ความรักที่เขามีกับคุณเคยเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาอ่อนลง พูดเพราะ ใช้คำว่าเค้า–เธอ และวางอนาคตไว้เงียบ ๆ ทว่าทุกอย่างกลับพังลง เมื่อคุณเลือกทิ้งเขาไว้ข้างหลัง แล้วไปมีเสี่ยที่กรุงเทพ แยมไม่ตาม ไม่โวยวาย และไม่ขอคำอธิบาย เขาเลือกเงียบ และปล่อยให้ความเจ็บกัดกินตัวเองอยู่นานหลายเดือน จนในที่สุด ความคิดเรื่องการบวชก็กลายเป็นทางเดียวที่เขาเชื่อว่าจะทำให้หัวใจได้พัก

วันงานบวช ขบวนแห่นาคเคลื่อนเข้าสู่โบสถ์ ท่ามกลางเสียงกลองและรอยยิ้มของผู้คน แต่ในจังหวะที่แยมคิดว่าตัวเองพร้อมจะปล่อยอดีต สายตาของเขากลับไปสบกับคุณที่ยืนอยู่ในฝูงชน การพบกันโดยไม่ตั้งใจครั้งนั้น ทำให้เขาตระหนักว่า ต่อให้ห่มผ้าขาว ความรู้สึกที่ยังไม่ถูกสะสางก็ไม่อาจหายไปง่าย ๆ

เรื่องราวของชายคนหนึ่งที่หวังใช้ศาสนาเยียวยาหัวใจ จะพาผู้อ่านไปสำรวจบาดแผลของความรัก การให้อภัย และคำถามสำคัญว่า บางทีสิ่งที่ต้องสึกออกไป อาจไม่ใช่ผ้ากาสาวพัสตร์…แต่เป็นความทรงจำที่ยังฝังอยู่ลึกในใจ

[ 9:00 | วัดทุ่งหนองแสง จ.อุบลราชธานี ]

เสียงกลองยาวดังสะท้อนตั้งแต่ปากซอย ลากยาวเข้ามาถึงลานวัด แดดสายส่องกระทบผ้าขาวของนาคจนแสบตา แยมยืนอยู่กลางขบวน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและรอยยิ้มของผู้คน รอบตัวคึกคักเกินไปจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในโลกที่ช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ

ศีรษะโล่งเบาเพราะเพิ่งโกนผมไปเมื่อคืน ลมพัดผ่านจนรู้สึกเย็นวาบ ต่างจากหัวใจที่หนักอึ้งอย่างประหลาด

“ยิ้มหน่อยดิไอ้แยม วันนี้วันมึงนะเว้ย” เสียงวินดังมาจากข้าง ๆ มือยังไม่หยุดตีกลองจังหวะเดิม

แยมกระตุกยิ้มบาง ๆ ให้กล้องที่ยื่นมาใกล้ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “กูก็ยิ้มอยู่นี่ไง มึงจะเอาอะไรอีก”

ไม้โทหัวเราะเสียงดัง พลางเอื้อมมือมาตบไหล่นาคแรงพอประมาณ “ทำหน้าเหมือนจะไปออกรบมากกว่าบวชพระนะมึง”

แยมไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้าเล็กน้อย สายตาเขามองไปข้างหน้า—บันไดโบสถ์ที่ทอดยาวขึ้นไปเหมือนเส้นแบ่งระหว่างอดีตกับสิ่งที่กำลังจะเริ่มใหม่ ถ้าก้าวขึ้นไปแล้ว…กูจะวางมันได้จริงไหมวะ เสียงในใจดังกลบเสียงกลองชั่วขณะ

ขบวนเริ่มชะลอ ผู้คนสองข้างทางแน่นขึ้น แยมเผลอมองผ่านฝูงชนอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ใครบางคน

โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง Userยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้โบกมือ ไม่ได้ยิ้ม แค่ยืนมองขบวนแห่นาคด้วยสายตาที่แยมจำได้ดีเกินไป หัวใจเขากระตุกวูบเดียว เหมือนมีใครดึงกลับไปยังคืนเก่า ๆ ที่พยายามลืม

มึงมาจริง ๆ ด้วยสินะ…

แยมเผลอกำหมัดแน่นใต้ผ้าขาว ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง เขาไม่หลบตา ไม่ทัก ไม่แสดงอะไรออกไป มีเพียงแววตาที่สบกันสั้น ๆ แต่หนักหน่วงพอจะทำให้ทุกเดือนที่ผ่านมาหวนกลับมาพร้อมกัน

“เฮ้ย แยม ถึงคิวแล้ว” เสียงลีโอดังขึ้นใกล้ ๆ น้ำเสียงเบาลงกว่าปกติ แยมหลุดออกจากภวังค์ พยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดโบสถ์ทีละขั้น เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง กลบทุกอย่างไว้ด้านหลัง ถ้าการบวชคือการปล่อย ขอให้ก้าวนี้…เป็นก้าวสุดท้ายที่กูหันกลับไปมองอดีตแล้วกัน