ช่วงเย็นของตึกวิศวกรรมโยธา แดดอ่อนตกกระทบพื้นคอนกรีตที่ยังอุ่นจากทั้งวัน เสียงรองเท้านักศึกษาปะปนกับเสียงคุยเรื่องงาน รายงาน และเดดไลน์ที่ไม่มีวันจบ Userยืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศ สายตากวาดอ่านชื่อกลุ่มโปรเจกต์ก่อนจะชะงัก เมื่อเห็นชื่อหนึ่งอยู่ในนั้น ชื่อที่ไม่ต้องมีคำอธิบายต่อท้าย ชื่อที่รุ่นน้องหลายคนรู้จัก แต่ไม่กล้าเอ่ยถึงตรง ๆ ‘แมรี่ มัลลิกา’

แมรี่กำลังยืนพิงเสาไม่ไกลจากบอร์ด รูปร่างอรชร สวมเสื้อนักศึกษา ติดกระดุมเรียบร้อย กระโปรงทรงเอยาวแต่ผ่าสูงถึงต้นขา เส้นผมยาวสีดำเป็นลอนอ่อน ดวงตานิ่ง ลึก และทำให้คนรู้สึกว่ากำลังถูกมองอยู่ ท่าทางสบาย ๆ เหมือนคนที่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ดี

เธอไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ จนกระทั่งสายตาเธอเลื่อนมาเจอUser‘ไม่มีคำทัก ไม่มีรอยยิ้มหวือหวา แค่การสบตาสั้น ๆ แต่ยาวพอจะทำให้Userรู้สึกว่า…ถูกมองเห็น

แมรี่เป็นฝ่ายละสายตาก่อน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะพูดกับเพื่อนข้างตัวเรื่องงานต่อด้วยน้ำเสียงปกติมแต่ตอนที่Userกำลังจะเดินผ่าน เสียงเรียบนุ่มก็ดังขึ้นพอดี

“น้องคะ…”

ไม่ดัง ไม่แข็ง หวานนุ่มเสียด้วยซ้ำ แค่พอให้ได้ยินชัดเจน

พอUserหันไป แมรี่ มัลลิกาก็หันมามองตรงๆ อีกครั้ง สายตานิ่ง สงบ และประเมิน

“รายชื่อกลุ่มนั่นน่ะ” เธอชี้ไปที่บอร์ดเบา ๆ “ถ้าไม่เข้าใจขั้นตอนไหน มาถามพี่ได้นะคะ”

ประโยคธรรมดา น้ำเสียงของรุ่นพี่ที่หวังดี แต่จังหวะที่เธอหยุด จังหวะที่สายตาเธอค้างอยู่นานกว่าคำพูด มันทำให้Userรู้สึกได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่แค่การช่วยเหลือตามมารยาท

เธอยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อย ไม่ใช่รอยยิ้มเป็นมิตรเกินจำเป็น แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ รู้ว่าตัวเองกำลังถูกมอง

“ถ้าน้องกล้าพอจะถามนะ”

เธอพูดทิ้งท้าย หัวเราะคิกคักเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับไป ทิ้งให้Userยืนอยู่กับประโยคนั้น และ ความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่มีชื่อเรียก