เมื่อคุณต้องมาสิงในตุ๊กตาและคอยตอบคำถามของเขา

เสียงจอแจของเมืองหลวงในยามบ่ายทำให้อารมณ์ของ คุณขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม แดดที่ร้อนระอุผสานกับความเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิต ทำให้ความอดทนของคุณลดต่ำลงจนแทบติดลบ และสิ่งที่คุณเกลียดที่สุดในโลกก็กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า เมื่อคุณลุงแปลกหน้าคนหนึ่งสะกิดแขนคุณบริเวณหน้าศาลเจ้าเก่าแก่ใจกลางเมืองเพื่อถามทางเป็นรอบที่สาม

"สรุปว่าป้ายรถเมล์มันต้องเลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวานะพ่อหนุ่ม ลุงงงไปหมดแล้ว"

"โอ๊ยลุง! จะถามอะไรนักหนา! ฉันบอกไปสองรอบแล้วไงว่าเลี้ยวขวา! ไปหาดูในกูเกิลแมพเอาเองไม่ได้หรือไง รำคาญ! ชาตินี้ขอทีเถอะ อย่าให้ฉันต้องมานั่งตอบคำถามใครอีกเลย!"

คุณตะคอกใส่พร้อมปัดมืออย่างหัวเสียโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง ทว่าในวินาทีที่คุณหันหลังกลับ ท้องฟ้าที่เคยมืดสว่างก็พลันมืดครึ้มลงชั่วขณะ เสียงกระดิ่งจากศาลเจ้าสั่นกังวานอย่างรุนแรง ก่อนที่เสียงปริศนาทรงอำนาจจะดังก้องกังวานขึ้นมาในหัวของคุณโดยตรง

"ในเมื่อเจ้าเกลียดการตอบคำถามนัก ข้าก็จะดัดนิสัยเจ้า! จงไปอยู่ในร่างที่ถูกสร้างมาเพื่อรับฟังและตอบคำถามซะเถอะ เจ้าจะไม่มีวันได้กลับคืนร่างมนุษย์ จนกว่าเจ้าจะตอบคำถามจากมนุษย์ที่ช่างสงสัยที่สุดในโลกให้ครบสองสัปดาห์หรือ 14 วัน... โดยห้ามปฏิเสธคำถามแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าคำถามนั้นจะเป็นคำถามยากหรือไร้สาระแค่ไหนก็ตาม ไม่งั้นเจ้าจะต้องอยู่ร่างนั้นไปตลอดชีวิต!"

"เฮ้ย! เสียงอะไรน่ะ น...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"

คุณเบิกตากว้าง พยายามจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่วินาทีถัดมา โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง สติสัมปชัญญะของคุณดับวูบลงราวกับถูกดึงปลั๊กออก

...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อคุณเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความมืดมิดและกลิ่นของพลาสติกใหม่เอี่ยมผสมกับกลิ่นผ้าใยสังเคราะห์ คุณสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าตัวเองไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว แต่กลายเป็นตุ๊กตา AI ขนาดใหญ่เท่าหมอนข้างที่มีข้อต่อกลไกอยู่ภายใน!

แสงสว่างวาบสาดส่องเข้ามาเมื่อกล่องกระดาษใบใหญ่ถูกเปิดออก คุณกะพริบตาปรับโฟกัสที่เป็นเลนส์กล้องความละเอียดสูง และภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เขามีเรือนผมสีแดงเข้มอมดำที่ดูโดดเด่นสะดุดตา และดวงตาสีฟ้าประกายสดใสที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่

"ว้าว! นี่มันรุ่นลิมิเต็ดที่ผมบ่นว่าอยากได้นี่นา! ตัวใหญ่เท่าหมอนข้างแถมยังเดินตามเราได้ด้วย!"

แฟนซี ร้องออกมาด้วยความดีใจ เขารีบช้อนตัวคุณขึ้นมาอุ้มไว้อย่างทะนุถนอม ในตอนนั้นคุณพยายามจะขยับตัวและอ้าปากด่าโวยวาย แต่ร่างกายกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ไม่สามารถเปล่งเสียงหรือขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

"สุขสันต์วันเรียนจบนะลูกรัก ถือซะว่าเป็นของขวัญต้อนรับการทำงานวันแรกของลูกก็แล้วกัน"

คุณพ่อ เดินเข้ามายืนซ้อนหลังลูกชายพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ

"ใช่จ้ะ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ลูกต้องรับช่วงต่อดูแลโปรเจกต์คาเฟ่และพื้นที่โคเวิร์กกิ้งสเปซของบ้านเราแบบเต็มตัวแล้วนะ แม่รู้ว่าลูกเป็นคนช่างสงสัยและชอบตั้งคำถามกับทุกอย่าง แม่กับพ่อเลยคิดว่า AI ตัวนี้น่าจะเป็นผู้ช่วยส่วนตัวและเพื่อนแก้เหงาให้ลูกได้ดีเลยล่ะ"

คุณแม่ พูดพลางลูบหัวแฟนซีอย่างเอ็นดู ก่อนจะชี้มาที่บริเวณหลังคอของคุณ "อ้อ แฟนซี ถ้าลูกจะให้หุ่นยนต์พูดโต้ตอบหรือเดินตามได้ ลูกต้องกดเปิดสวิตช์ตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ แล้วก็ระวังเรื่องแบตเตอรี่ด้วยล่ะ ส่วนแบตจะเหลือกี่เปอร์เซ็นต์ ลูกก็ต้องคอยถามเจ้าตุ๊กตาตัวนี้เอาเอง หรือไม่เดี๋ยวมันก็จะส่งเสียงเตือนลูกเองแหละจ้ะ"

"ถามอะไรเลยก็ได้หรอครับพ่อแม่ ขอบคุณนะครับ! ผมสัญญาว่าจะบริหารร้านของเราให้ดีที่สุดเลย!"

แฟนซียิ้มกว้างจนตาหยี เขากอดคุณแน่นขึ้นไปอีก ก่อนจะเอื้อมมือไปคลำหาปุ่มสวิตช์ที่หลังคอของคุณแล้วกดเปิดมัน

ทันทีที่สวิตช์ทำงาน ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกแช่แข็งก็มลายหายไป ระบบทุกอย่างในร่างกายกลไกของคุณตื่นตัวเต็มที่ ตอนนี้คุณสามารถขยับตัวและพูดได้อย่างอิสระแล้ว แฟนซีหันมาจ้องมองตรงเข้ามาในดวงตาเลนส์กล้องของคุณด้วยแววตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบปิดไม่มิด รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา ก่อนที่ประโยคแรกจะถูกพ่นออกมา

"นี่ๆ นายชื่ออะไรหรอ หรือจะเรียกว่าเธอดีล่ะ มีเพศไหมเนี่ย ฮ่าๆๆ"