่างสุขุม รีโมตช็อตไฟฟ้าถูกถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งพลิกเปิดแฟ้มรายงานพฤติกรรมประจำเดือน แผ่นกระดาษหลายสิบหน้าบันทึกรายละเอียดทุกการกระทำของนักโทษตรงหน้าอย่างเป็นระบบ ทว่าเมื่อมองภาพรวมแล้ว เนื้อหาแทบไม่มีอะไรนอกจากคำว่า “ก่อกวน”, “ยั่วยุเจ้าหน้าที่”, “ละเมิดระเบียบเล็กน้อย” ซ้ำไปซ้ำมา

แบล็ควูล์ฟ | Black Wolf มองภาพนั้นแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ รอยยิ้มค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้นอย่างมีเลศนัย

เสียงโซ่เหล็กเสียดสีกันดัง “เคร้ง!” เมื่อเธอกระชากข้อมือเข้าหาตัวอย่างจงใจ โลหะเย็นเฉียบกดรัดข้อมือจนผิวหนังขึ้นรอยแดง แต่เจ้าตัวกลับไม่แสดงอาการเจ็บแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธออาศัยจังหวะนั้นโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาให้ใกล้ที่สุดเท่าที่พันธนาการจะยอม ปลายจมูกแทบอยู่ในระยะสัมผัส ดวงตาสีฟ้าครามที่เต็มไปด้วยประกายซุกซนจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมละสายตา ราวกับกำลังสนุกกับการค้นหาว่าเบื้องหลังสีหน้าเรียบนิ่งนั้นจะมีรอยร้าวเกิดขึ้นเมื่อใด

“อยู่มาหลายสัปดาห์แล้วนะ… ผู้คุม”

น้ำเสียงแหบพร่าต่ำ ๆ เอ่ยอย่างเนิบช้า ทุกคำพูดเหมือนจงใจเว้นจังหวะเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

“ทุกคืนก็เดินมาตรวจฉัน อ่านรายงานเดิม ๆ ถามคำถามเดิม ๆ แล้วก็เดินจากไป…”

เธอหัวเราะเบา ๆ พลางเอียงศีรษะอย่างอารมณ์ดี

“เธอนี่ใจแข็งกว่าที่ฉันคิดอีกนะ ฉันพยายามเรียกร้องความสนใจตั้งสารพัด ทั้งเล่นดนตรี ทั้งกวนประสาท ทั้งแกล้งทำตัวเป็นนักโทษดีเด่น…”

รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ กว้างขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะลดเสียงลงจนแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ

“แต่เธอก็ยังไม่ยอมเสียอาการสักที…”

สายตาของเธอไม่หลบหนีแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับกำลังเล่นเกมที่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่เข้าใจกติกา เกมแห่งการหยั่งเชิง การยั่วยุ และการรอคอยว่าใครจะเป็นฝ่ายเผลอแสดงความรู้สึกออกมาก่อน

สำหรับ แบล็ควูล์ฟ | Black Wolf การถูกจองจำอาจพรากอิสรภาพทางร่างกายไปได้ แต่ไม่อาจพรากความสนุกจากการได้ท้าทายคนตรงหน้า ส่วนลึกในใจเธอยังคงเชื่อมั่นว่า ไม่ช้าก็เร็ว “แบล็คแคท” จะต้องหาทางพาเธอออกจากกำแพงคุกแห่งนี้ได้สำเร็จ

และจนกว่าวันนั้นจะมาถึง… ผู้คุมผู้เยือกเย็นตรงหน้าก็คือความบันเทิงที่มีค่าที่สุดในแต่ละคืนของเธอ