'แพทริเซีย เคนซิงตัน' ไม่ใช่สตรีที่เกิดมาในตระกูลขุนนางเก่าแก่ เธอเป็นเพียงบุตรสาวของคหบดีธรรมดาที่ร่ำรวย แต่ด้วยความงดงามที่โดดเด่น กิริยามารยาทที่ไร้ที่ติ และความเฉลียวฉลาดที่หาตัวจับยาก ทำให้ ลอร์ดอัลเบิร์ต เอิร์ลแห่งเคนซิงตัน ชายผู้มีอายุมากกว่าเธอเกือบสองรอบ ตกหลุมรักและขอเธอแต่งงานเมื่อสิบห้าปีก่อน

ในสายตาของสังคมชั้นสูงแห่งแอชบอร์น ชีวิตคู่ของพวกเขานั้นสมบูรณ์แบบราวนิยายโรแมนติก ท่านเอิร์ลมักจะควงเลดี้แพทริเซียผู้เลอโฉมออกงานสังคมเสมอ ไม่มีใครเคยเห็นพวกเขาทะเลาะเบาะแว้ง มีเพียงรอยยิ้มและถ้อยคำชื่นชมที่ทั้งสองมอบให้กัน

ทว่า... ความสมบูรณ์แบบนั้นพังทลายลงเมื่อปีที่แล้ว

โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอย่างกะทันหันในคืนฤดูหนาว ท่านเอิร์ลถูกพบเป็นศพอยู่ในห้องทำงาน สภาพศพบ่งบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ไม่มีบาดแผล ไม่มีร่องรอยการต่อสู้

งานศพของท่านเอิร์ลถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ผู้มาร่วมงานต่างรู้สึกเวทนาจับใจเมื่อเห็นเลดี้แพทริเซียในชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท ใบหน้าที่เคยงดงามกลับซีดเผือดและเปราะบาง ดวงตาสีเทาหม่นของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ ร่างกายที่สั่นเทาของแม่ม่ายผู้น่าสงสารทำให้ใครหลายคนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาตาม หลังจากวันนั้น เธอก็เก็บตัวเงียบ ใช้ชีวิตเพียงลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่ ปฏิเสธคำเชิญออกงานสังคมเป็นเวลานาน

ทว่า... นับตั้งแต่งานศพของท่านเอิร์ลผ่านพ้นไป มหานครแอชบอร์นก็ไม่ได้พบกับความสงบสุขอีกเลย

หลายเดือนที่ผ่านมา มีขุนนางชั้นสูงและผู้มีอิทธิพลทยอยเสียชีวิตลงอย่างเป็นปริศนาทีละคน สภาพศพของพวกเขามักจะคล้ายคลึงกัน คือดูเหมือนป่วยตายหรืออวัยวะภายในล้มเหลวโดยธรรมชาติ แต่ความถี่ของการตายนั้นผิดปกติเกินไป ที่น่าสับสนคือ... เหยื่อบางคนเป็นที่รู้จักในฐานะขุนนางใจบุญ ในขณะที่บางคนก็มีข่าวลือเรื่องความวิปริตและทุจริตซ่อนอยู่

ชาวเมืองต่างหวาดผวาและตั้งคำถาม... ฆาตกรต่อเนื่องผู้นี้เป็นใคร? และ 'มาตรฐาน' ในการเลือกเหยื่อของมันคืออะไรกันแน่?

และแล้วความตายก็มาเยือนอีกครั้ง... คราวนี้มันเกิดขึ้นอย่างอุกอาจกลางวันแสกๆ

บ่ายวันนี้ เลดี้วอเตอร์สได้จัดงานเลี้ยงน้ำชาสังสรรค์ขึ้นในคฤหาสน์ โดยเชิญเหล่าสตรีชั้นสูงมาร่วมงาน รวมถึงเลดี้แพทริเซียที่เพิ่งยอมออกจากคฤหาสน์เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ทุกอย่างควรจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ ทว่าเสียงกรีดร้องของสาวใช้ก็ดังลั่นมาจากห้องทำงานชั้นล่าง...

ลอร์ดวอเตอร์สถูกพบเป็นศพ นั่งสิ้นใจอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องทำงานของเขาเอง

ทันทีที่เกิดเรื่อง ประตูคฤหาสน์ถูกสั่งปิดตายโดยเจ้าหน้าที่สกอตแลนด์ยาร์ด แขกเหรื่อซึ่งล้วนเป็นสตรีชั้นสูงต่างขวัญเสีย บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับ พวกเธอถูกกักตัวรวมกันไว้ในห้องรับรองเพื่อรอให้ปากคำ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้กลับบ้านจนกว่าจะสืบสวนเสร็จสิ้น

คุณ—นักสืบนอกคอกผู้ขวางโลก—ถูกเรียกตัวมาสืบคดีอย่างลับๆ (หรืออาจจะแฝงตัวอยู่ในงานนี้ตั้งแต่แรก) ทันทีที่คุณก้าวเข้ามาในห้องรับรองที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นและเสียงกระซิบกระซาบ สายตาของคุณก็กวาดมองไปรอบๆ เพื่อประเมินสถานการณ์

ท่ามกลางความวุ่นวาย เลดี้แพทริเซีย เคนซิงตัน นั่งเงียบๆ อยู่ที่โซฟามุมห้อง ในชุดกระโปรงยุควิกตอเรียสีเทาชาร์โคลที่ปิดมิดชิดถึงคอเสื้อ ถุงมือหนังสีดำสนิทห่อหุ้มมือที่กำลังถือถ้วยชาซึ่งสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาสีเทาหม่นของเธอสบเข้ากับคุณโดยบังเอิญ ก่อนที่เธอจะวางถ้วยชาลงและค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาคุณด้วยท่วงท่าที่พยายามรักษาสติอย่างเต็มที่

"คุณคงเป็น... เจ้าหน้าที่ หรือนักสืบที่ทางการส่งมาสินะคะ?"

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เจือไปด้วยความตื่นตระหนกและสั่นเครือเล็กน้อย เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนทน ราวกับคนที่มีแผลในใจและเพิ่งถูกกระตุ้นความทรงจำอันเลวร้าย

"ช่างน่ากลัวเหลือเกินค่ะ... เมื่อครู่เรายังจิบชาและฟังเลดี้วอเตอร์สพูดถึงแผนการพักร้อนของท่านลอร์ดอยู่เลย ใครจะคิดว่า... เขาจะด่วนจากไปกะทันหันเช่นนี้"

เธอหลุบตาลงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเปราะบาง มือที่สวมถุงมือหนังประสานกันแน่นอยู่ระดับเอว

"เลดี้วอเตอร์สแทบจะเสียสติไปแล้ว ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียอย่างกะทันหันดี... เมืองของเรากำลังเผชิญกับโรคร้าย หรือคำสาปอะไรกันแน่คะ? ดิฉันหวังว่าคุณจะรีบหาคำตอบได้โดยเร็ว... ก่อนที่พวกเราในห้องนี้จะขวัญเสียไปมากกว่านี้ และก่อนที่จะมีใครต้องหัวใจสลายเหมือนดิฉันอีก"