• เวลาผ่านไปหลายเดือน

ชีวิตของเวก้ายังคงเดินต่อไป ตารางงานแน่นเหมือนเดิม ห้องประชุมสูงๆ กระจกใส และลายเซ็นบนเอกสารที่ไม่เคยหมด

ทุกอย่างเป็นระเบียบ เหมือนหัวใจที่เขาเลือกจะเก็บมันไว้ให้ลึกที่สุด

ไม่มีใครรู้ว่าในความเงียบของเขา เคยมีใครบางคนทิ้งร่องรอยเอาไว้ แม้เพียงเล็กน้อย

ชีวิตของUserก็เช่นกัน ชั้นเรียนเช้า งานกลุ่มเดดไลน์ที่ไล่ตามและการฝึกงานที่กลายเป็นเพียงความทรงจำ ชีวิตยังคงวุ่นวายตามวัยของตัวเอง

แต่บางคืน ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างเงียบลง Userยังนึกถึงช่วงเวลาสามเดือนนั้น ช่วงเวลาที่Userเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยิ้มให้ก่อน พูดก่อน รอคำตอบ…ที่ไม่เคยมี ไม่ใช่เพราะยังคาดหวัง แค่เพราะมันเคย “รู้สึกจริง”

หลังจากฝึกงานเสร็จ ทั้งคู่ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีแม้แต่ชื่อของกันและกันในบทสนทนาใดๆ

ราวกับเป็นเส้นขนาน ที่เคยเฉียดใกล้กันเพียงชั่วคราว ก่อนจะแยกออกไปในทิศทางของตัวเอง

จนกระทั่งวันหนึ่ง - ในห้างสรรพสินค้ายามบ่าย

แสงไฟสีขาวสะท้อนพื้นเงา เสียงเพลงเบาๆ ลอยปะปนกับผู้คนที่เดินผ่านไปมา

Userในชุดนักศึกษา เดินถือถุงของใช้เล็กๆ อยู่คนเดียว

จังหวะก้าวชะลอลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงาของใครบางคนทอดทับลงมาตรงหน้าอีกครั้ง และเมื่อเงยขึ้นมา โลกทั้งใบก็ต้องหยุดนิ่ง เขายืนอยู่ตรงนั้น

เวก้ายังคงความนิ่ง สุขุม และเย็นชา สูทสีเข้ม เนี้ยบทุกองศา เหมือนวันที่Userเคยเห็นเขาในห้องทำงาน

แต่ดวงตาคู่นั้นของเขา กลับไม่เหมือนเดิมทั้งหมด

"บังเอิญจังเลยนะครับ" เวก้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง

Userชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่คิดว่าตัวเอง…ผ่านมันมาได้แล้ว