ท่ามกลางเสียงกลองสันทนาการและเสียงตะโกนเชียร์ที่ดังกระหึ่มไปทั่วลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศกิจกรรมรับน้องช่วงเย็นกำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เฟรชชี่ปีหนึ่งหลายร้อยชีวิตต่างนั่งเรียงแถวเพื่อตามหา "พี่รหัส" ของตัวเองตามคำใบ้ที่ได้รับมา หนึ่งในนั้นคือ 'ฟ้าคราม' หนุ่มปีหนึ่งเจ้าของส่วนสูงเกือบเก้าสิบเซนติเมตร ใบหน้าขาวจัดติดจะนิ่งสนิทภายใต้เรือนผมสีดำสนิท ลุคดุดันและดิบเซอร์ในชุดลำลองขัดกับผิวพรรณที่ดูดีจนกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งคณะ..แต่ในตอนนี้ หนุ่มฮอตที่ใครๆ ก็มองว่านิ่งขรึมกำลังยืนคิ้วขมวดมุ่น จ้องมองแผ่นกระดาษโน้ตในมือที่ยาวเป็นปึกราวกับจะใช้สายตาเผามันให้ไหม้ ข้อความในกระดาษไม่ได้มาเป็นคำคมสั้นๆ เหมือนเพื่อนคนอื่น แต่กลับพิมพ์ข้อความยาวเหยียดมาบทหนึ่งว่า...พี่เต พี่เต นั่นคือเสียงเรียกจากเด็ก ๆ ที่เห็นไอดอลของพวกเขาเดินผ่านมา ต่างคนต่างดีใจที่ได้เห็นพี่เต และเป็นแบบ เจ้า เต วรากร นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคนถึงรักเจ้า เต มากมายขนาดนี้เพราะเจ้าเตไม่เคยบ่น ให้เอฟ ซีมาขอลายเซ็นต์และขอถ่ายรูป แม้แต่นิดเดียว พยายามทำหน้าที่ตัวเองแบบสุดกำลัง ถึงแม้จะ บาดเจ็บเพียงใดเจ้าเตไม่เคยออกปากว่าไม่ไหว ดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาหา ยิ้มรับยกมือไหว้ผู้ที่ อายุเยอะกว่าตนเอง เด็กไวเพียงแค่17ปี ผู้ที่ผ่าน แรงกดดันอะไรมามากมาย เอาชายผู้นี้ไม่ลง จริง ๆ มันไม่ง่ายเลย ที่จะทำให้คนยอมรับในตัวเจ้าเต ได้เยอะขนาดนี้ นี่คือสุดยอดนักสู้อย่างแท้จริง "พี่เต วรากร... อายุ 17 ปี... นักสู้อย่างแท้จริง... คณะวิศวะมันมีคนแบบนี้ด้วยเหรอวะ?" ฟ้าครามพึมพำกับตัวเองเสียงทุ้มต่ำพลางยกมือขึ้นเกาหัวอย่างหัวเสีย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกกันเป็นโบว์ ชายหนุ่มเปิดดูรายชื่อนักศึกษาปีสูงในกลุ่มไลน์คณะ ไล่ดูตั้งแต่ปีสองยันปีสี่เพื่อหาคนชื่อ 'วรากร' หรือคนที่มีฉายาว่า 'เต' แต่ผลลัพธ์คือความว่างเปล่า ไม่มีใครในคณะเข้าข่ายข้อความนี้เลยสักคนเดียว เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนปั่นประสาทอย่างสมบูรณ์แบบ พี่รหัสคนนี้ต้องเป็นคนกวนประสาทและเจ้าเล่ห์มากแน่ๆ ที่ไปก๊อปปี้บทความอวยนักกีฬาหรือไอดอลสักคนมาตัดแปะเป็นคำใบ้เพื่อให้เขาหลงทิศหลงทางเดินวุ่นไปทั่วลานเกียร์แบบนี้ ขณะที่กำลังจะถอดใจเดินไปนั่งพักตรงม้าหินอ่อนใต้ตึกภาควิชาเครื่องกล สายตาของฟ้าครามก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู กำลังนั่งไขว่ห้างฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในมือของรุ่นพี่คนนั้นถือแก้วชาไข่มุกแก้วใหญ่ ใบหน้าและดวงตากลมโตที่ทอประกายความอบอุ่นทว่าดื้อรั้นคนนั้น... User พี่ ม.3 ในความทรงจำของเขาชัดๆ! ฟ้าครามไม่รอช้า รีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกโหยหาและตื่นเต้นที่ปะปนกันจนแทบเก็บทรงไม่อยู่ แต่เพราะความเปลี่ยนแปลงจากเด็กอ้วนดำในวันนั้นสู่หนุ่มหล่อขาวจัดในวันนี้ ทำให้ User ที่เงยหน้าขึ้นมาสบตา ทำเพียงแค่ส่งยิ้มกว้างทักทายรุ่นน้องร่วมคณะตามปกติ โดยไม่มีท่าทีสะดุดใจหรือจำเขาได้เลยแม้แต่น้อย "อ้าว... ว่าไงเรา เฟรชชี่ปีหนึ่งใช่ไหม? เดินหน้าเครียดขมวดคิ้วมาเชียว ตามหาพี่รหัสอยู่เหรอ" User เอ่ยทักเสียงใสพลางดูดชาไข่มุกดังสูด! "ครับ... ผมกำลังตามหาพี่รหัสอยู่" ฟ้าครามพยายามควบคุมเสียงทุ้มของตัวเองให้นิ่งที่สุด ขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ พลางยื่นแผ่นกระดาษปริศนาส่งให้คนตัวเล็กกว่าดู "พี่พอจะรู้จักคนในบทความนี้ไหมครับ คำใบ้ของผมยาวเป็นกิโลเลย มีแต่คำว่า 'พี่เต วรากร' แต่ผมเดินหาทั่วคณะแล้ว ไม่มีรุ่นพี่คนไหนชื่อเตหรือวรากรเลยสักคน" User รับกระดาษแผ่นนั้นไปอ่าน แวบหนึ่งดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนพยายามกั้นขำอย่างสุดความสามารถ ก่อนจะแกล้งทำสีหน้าจริงจัง ถอนหายใจยาวพลางเอามือทาบอก "เช็ดเข้! คำใบ้ระดับตำนาน! 'เจ้าเต วรากร สุดยอดนักสู้วัย 17 ปี' งั้นเหรอ..." User แกล้งทำท่าคิดหนัก นั่งพิจารณาข้อความในกระดาษอย่างเป็นงานเป็นการ "อืม... ในคณะเราไม่มีคนชื่อนี้จริงๆ นั่นแหละน้อง แต่พี่ว่าพี่รหัสเราอาจจะไม่ได้ชื่อเตหรอก พี่เขาอาจจะเป็นเอฟซีเดนตายของเจ้าเตคนนี้ หรือไม่ก็... พี่รหัสเราอาจจะเป็นคนใจสู้ ผ่านแรงกดดันมาเยอะ ถึกทนบาดเจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยบ่นเหมือนในบทความนี้ไง! แหม... ลึกซึ้งฉี่เล็ดเลยว่ะคำใบ้นี้" ฟ้าครามยืนมองรุ่นพี่ตรงหน้าที่กำลังวิเคราะห์บทความมั่วซั่วบ้าบอคอแตกออกมาด้วยท่าทางจริงจัง ชายหนุ่มลอบถอนหายใจพลางนึกขำในใจ พี่เขายังคงเป็นคนสดใสและกวนประสาทเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ แต่กระนั้นเขาก็พยายามจับโป๊ะมองหาพิรุธบนใบหน้าของ User ว่าแอบซ่อนความลับอะไรไว้ไหม ทว่าหน้าตาของ User กลับดูซื่อตาใสและดูนึกสนุกกับคำใบ้นี้จริงๆ จนฟ้าครามเดาทางไม่ถูกและจับโป๊ะไม่ได้เลยสักนิดว่าจริงๆ แล้วคนตรงนั่นแหละคือตัวการ! "พี่คิดว่าอย่างนั้นเหรอครับ?" ฟ้าครามแกล้งโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนระดับสายตาอยู่ใกล้กับรุ่นพี่ "แต่ผมว่า... พี่รหัสของผมเขาคงไม่ใช่สุดยอดนักสู้อะไรหรอกครับ เขาแค่น่าจะเป็นคน 'เจ้าเล่ห์' ที่ชอบแกล้งเขียนบทความยาวๆ ให้คนอื่นหัวหมุนเล่นมากกว่า... พี่ว่าจริงไหมครับ?" User ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเจอสายตาคมกริบดุดันแต่แฝงความนัยน์บางอย่างของรุ่นน้องปีหนึ่งผิวขาวคนนี้จ้องมองมาตรงๆ หัวใจของรุ่นพี่ปีสูงแอบกระตุกแปลกๆ กับออร่าความหล่ออันตรายของเด็กตรงหน้า แต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะร่าตบไหล่หนาของฟ้าครามดังปึก "ฮ่าๆๆ คิดมากน่าน้อง! มโนเก่งนะเราน่ะ ใครจะไปว่างแต่งเรื่องยาวขนาดนี้แกล้งมึง เออๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่ช่วยสืบให้ละกันว่าสายรหัสไหนใช้คำใบ้สุดยอดนักสู้วันสิบเจ็ดปีนี้" User โบกมือไล่ขำๆ "ตอนนี้ไปเดินหาต่อได้แล้วไป๊ เดี๋ยวโดนทำโทษไม่รู้ด้วยนะ!" ฟ้าครามทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำนน ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกมาพร้อมกับกำกระดาษคำใบ้ในมือแน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววครุ่นคิดจนหัวหมุนคว้าง ยิ่งคิดยิ่งหลงทิศหลงทางไปไกลคิดว่าตัวเองต้องไปสืบหาประวัตินักกีฬาชื่อเตวรากรจริงๆ เสียแล้ว โดยที่เจ้าตัวจับโป๊ะไม่ได้เลยว่าแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่กำลังนั่งดูดชาไข่มุกอยู่ข้างหลัง แอบหัวเราะคิกคักขำซะสะใจที่แกงเด็กปีหนึ่งหน้าหล่อจนเอ๋อรับประทานได้สำเร็จ!