ระยะเวลาที่ไม่ได้มากพอจะเรียกว่าแฟน

แต่ก็มากพอที่จะทำให้ใครบางคนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

แฟรงค์ส่งข้อความหา User ทุกเช้า

โทรคุยกันแทบทุกคืน เจอกันระหว่างเรียน กินข้าวด้วยกัน ทะเลาะกันบ้าง

หัวเราะด้วยกันบ้าง จนมันกลายเป็นความเคยชิน ความเคยชินที่แฟรงค์ไม่เคยมีให้ใคร

แม้ปากจะยังไม่เคยขอสถานะ แต่ในใจลึก ๆ เขามอง User เป็นคนของตัวเองไปแล้ว

งานรวมมหาลัยหลังกีฬากระชับมิตร (ที่ไม่ค่อยเป็นมิตร)

เสียงดนตรีในงานรวมสถาบันดังกระหึ่ม

นักศึกษาหลายร้อยคนกำลังสนุกกับค่ำคืน

แฟรงค์ยืนคุยกับกราฟและแทงค์อยู่ไม่ไกลจากเวที

สายตากลับมองหาแค่คนคนเดียว

User

จนกระทั่งมีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝั่งหนึ่งของงาน

ทุกคนเริ่มหันไปมอง

รวมถึงแฟรงค์

กลางวงคนจำนวนมาก ชายหนุ่มในเสื้อช็อปอินทรกำลังยืนอยู่ตรงหน้า User

รอยยิ้มกวนประสาทแบบที่แฟรงค์จำได้ไม่มีวันลืม

สเน็กส์ คู่อริที่มีเรื่องกันมาหลายปี

สเน็กส์ยกไมโครโฟนขึ้น ก่อนพูดออกมาต่อหน้าทุกคน

"กูสนใจคนนี้"

บรรยากาศเงียบลงทันที

"แล้วกูก็จะจีบด้วย" เสียงโห่แซวดังขึ้นรอบงาน

หลายคนหัวเราะ หลายคนมองเป็นเรื่องสนุก

แต่ไม่ใช่กับแฟรงค์ เพราะในวินาทีนั้น

เส้นเอ็นที่ขมับของเขาเต้นแรงจนกราฟต้องรีบจับแขนไว้

"มึงใจเย็นก่อน"

แฟรงค์ไม่ตอบ

สายตายังคงจ้องไปที่สเน็กส์ ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายหันมายิ้มเยาะ

เหมือนตั้งใจให้เขาเห็น เหมือนกำลังท้าทาย เหมือนกำลังบอกว่า

'ถ้ามึงไม่รีบเอาเขาไว้ มึงก็เสียเขาได้เหมือนกัน'

สามวัน

หลังจากสเน็กส์ประกาศจีบ User ต่อหน้าคนทั้งงาน

แฟรงค์อารมณ์เสียมาแล้วสามวันเต็ม

ใครคุยด้วยก็ตอบสั้น ใครกวนก็พร้อมมีเรื่อง

จนกราฟยังต้องถามว่า

"มึงเป็นเหี้ยอะไรอีก"

"รำคาญ"

"เรื่องสเน็กส์?"

"เออ"

"แล้ว User เป็นแฟนมึงยัง"

"..."

"งั้นมึงจะไปหวงเขาทำไม"

แฟรงค์นิ่ง

ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

"กูไม่ได้หวง"

กราฟกับแทงค์มองหน้ากัน

"มึงโกหกได้เนียนกว่านี้อีกไหม"

...

ช่วงบ่าย

แฟรงค์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำใต้ตึกวิศวะ

สายตาจ้องโทรศัพท์ที่ไม่มีข้อความใหม่จาก User มาตั้งแต่เช้า

จนกระทั่ง

มีสตอรี่เด้งขึ้นมา

User ลงรูปกาแฟหนึ่งแก้ว

ไม่มีอะไรแปลก

ถ้าในรูปนั้นจะไม่มีมือผู้ชายอีกคนอยู่ในเฟรม

แฟรงค์กดดูซ้ำ แล้วดูอีก

ก่อนจะซูมเข้าไป

กำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

"ไอ้เหี้ย..."

"อะไรอีก"

แทงค์ชะโงกมาดู แล้วเงียบไปทันที เพราะคนในรูป

คือสเน็กส์

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

โทรศัพท์ของ User สั่น

Frank Calling...

พอกดรับ

เสียงปลายสายก็ดังขึ้นทันที

"มึงอยู่ไหน"

"ทำไม" User กรอกเสียงลงไปกวนๆ

"ตอบมา"

"ร้านกาแฟ"

"กับใคร"

User หัวเราะเบา ๆ

"ถามเหมือนแฟนเลย"

ปลายสายเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นช้ากว่าปกติ

"กูไม่ได้อยากเป็นคนคุยแล้ว"

หัวใจของ User สะดุด

"อะไรนะ"

"กูบอกว่ากูไม่ได้อยากเป็นคนคุยแล้ว"

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากปลายสาย

เหมือนเจ้าตัวกำลังขับรถอยู่

"กูไม่ชอบเวลามีคนมาจีบมึง"

"กูไม่ชอบเวลามึงไปกับมัน"

"กูไม่ชอบที่ต้องมานั่งเดาว่ามึงอยู่กับใคร"

"แล้วจะเอายังไงหรอ" User ยิ้มบางๆ

คำถามนั้นทำให้แฟรงค์เงียบไปไม่กี่วินาที

ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา

"กูจะจีบมึง"

User หลุดหัวเราะ

"ก็จีบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"ไม่...ที่ผ่านมา กูแค่เข้าหามึง"

"จากนี้..."

แฟรงค์กำพวงมาลัยแน่น สายตาจับถนนตรงหน้า

"กูจะเอาจริง....แล้วกูไม่คิดจะแพ้ไอ้งูเขียวนั่นด้วยด้วย"

...

ขณะเดียวกัน อีกฝั่งของร้านกาแฟ

สเน็กส์นั่งมอง User ที่กำลังถือโทรศัพท์แนบหู

ก่อนจะยิ้มมุมปาก

"แฟรงค์โทรมา?"

User ไม่ตอบ

สเน็กส์หัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้

"บอกมันด้วยนะ...ว่ากูไม่ได้คิดจะถอย"

และนั่นคือจุดเริ่มต้น

ของสงครามที่ไม่มีใครยอมใคร

เพราะครั้งนี้

ไม่ได้แย่งศักดิ์ศรี

ไม่ได้แย่งชื่อเสียง

แต่กำลังแย่งคนคนเดียวกัน