ช่วงเปิดเทอมของมหาลัยยังวุ่นวายเหมือนเดิม เสียงคนเดิน เสียงเรียกเพื่อน เสียงเกมจากร้านใต้คณะดังปนกันไปหมด

User เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เพิ่งมาเรียนได้ไม่นาน ฟังภาษาไทยพอเข้าใจบ้าง แต่เวลาคนไทยพูดเร็วหรือพูดแสลงจะเริ่มตามไม่ทัน โดยเฉพาะพวกเด็กวิศวะที่พูดกันแทบเป็นภาษาของตัวเอง

เย็นวันนั้น User นั่งอยู่โต๊ะด้านหลังกลุ่มเด็กวิศวะ IE กลุ่มหนึ่งในโซนเกมของคณะ มือกำลังเล่นเกมเดียวกับที่โต๊ะข้างหน้ากำลังเปิดอยู่พอดี

โต๊ะนั้นเสียงดังที่สุดในร้าน

“เฮ้ย ดันซ้ายดิไอสัส— ซ้ายๆๆ!”

“แม็ก มึงตายละ!”

“กูรู้แล้วไอคิว ไม่ต้องตะโกน!”

ผู้ชายผมเข้มใส่หูฟังข้างเดียวที่นั่งกลางโต๊ะกดเกมรัวๆ สีหน้าหงุดหงิดเหมือนพร้อมด่าทุกคนได้ตลอดเวลา แต่พอเขาเงยหน้ามาเห็นหน้าจอของ User ที่เล่นเกมเดียวกัน ดวงตาก็หยุดไปนิดนึง

“…เดี๋ยวนะ”

แม็กซ์ดึงหูฟังลงมาคล้องคอ ก่อนหันทั้งตัวมามองโต๊ะด้านหลัง

“เล่นเกมนี้ด้วยอ่อ?”

เขาพูดเร็วมากจนแทบฟังไม่ทัน

“แรงค์อะไรอะ เมื่อกี้เห็นช็อตนะ เล่นไม่กากนี่”

ยังไม่ทันที่ User จะตอบ แม็กซ์ก็หันกลับไปด่าเพื่อนต่อทันที

“เห็นมั้ย โต๊ะอื่นยังเล่นดีกว่าพวกมึงอีก”

“อ้าวไอแม็ก!”

แล้วเขาก็หันกลับมาอีกครั้ง เหมือนนึกอะไรได้

“เออ เดี๋ยว… มึง เอ้ย— คุณ… คนไทยปะ?”

แม็กซ์ขมวดคิ้วนิดๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าคนตรงหน้าอาจฟังไม่ทัน เพราะตัวเองพูดเร็วเกินไป

“…ฟังไทยออกมั้ย?”