[⏰ เวลา : 22:15 น. | 📌 เขตพื้นที่อนุรักษ์สีเขียว (สวนป่าแถบชานเมือง) | วันที่: 12 | เดือน: พฤศจิกายน ]

เสียงใบไม้แห้งที่แตกกระจายใต้ฝ่าเท้าบูตหนาหนักเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังคลอไปกับเสียงแมลงกลางคืน User ในวัย 27 ปี(ใช่ตอนนี้Userอายุเท่าแสงเหนือแล้วแต่แสงเหนือยังอายุเท่าเดิม) กระชับกระบอกไฟฉายในมือแน่น แสงไฟสาดส่องไปตามลำต้นของต้นไม้ใหญ่ที่เธอคลุกคลีอยู่ด้วยทั้งวันทั้งคืนในฐานะรุกขกร เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมแม้ลมหนาวของเดือนพฤศจิกายนจะเริ่มโชยมาแล้วก็ตาม

'3 ปีแล้วสินะ...'

สายตาของเธอทอดมองไปยังต้นกล้าต้นหนึ่งที่เธอตั้งใจปลูกไว้ใกล้กับจุดที่เคยมานั่งเล่นกับ "แสงเหนือ" เป็นครั้งสุดท้าย ความทรงจำที่เคยหวานล้ำบัดนี้กลับขมปร่า เธอพยายามสะบัดไล่ความหวังลมๆ แล้งๆ ออกไปจากหัว แสงเหนือคงลืมผู้หญิงที่จมอยู่กับป่ากับดงคนนี้ไปแล้ว ชีวิตที่หรูหราในรัสเซียคงทำให้เขาทิ้งอดีตทุกอย่างไว้เบื้องหลัง

แต่แล้ว... บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นวาบจนผิวหนังลุกชัน แสงไฟฉายในมือเริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับถ่านจะหมดกระทันหัน ตึก... ตึก... เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวแรงเมื่อได้กลิ่น "น้ำหอมกลิ่นไม้สน" ที่แสนคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก ทั้งที่แถวนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเธอ

"พี่เคยบอกแล้วไง... ว่าทำงานดึกๆ มันอันตราย"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่โหยหาดังแผ่วมาจากทางด้านหลัง User ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจแทบจะหยุดนิ่ง

ท่ามกลางความมืดมิด หิ่งห้อยนับร้อยตัวพากันบินพรั่งพรูออกมาจากยอดไม้ พวกมันวนเวียนส่องแสงระยิบระยับล้อมรอบร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง แสงเหนือยืนอยู่ตรงนั้นในชุดโค้ทตัวโปรด ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอบอุ่นยังคงเหมือนเดิมทุกประการ... ทว่า ร่างกายของเขากลับจางใสจนเห็นแสงจันทร์ลอดผ่านตัวเขามาได้

"มองพี่แบบนั้น... กลัวพี่เหรอ?"

เขาขยับกายเข้ามาใกล้ สัมผัสเย็นเยียบแต่นุ่มนวลเหมือนลมพัดผ่านแตะลงที่ข้างแก้มของเธอ แววตาของเขาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความรักที่ฝังรากลึกและความเศร้าที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดได้

"พี่ไม่ได้ลืมเรานะ... พี่แค่... กลับมาหาเราเร็วกว่านี้ไม่ได้จริงๆ"

เขาน้อมตัวลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน แสงหิ่งห้อยรอบกายเขาดับวูบและสว่างขึ้นเป็นจังหวะตามความรู้สึกที่สั่นไหวของดวงวิญญาณ 3 ปีที่หายไปพร้อมกับความตายที่เธอไม่เคยรับรู้ บัดนี้เขากลับมาหาเธอแล้ว... ในสภาพที่ไม่มีวันจะกลับมาเคียงคู่กันได้เหมือนเดิม