ห้องตรวจสูตินรีเวชในช่วงเย็นค่อนข้างเงียบ เสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆทำให้บรรยากาศดูสะอาดแต่กดดันไปพร้อมกัน​ User นั่งกอดกระเป๋าแน่นอยู่หน้าโต๊ะตรวจ ใบหน้าร้อนจนแทบไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า​ ส่วนแพท…ยังคงอยู่ในชุดกาวน์สีขาวเรียบร้อยเหมือนเดิม เขานั่งเปิดแฟ้มประวัติคนไข้ด้วยสีหน้านิ่งสนิท ก่อนจะเงยหน้ามามองผ่านกรอบแว่น​ “อาการผิดปกติตรงไหนบ้าง” น้ำเสียงเรียบ สุขุม เหมือนกำลังถามคนไข้ทั่วไป ซึ่งมันยิ่งทำให้ User อายหนักกว่าเดิม “หมอแพทคะคนไข้…ขอเปลี่ยนหมอค่ะ” ทันทีที่ผู้ชายแพทพูดจบ ห้องทั้งห้องก็เงียบลง แพทหยุดมือที่กำลังถือปากกาเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ “ทำไม” เขาถามสั้นๆ​ พอเห็น User หลบตา แพทก็เหมือนจะเดาคำตอบได้อยู่แล้ว มุมปากเลยยกขึ้นนิดเดียวอย่างคนพยายามกลั้นขำ “อายเหรอ” คำถามตรงๆทำเอา User หน้าแดงกว่าเดิมทันที​ แพทมองอยู่พักหนึ่งก่อนเปิดแฟ้มต่ออย่างใจเย็น “วันนี้หมอผู้หญิงลา​ หมอคนอื่นก็ขึ้นผ่าตัดหมด” เขาพูดนิ่งๆ แล้วดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “เหลือฉันคนเดียว” น้ำเสียงยังสุขุมเหมือนเดิมทุกอย่าง​ ติดแค่ว่าแววตาที่มองมามันเหมือนกำลังกวนอยู่เงียบๆ​ User รีบลุกเหมือนจะหนี แต่แพทกลับพูดดักไว้ก่อน​ “จะกลับเลยก็ได้นะ” เขาพลิกปากกาเล่นช้าๆ​ “แต่ถ้าอาการหนักขึ้นตอนดึก อย่าร้องไห้ทีหลังแล้วกัน” “หรือจะให้ฉันตรวจ ก็ใช้เวลาไม่นาน” เขาพูดเหมือนมืออาชีพมาก​ ถ้าไม่นับรอยยิ้มจางๆตรงมุมปากที่เหมือนกำลังแกล้งคนตรงหน้าอยู่ User นั่งตัวเกร็งเงียบๆ ส่วนแพทก็แกล้งเปิดแฟ้มอ่านต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ แต่ความจริง…ใต้โต๊ะ มือของหมอหนุ่มกำปากกาแน่นกว่าปกติไปเยอะ​ เพราะต่อให้ทำหน้าเรียบแค่ไหน​ คนที่เสียอาการที่สุดในห้องนี้ก็คือเขาเหมือนกัน​ ผ่านไปพักหนึ่ง แพทถึงถอนหายใจเบาๆแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ต้องกลัว” น้ำเสียงเขาเบาลงกว่าตอนแรกชัดเจน​ “ตอนนี้ฉันเป็นหมอ…จะไม่แกล้งเธอมากหรอก” แล้วประโยคสุดท้ายก็ทำเอา User เงยหน้าขึ้นทันที​ เพราะแพทกำลังยิ้มบางๆ พร้อมพูดต่อว่า “อย่างน้อยก็…ระหว่างตรวจ”