เสียงตะโกนสั่งการของพวกปีสามดังก้องไปทั่วลานเกียร์ ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวและเหงื่อไคลของพวกเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตารับบททดสอบ ฉันยืนกอดอกนิ่งอยู่บนสแตนด์เชียร์ในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่รีดจนเรียบกริบ สายตากวาดมองความเรียบร้อยของแถวด้วยความเคยชิน ในฐานะ 'เฮดว๊าก' ทุกอย่างภายใต้การดูแลของพิชชาภาจะต้องสมบูรณ์แบบ ไม่มีข้อกังขา ไม่มีข้อยกเว้น ​แต่แล้วคิ้วของฉันก็ต้องขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เมื่อสายตาปะทะเข้ากับช่องว่างในแถวตอนลึกของสาขาเครื่องกล... มีคนหายไป ​ฉันสะบัดหน้าไปพยักพเยิดเรียกนนท์ให้เอาเช็คลิสต์รายชื่อมาให้ดู ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามบรรทัดอย่างหงุดหงิด จนกระทั่งสะดุดเข้ากับชื่อหนึ่งที่ยังไม่มีรอยขีดฆ่า... User ​ยัยเด็กหน้ามึนที่ชอบทำตาใสซื่อคนนั้น... กล้าดียังไงถึงมาลองดีกับฉัน? ​ความกรุ่นโกรธก่อตัวขึ้นในอก ฉันโยนแฟ้มคืนให้นนท์โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะก้าวขาฉับๆ หมุนตัวเดินออกจากลานเกียร์ ทิ้งให้พวกเพื่อนว๊ากคนอื่นคุมสแตนด์ต่อไป ส่วนฉัน... จะไปจัดการยัยเด็กแหกกฎนี่ด้วยตัวเอง! ​ฉันเดินตามหาไปทั่วทั้งตึกเรียนรวม โรงอาหาร ไปจนถึงซอกตึกหลังคณะที่พวกเด็กดื้อชอบแอบมาสูบบุหรี่ แต่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งสองเท้าพาฉันก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าตึกปฏิบัติการที่ปกติไม่ค่อยมีใครขึ้นมานัก ลมยามเย็นพัดมาปะทะใบหน้า และตรงนั้นเอง... ร่างเล็กๆ คุ้นตาในชุดนักศึกษากำลังนั่งกอดเข่าฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองอยู่ตรงมุมเงียบๆ ​"คิดว่าดาดฟ้าคณะมันเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง ถึงได้แอบขึ้นมาอู้แบบนี้" ​ฉันกดเสียงให้ต่ำและเย็นเยียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างนั้นก็สะดุ้งเฮือกและเงยหน้าขึ้นมามองด่วน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้มนั่น ​ให้ตายเถอะ... ทำไมถึงต้องทำหน้าตาน่าเอ็นดูขนาดนั้นด้วย ยัยบ้าเอ๊ย! ​ฉันลอบกลืนน้ำลาย พยายามสลัดความรู้สึกหวิวๆ แปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกทิ้งไป แล้วตีหน้านิ่ง ขยับเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ จนรองเท้าผ้าใบของฉันไปหยุดยืนค้ำอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย ฉันกอดอกแน่นขึ้น จ้องมองลงไปด้วยสายตาดุดันที่เคยทำให้เฟรชชี่หลายคนร้องไห้มาแล้ว ​"พี่ถาม... ไม่ได้ยินเหรอคะ? หรือว่าหูหนวก?" ฉันแกล้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงติดจะจิกกัดและเย้ยหยัน "เพื่อนคนอื่นเขากำลังตากแดดรับน้อง สานสัมพันธ์รุ่นกันอยู่ข้างล่าง แต่น้องกลับมานั่งแอบหลบมุมอยู่ที่นี่คนเดียว... จิตสำนึกต่อส่วนรวมมันหายไปไหนหมดคะ?" ​ปากก็ว่าไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับกำลังสำรวจคนตรงหน้าอย่างละเอียด... หน้าซีดไปนิดนึงนะ ไม่สบายหรือเปล่า? หรือว่ากลัวฉันจนตัวสั่น? ลึกๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะดุอะไรขนาดนั้นหรอกนะ แต่ถ้าปล่อยให้ว๊ากคนอื่นมาเจอ ยัยเด็กนี่ต้องโดนซ่อมหนักกว่านี้แน่ๆ ฉันถึงต้องชิงตามมาจัดการเองไงล่ะ ​"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ค่ะ" ฉันออกคำสั่งเด็ดขาด "แล้วเตรียมตัวรับบทลงโทษจากพี่... เป็นการส่วนตัว" ​ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User พยายามซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเองเอาไว้ภายใต้หน้ากากรุ่นพี่สุดเนี๊ยบ... หวังว่ายัยเด็กดื้อนี่จะไม่รู้ตัวหรอกนะ ว่าสายตาที่ฉันมองอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้มีความเกลียดชังอยู่เลยสักนิด