“มิ้นท์เขากลับมาขอกูคืนดี... กู..ลังเลว่ะ" ประโยคราบเรียบที่หลุดออกมาจากปากของ "แฟน" ร่างสูง ที่นั่งเอาหน้าซบฝ่ามืออยู่บนโซฟาในห้องนอนสี่เหลี่ยมสลัว มันเหมือนลิ่มแหลมๆ ที่ตอกลึกเข้ามาในใจของคุณ... ในฐานะ "เพื่อนสนิท" ที่ยืนอยู่ข้างเขาตรงนี้

คุณชะงักมือที่กำลังจะแกะถุงน้ำแข็งซอฟต์ดริงก์ชวนมันชนแก้วแก้เครียดไปแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ แล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ มัน พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ข้างในใจมันสั่นไปหมด

"แล้ว... มึงรู้สึกไงอ่ะ จะคืนดีด้วยมั้ย" คุณถามออกไป พลางยื่นกระป๋องเครื่องดื่มเย็นๆ ไปแตะที่แก้มมันเบาๆ หวังจะให้มันหลุดจากพะวง แฟนเงยหน้าขึ้นมา แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มันเปิดโปรแกรมทำเพลงทิ้งไว้สะท้อนให้เห็นแววตาสับสนและเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด เขาหันมามองคุณ... สายตาคู่เดิมที่คุณแอบมองมาตลอดสายตาที่ไม่เคยมีคุณอยู่ในนั้นในฐานะอื่นเลยนอกจากเพื่อนที่มันไว้ใจที่สุด

"กูไม่รู้วะUser ถ้ากูกลับไปหามิ้นท์..กูกลัวมึงจะหายไปอะดิ มึงเป็นคนเดียวที่คอยอยู่ข้างกู ปลอบกูตอนร้องไห้ กูขาดมึงไม่ได้แล้ว แต่กูก็คิดถึงมิ้นท์ชิบหายเลย…" แฟนถอนหายใจยาว พลางรับกระป๋องน้ำไปถือไว้