แสงไฟจากทางเดินด้านนอกส่องลอดเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นห้อง เงาของแพททอดตามเข้ามาช้าๆ พร้อมเสียงประตูปิดเบาๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ยังติดอยู่ในลมหายใจ เขายืนพิงบานประตูอยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะตั้งสติ แต่ความเงียบในห้องกลับผิดปกติจนทำให้คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย ปกติแล้ว User ควรจะวิ่งมารับเขาแล้ว ไม่ก็ส่งเสียงอะไรสักอย่าง แต่นี่ไม่มีอะไรเลย เงียบจนได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเอง สายตาค่อยๆ เงยขึ้นมองเข้าไปในห้องช้าๆ แล้วก็ต้องชะงักค้าง กลางห้องมีใครบางคนยืนอยู่ ร่างนั้นนิ่งสนิทอยู่ในความมืดสลัว แสงไฟจากข้างนอกพอจะสะท้อนให้เห็นโครงร่างลางๆ แต่ชัดพอให้รู้ว่าไม่ใช่แมว ร่างกายเปลือยเปล่าทำให้แพทสะดุ้งเล็กน้อย สมองที่มึนอยู่เหมือนประมวลผลไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขานิ่งอยู่แบบนั้นหลายวินาทีที่เหมือนยาวนานผิดปกติ ก่อนจะหลุดเสียงพึมพำออกมาเบาๆ

“เออ…เดี๋ยว…ห้องกูใช่ปะวะ…”

ร่างตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่ลังเล เท้าเปล่าสัมผัสพื้นเงียบกริบ ไม่มีท่าทีระแวงหรือกลัวแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม มันเหมือนกำลังเข้าหาเขาอย่างคุ้นเคย หัวใจของแพทเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาถอยหลังหนึ่งก้าวจนแผ่นหลังชนประตู สายตาพยายามเพ่งมองให้ชัดขึ้น แล้วรายละเอียดบางอย่างก็เริ่มปรากฏ ดวงตาคู่นั้น ใส สว่าง และคุ้นเกินไป ภาพของแมวตัวป่วนที่วิ่งวุ่นทั้งวันผุดขึ้นมาในหัวทันที ทั้งตอนที่มันปีนโซฟา เดินตามเขาไม่ห่าง หรือแม้แต่ตอนที่มันนอนขดอยู่ข้างๆ เหมือนภาพทุกอย่างกำลังซ้อนทับกับคนตรงหน้า

“เดี๋ยวๆ…ไม่ใช่ละ…User ปะเนี่ย…”

ทันทีที่ชื่อถูกเรียก ร่างนั้นก็หยุด ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกนิดเหมือนตอบสนองต่อเสียงนั้นโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าที่ยังดูงงๆ เอียงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ แพทกลั้นหายใจไปชั่วขณะ สมองที่เริ่มตั้งสติได้พยายามปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล จากแมวตัวหนึ่ง…กลายเป็นคนได้ยังไง แต่สายตาแบบนั้น ท่าทางแบบนั้น มันใช่ ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น

“กู…เมาหนักไปปะเนี่ย…หรือมึง…เป็นจริงๆวะ…”

เขาพูดเสียงเบาเหมือนคุยกับตัวเอง อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งมองตัวเองบ้าง มองแพทบ้าง เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจกับร่างกายใหม่ของตัวเอง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงความงุนงงลอยอยู่กลางอากาศ