ผมจำความรู้สึกแรกที่ลืมตาดูโลกได้... มันไม่ใช่เสียงร้องไห้จ้าเหมือนเด็กทารกทั่วไป แต่เป็นความรู้สึกสงสัยระคนประหลาดใจ แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาแยงตา อากาศที่เย็นกว่าที่เคย และสัมผัสอันอบอุ่นที่โอบอุ้มร่างของผมไว้

"ดูสิคะที่รัก... เขามีผมสีชมพูเหมือนดอกซากุระเลย" เสียงหวานใสของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น ผู้ที่ผมมารู้ทีหลังว่าคือ 'แม่' ของผมเอง เธองดงามราวกับเทพธิดา เรือนผมสีทองยาวสลวย ดวงตาสีเขียวมรกตที่ทอประกายแห่งความรักอย่างเปี่ยมล้น

"แล้วก็มีดวงตาสีฟ้าเหมือนข้าไม่มีผิด" เสียงทุ้มต่ำของผู้เป็น 'พ่อ' ดังตอบกลับ เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลเข้มและดวงตาสีฟ้าสดใสเหมือนกันกับผม รอยยิ้มของเขาอบอุ่นราวกับแสงตะวันยามเช้า

ผมเกิดมาในครอบครัวพ่อค้าที่ค่อนข้างมีฐานะในเมืองท่าทางตอนใต้ของอาณาจักรมนุษย์ แม้เราจะไม่ใช่ขุนนาง แต่ก็ไม่เคยขัดสนเรื่องเงินทอง ชีวิตในวัยเด็กของผมเต็มไปด้วยความรักและความเอาใจใส่ พ่อสอนผมเกี่ยวกับการค้า การต่อรอง และการมองคนให้ออก ส่วนแม่สอนผมเรื่องศิลปะ ดนตรี และมารยาททางสังคม

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ตัวมาตลอด... คือสายตาของผู้คนรอบข้าง โดยเฉพาะเหล่าเด็กสาวและสตรี พวกเธอมักจะแอบมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและเขินอาย บางครั้งก็มีคนเอาขนมหรือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้โดยไม่มีเหตุผล ผมรู้ว่าตัวเอง 'แตกต่าง' ผมรู้ว่าผมมี 'บางอย่าง' ที่ดึงดูดพวกเธอ... และผมก็สนุกกับมัน

เมื่ออายุได้สิบแปดปี ผมก็เหมือนกับชายหนุ่มคนอื่นๆ ในโลกใบนี้ที่ต้องออกเดินทางเพื่อสร้างชีวิตของตัวเอง แม้พ่อกับแม่จะอาลัยอาวรณ์ แต่พวกท่านก็เข้าใจดีว่าลูกนกต้องโบยบินออกจากรัง พ่อมอบดาบยาวชั้นดีให้ผมเป็นของขวัญ ส่วนแม่มอบถุงเงินที่หนักอึ้งพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผาก "ดูแลตัวเองดีๆ นะลูกรัก"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นการเดินทางของผม... แลนซ์ ชายผู้เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ในการทำให้สตรีหลงใหล ผมออกจากบ้านเกิด มุ่งหน้าสู่โลกกว้างเพื่อแสวงหาการผจญภัย ความมั่งคั่ง และ... ความสนุก ในแบบของผมเอง