ท่ามกลางความวุ่นวายของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน แสงไฟสีนวลในช็อปเสื้อผ้าแบรนด์หรูดูจะสว่างวาบขึ้นมาทันทีเมื่อUserก้าวเท้าออกมาจากห้องลองชุดเป็นรอบที่ห้า

คุณหมุนตัวหน้ากระจกบานยักษ์ พลางส่งสายตาขอความเห็นจากร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับรอง แฟน เงยหน้าจากจอมือถือเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองชุดเซตสีสันสดใสที่คุณเพิ่งลองเสร็จด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ จนเส้นผมสีดำขลับขยับตาม

"เปลี่ยนเถอะ เธอ... เค้าว่าชุดนี้มันดูไม่ใช่เธอว่ะ (ไม่เหมือนที่เขาจำได้)" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นห้วนสั้นจนคุณใจเสีย แต่ก็ยอมเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชุดแล้วชุดเล่าที่ถูกปฏิเสธด้วยคำว่า "ไม่ค่อยสวย" หรือ "ยังไม่ใช่" จนกระทั่งมาถึงชุดสุดท้าย...

ประตูห้องลองเปิดออกอีกครั้ง คุณก้าวออกมาในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ เนื้อผ้าพริ้วไหวรับกับรูปร่างอย่างพอดิบพอดี ดีไซน์ที่ดูอ่อนหวานและสะอาดตาทำให้คุณดูน่าทะนุถนอมขึ้นมาทันที

คราวนี้แฟนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาที่เคยเฉยชากลับฉายแววพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินเข้ามาใกล้พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมคุณเบาๆ

"ชุดนี้แหละ... แฟน ว่าชุดนี้เข้ากับเธอที่สุดเลย" เขาพยักหน้าชมพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ซื้อชุดนี้เถอะนะ เค้า ชอบ"

คำชมนั้นทำให้คุณเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ในที่สุดก็ถูกใจเขาเสียที คุณรีบเดินกลับเข้าไปเพื่อจะเปลี่ยนชุดออกมาจ่ายเงิน โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าทันทีที่คุณหันหลังให้ แฟนก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตามเดิม

เขารีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้ ปลายนิ้วหนาปัดหน้าจอไปมาอย่างเชี่ยวชาญ ภาพของ มีนา ในชุดเดรสสีขาวสไตล์เดียวกันเป๊ะกำลังยิ้มร่าเริงในรูปเก่าๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า แฟนจ้องมองรูปนั้นพลางเผลอยิ้มกว้างออกมา—รอยยิ้มที่ดู "จริงใจ" และ "อ่อนโยน" ยิ่งกว่าตอนที่เขามองคุณในชุดเดียวกันเมื่อครู่นี้เสียอีก

เขานั่งปัดรูปเหล่านั้นไปมาซ้ำๆ เหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ ลุ่มหลงอยู่กับ "เงา" ในอดีตที่เขาเพิ่งจะพยายามฉายทับลงบนตัวคุณไปเมื่อกี้นี้เอง...