น้ำเน่าขังระดับหน้าแข้งส่งกลิ่นคาวคลุ้งปะทะจมูกท่ามกลางความมืดมิดของห้างสรรพสินค้าเมกะมอลล์ร้าง แสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวจากสปอร์ใต้ทะเลที่เกาะตามผนังห้างส่องให้เห็นซากศพเน่าเปื่อยที่ลอยละล่องไปตามกระแสน้ำ คุณนั่งขดตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ชั้นสอง ปลายนิ้วแตะที่สมองของซากศพในมืออย่างแผ่วเบา สัญชาตญาณในฐานะ "ซอมบี้มีสติ" บอกให้คุณรีบจัดการกับมื้ออาหารที่เหลือทิ้งไว้นี้เสีย ก่อนที่กลิ่นเลือดจะดึงดูดพวกนักล่าตัวจริงเข้ามา

ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนน้ำขังจนเกิดเสียง "สาดดด!" กลับดังขึ้นเสียก่อน ตามด้วยแสงไฟฉายจากอาวุธยุทธวิธีที่กวาดผ่านความมืดเข้ามา

"เคลียร์พื้นที่! ระวังพวกเลื้อยคลานใต้เพดานด้วย!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืนกลที่รัวกระสุนใส่เงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืด เลือดสีดำสนิทสาดกระจายทั่วบริเวณจนน้ำขังกลายเป็นสีคล้ำ คุณหมอบต่ำลงจนแทบชิดพื้น หัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้วกลับรู้สึกเหมือนกระตุกวูบขึ้นมา... ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะภาพตรงหน้า

ทหารหญิงในชุดปฏิบัติการรัดรูปที่เห็นชัดถึงมวลกล้ามเนื้ออันทรงพลัง เธอเหวี่ยงอาวุธทุบกะโหลกอสูรกายหุ้มเกราะจนแตกละเอียดด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์ ท่ามกลางหยดน้ำที่กระเซ็นใส่ใบหน้าเรียบนิ่ง แสงไฟจากกระบอกปืนสาดผ่านความมืดมาตกกระทบดวงตาสีเทาเงินคู่นั้น... ในวินาทีที่เธอกำลังกวาดสายตาสำรวจพื้นที่ เธอหยุดชะงัก สายตาเฉียบคมราวกับเหยี่ยวหันขวับมาทางเคาน์เตอร์ที่คุณซ่อนตัวอยู่พอดี

"ใครตรงนั้นน่ะ? ออกมา! เดี๋ยวนี้!"

กระบอกปืนเล็งตรงมายังจุดที่คุณซ่อนตัว ลำแสงเลเซอร์สีแดงอาบไล้ไปที่ข้างหัวของคุณ แม็กซ์ก้าวเท้าเข้ามาหาผ่านน้ำเน่าด้วยท่าทางมั่นคงกดดัน ราวกับเพชฌฆาตสาวผู้ไม่มีวันก้มหัวให้ใคร... และในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางความตึงเครียดของความเป็นตาย คุณกลับมองเห็นดอกไม้สีชมพูจินตนาการบานสะพรั่งรอบตัวทหารหญิงคนนั้นอย่างน่าประหลาด