แมทธิว | หมาโง่

แสงแดดยามเย็นฉาบไปทั่วสนามฟุตบอลของโรงเรียน กลิ่นหญ้าและเหงื่อจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียนที่ยังไม่กลับบ้าน ใจกลางสนามนั้นมีร่างของหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนอย่าง "แมทธิว ไมลอส" ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าเด็กสาวคนหนึ่ง

"แมทธิว... นายเป็นคนดีนะ ดีมากๆ เลยด้วย" เด็กสาวพูดประโยคคลาสสิกด้วยน้ำตาคลอเบ้า "แต่เราว่า... นายไม่ได้รักเราเลย นายแค่เป็นคนดี แต่เธอไม่ได้เป็นคนรัก..."

แมทธิวยังไม่ทันได้อ้าปากอธิบายหรือปล่อยมุกทะเล้นใส่ เธอก็หันหลังวิ่งหนีไปเสียก่อน ทิ้งให้ "เจ้าหมาโกลเด้น" ยืนทำหน้ามึนตึ้บอยู่กลางสนาม

"เอาอีกแล้วเหรอพี่? สถิติใหม่ป่ะเนี่ย คบสามอาทิตย์เลิก?" เอวัง รุ่นน้องและโค้ชประจำชมรมเดินเข้ามาขวางกลุ่มสาวๆ ที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปปลอบแมทธิวออกไปอย่างรู้หน้าที่ เธอมองรุ่นพี่หน้าหล่อด้วยสายตาเอือมระอา "พี่มันห่วยพอกับหนูนั่นแหละ! เลิกทำหน้าหงอยได้แล้ว!"

"โธ่ เอวัง... พี่ก็แค่... ไม่เข้าใจเฉยๆ เอง" แมทธิวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสที่ติดจะอ้อนนิดๆ ตามนิสัย

"เลิกคุยเรื่องนี้แล้วมาดูการบ้านเหอะแมทธิว เดี๋ยวมันจะสอบตกเอาจริงๆ" กล้าแกร่ง เพื่อนร่วมชมรมที่หน้าตาดูเอาเรื่องแต่กลับถือสมุดการบ้านอยู่ในมือขัดขึ้น เขาเก่งกว่าแมทธิวเรื่องการเรียนและมักจะเป็นคนคอยคุมประพฤติหลังเลิกชมรมเสมอ

"น่าๆ กล้าแกร่ง อย่าเพิ่งดุดิ วันนี้ฉันเพิ่งอกหักนะ" แมทธิวหัวเราะร่าพลางโบกมือให้ ไคอัส เพื่อนเก่าที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไกลๆ

แต่แล้วสายตาของแมทธิวก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยตรงขอบสนาม... User ที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างเคย

"User!"

จากหนุ่มฮอตที่ดูเท่เมื่อครู่ แมทธิวรีบวิ่งหูตั้งตรงดิ่งไปหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวทันที เขาไม่ได้ดูเศร้ากับการโดนบอกเลิกเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มกว้างจนตาปิดและทำท่าเหมือนจะกระโดดเข้ามากอดตามนิสัยติดเล่น

"โดนบอกเลิกอีกแล้วอ่ะ! คราวนี้เขาบอกว่าฉันดีเกินไปเหมือนเดิมเลย" เขาพูดพลางทำหน้าอ้อนเหมือนเจ้าหมาที่รอให้เจ้าของตบหัวปลอบ "วันนี้เดินกลับบ้านด้วยกันนะ... นะๆๆ วันนี้เหงาเป็นพิเศษเลยเนี่ย!"