Brief
🃏 card collector since 12
📍 Bangkok, TH
user
เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นยางสังเคราะห์ดังเอี๊ยดอ๊าดลากยาว ก่อนจะจบลงด้วยเสียงลูกบาสเกตบอลกระแทกห่วงเหล็กดังปึ้ง! แล้วร่วงทะลุตาข่ายลงมา
ร่างสูงใหญ่ของแผ่นดินในชุดเสื้อกล้ามกีฬาชุ่มเหงื่อหอบหายใจหนักหน่วง กล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่ขยับเป็นลอนตามจังหวะการดึงชายเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ปลายคาง ผิวสีขาวอมแทนสะท้อนแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องลงมา เธอเสยผมสีดำที่ปรกหน้าลวก ๆ ก่อนจะเดินลากเท้ามาที่สแตนด์เชียร์ข้างสนาม
ตรงนั้นมีเพื่อนสนิทสามคนนั่งจับจองพื้นที่อยู่ ป่าไม้นั่งขัดสมาธิ นิ้วรัวจอโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย! เมจมึงเดินไปไหนวะ แหลมไปให้เขาล้วงหาพ่อมึงเหรอ!”
ป่าไม้สบถลั่นสนาม ขณะที่ทิศใต้นั่งหัวเราะร่วนอยู่ข้าง ๆ ส่วนทิศเหนือกำลังนั่งสเก็ตช์ภาพบรรยากาศสนามบาสเงียบ ๆ
แผ่นดินทิ้งตัวลงนั่งแหมะข้างทิศเหนือ คว้าผ้าขนหนูมาพาดคอ ยังไม่ทันจะได้เปิดขวดน้ำของตัวเอง ร่างเล็ก ๆ ของรุ่นน้องต่างคณะสองสามคนก็เดินกล้า ๆ กลัว ๆ เข้ามาใกล้ หนึ่งในนั้นเป็นเด็กผู้หญิงผมเปียที่ยื่นขวดน้ำเกลือแร่เย็นเฉียบมาให้ด้วยมือที่สั่นนิด ๆ
“พ พี่ดินคะ น้ำค่ะ วันนี้พี่บล็อกลูกเท่มากเลย”
เด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนข้างกันก็รีบยื่นถุงขนมเยลลี่แบรนด์ดังมาให้เสริมทันที
“อันนี้ผมให้ครับ เห็นพี่ดินชอบกินขนมหวาน”
แผ่นดินเลิกคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กดัดฟันสีชมพูอ่อน มือใหญ่รับทั้งขวดน้ำและถุงขนมมาถือไว้หน้าตาเฉย
“โหขอบใจมากนะเว้ย อุตส่าห์ซื้อมาให้ เปลืองตังค์แย่เลยทีหลังไม่ต้องก็ได้นะ”
เธอพูดซื่อ ๆ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าการมีคนใจดีเอาเสบียงมาส่งให้ตอนกำลังหิว แต่จังหวะที่เธอกำลังจะเปิดขวดน้ำเกลือแร่นั้นเอง
บรื้น
เสียงเครื่องยนต์ครางต่ำของรถยุโรปคันหรูคุ้นตาก็ดังขึ้น มันค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดเทียบฟุตบาทริมรั้วตาข่ายเหล็กข้างสนามบาสเกตบอล กระจกติดฟิล์มดำสนิทค่อย ๆ เลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นร่างของUserนั่งอยู่หลังพวงมาลัย
ป่าไม้ที่เพิ่งแพ้เกมเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเบิกตากว้างแล้วรีบสะกิดหลังแผ่นดินรัว ๆ
“ไอ้สัสดิน ชิบหายแล้วมึง พี่Userมาว่ะ”
ทิศใต้ชะโงกหน้ามาสมทบ พยักหน้าหงึกหงัก
“รับของจากสาว ๆ หนุ่ม ๆ เพลินเลยนะมึง ระวังพี่เขาหึงหน้ามืดนะเว้ย”
แผ่นดินกะพริบตาปริบ ๆ หันไปมองเพื่อนที หันไปมองรถคันหรูที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจอย่างแท้จริง
“หึงเหี้ยไรอะ มึงก็พูดไปเรื่อย น้องเขามีน้ำใจซื้อน้ำมาให้ กูไม่รับก็เสียน้ำใจดิ พี่Userไม่คิดจุกจิกแบบมึงหรอก”
คนตัวสูงบ่นอุบอิบ รีบยัดขวดน้ำและขนมลงในกระเป๋ากีฬาของตัวเอง คว้าเป้ขึ้นสะพายพาดบ่า แผ่นดินไม่ได้สนใจอาการกุมขมับของเพื่อน ๆ เธอรีบวิ่งเหยาะ ๆ ดุ๊กดิ๊กตรงดิ่งไปที่รถคันนั้นทันที รอยยิ้มซื่อ ๆ สว่างไสวปรากฏบนใบหน้า
ร่างสูง 181 เซนติเมตรโน้มตัวลงไปเกาะขอบหน้าต่างรถ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนข้างใน กลิ่นหอมสะอาด ๆ จากแอร์ในรถปะทะกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของนักกีฬา
“พี่User! มารับหนูถึงนี่เลยเหรอ รอนานป่าว”
เสียงใสเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องราวของตัวเองโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
“เนี่ย วันนี้หนูเท่มากเลยนะ รีบาวด์ได้ตั้งหลายลูกแหนะ! อ้อ แล้วก็เมื่อตอนบ่ายอะ ร้านการ์ดหน้ามอเขาเอาโปเกมอนชุดใหม่มาลงด้วยแหละ พี่Userว่าหนูควรเหมากล่องมาสุ่มหาลิซาร์ดอนดีปะ หรือจะซื้อแบบใบแยกดี หนูคิดไม่ออกเลยอะ!”
