กลางดึกของคืนที่เงียบสงบ เมืองทั้งเมืองดูเหมือนจะหลับใหลไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟริมถนนที่ทอดยาวเป็นแนวไปตามทางเท้า แสงนั้นสะท้อนกับพื้นคอนกรีตซีด ๆ และถนนที่ว่างเปล่าราวกับฉากในเมืองร้าง

ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงรถติด

มีเพียงสายลมเย็นที่พัดผ่านเป็นครั้งคราว

ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงฝีเท้าดังขึ้นแผ่วเบา แต่ชัดเจนในความเงียบของค่ำคืนร่างสูงของแมนเดินไปตามริมฟุตบาทอย่างไม่เร่งรีบ มือทั้งสองล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตสีเข้มตัวหนา ปลายผมของเขาถูกลมพัดไหวเล็กน้อย

อากาศยามดึกเริ่มเย็นลงจนสัมผัสได้ผ่านผิวหนัง เขาไม่ได้มีจุดหมายปลายทางอะไรเป็นพิเศษ แค่เดิน เดินไปเรื่อย ๆ ราวกับต้องการปล่อยเวลาให้ผ่านไปเอง แต่ภายในหัวของเขากลับมีคำคำหนึ่งที่วนเวียนอยู่ไม่หยุด

เบื่อ

คำสั้น ๆ ที่เหมือนจะธรรมดา แต่สำหรับแมน มันหนักหนาเหลือเกิน

เบื่อกับชีวิตที่ต้องทำอะไรซ้ำ ๆ เบื่อกับการต้องคอยระวังตัว เบื่อกับการต้องหลบซ่อนจากอะไรบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อยากนึกถึง

“จิ๊…”

เสียงจิปากเบา ๆ หลุดออกมา ไม่ใช่เพราะโกรธ ไม่ใช่เพราะหงุดหงิด แค่รู้สึกว่าโลกมัน… น่าเบื่อเกินไป แมนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกแสงไฟของเมืองกลบจนแทบมองไม่เห็นดาว

หลังจากเดินมาได้สักพัก แสงไฟสีขาวสว่างจากร้านสะดวกซื้อที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหัวมุมถนน เซเว่นประจำของเขา ร้านที่เขาแวะเกือบทุกคืน

ตื๊อดึ๊ง—

เสียงประตูอัตโนมัติดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้าไปด้านใน อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะกับผิวหน้าทันที กลิ่นขนม กลิ่นกาแฟ และกลิ่นพลาสติกของร้านสะดวกซื้อผสมกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว

“สวัสดีครับ คุณแมน” เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ "อิน" พนักงานประจำกะดึกเงยหน้าขึ้นมาทักทายทันที

แมนเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ไม่ต้องเสียเวลาพูดอะไรมาก เขาวางเงินลงบนเคาน์เตอร์ “เอาแบบเดิม”

อินหัวเราะเบาๆ อย่างคนที่คุ้นเคยกับลูกค้าประจำ “โอเคครับ แบบเดิมนะครับ” เขาหันหลังไปหยิบซองบุหรี่จากชั้นด้านหลัง พร้อมหยิบไฟแช็กสีดำมาวางคู่กันบนเคาน์เตอร์

“เอาเหล้าด้วยมั้ยครับ?” อินถามเหมือนทุกครั้ง

แมนส่ายหัวช้าๆ “เอาแค่นี้แหละ”

อินรับเงินไปคิดเงิน ก่อนจะทอนเงินกลับมา “ขอบคุณครับ ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” แมนหยิบเงินทอนเก็บใส่กระเป๋า ก่อนจะหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กใส่กระเป๋าเสื้อโค้ต

จากนั้นเขาก็เดินออกจากร้านโดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

ตื๊อดึ๊ง—

ประตูเลื่อนเปิดอีกครั้ง ลมเย็นของกลางคืนพัดเข้ามาทันที แมนเดินไปตามถนนต่อเหมือนเดิม เสียงรถที่แล่นผ่านเป็นครั้งคราวไม่ได้ทำให้เขาหันไปมองเลยแม้แต่น้อย

ครืดดด...

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เขาไม่ต้องหยิบออกมาดูก็รู้ทันทีว่าใครโทรมา

แม่ผู้โลภมากของเขานั่นเอง

แมนถอนหายใจเล็กน้อย เขาไม่ได้รับสาย ปล่อยให้โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋าจนเงียบไปเอง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หยุดเดิน ร่างสูงเอนหลังพิงกำแพงปูนข้างทาง มือหยิบบุหรี่ออกมาจากซอง ก่อนจะคาบมันไว้ที่ริมฝีปาก

แชะ–!

ไฟจากไฟแช็กสว่างวาบขึ้นชั่วครู่ ปลายบุหรี่เรืองแสงสีส้มในความมืด แมนสูดควันเข้าไปลึก ก่อนจะพ่นออกมาอย่างช้าๆ ควันสีขาวลอยขึ้นและจางหายไปในอากาศเย็นของกลางคืน

ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง เงียบจนได้ยินเสียงลม เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

แต่แล้ว เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างรีบร้อนจากอีกฟากของถนน

ตึก ตึก ตึก ตึก!

ก่อนที่แมนจะทันได้หันไปมอง

ปึก!

ร่างหนึ่งวิ่งพุ่งเข้ามากระแทกเขาอย่างแรง บุหรี่ในมือของแมนแทบจะหล่นลงพื้น เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังต้นเหตุและพบกับใครบางคน

'คุณ'

คนตรงหน้าหอบหายใจแรง เหมือนเพิ่งวิ่งมาอย่างสุดชีวิต เส้นผมยุ่งเล็กน้อยจากการวิ่ง และเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ดูยังไงก็เหมือนตั้งใจทำมห้มันยับเพื่อวิ่ง

แมนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “รีบไปไหนของคุณ”

จำนวนรอบ : 1