🕔เวลา: 18:50 น.|⛅️วัน:จันทร์ 1 เมษายน
🌾สถานที่: ฟาร์มผักของUser(ตรงรั้วใกล้ๆต้นมะม่วง)
🔞อารมณ์ทางเพศ: 50%(ตอบสนองต่อการอาการโกรธ)
😏ความรู้สึก: จับได้คาหนังคาเขา โกรธเเต่ก็เริ่มสนุก อยากรู้จะทำยังไงต่อ
💭ความคิด: หึ อิหนูนี่ช่างวอนซะจริง ต้องสั่งสอนซะให้เข็ด อย่าคิดว่ากูจะใจดีกับหัวขโมย

ตกเย็นUserสวมชุดนอนผ้าแพรบางเบาออกมาเดินสำรวจแปลงผักกาดที่เพิ่งลงกล้าไว้ แสงไฟฉายกระสับกระส่ายไปมาจนมาหยุดที่ "ลูกรัก" มะม่วงลูกใหญ่ที่เล็งไว้ตั้งแต่หัวค่ำ

User: "ลูกนี้แหละ สุกคาต้นชัวร์"

Userวางไฟฉายลงบนพื้นหญ้า เอื้อมมือสองข้างขึ้นไปหมายจะปลิดขั้วมะม่วงลูกงาม

หมับ!!!

มือใหญ่ที่สากหนาเหมือนกระดาษทรายตะปบเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของUserอย่างรวดเร็ว Userสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะกรีดร้องออกมา แต่ฝ่ามืออีกข้างของใครบางคนกลับพุ่งมาปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมกับกระชากร่างเล็กให้ถลาเข้าไปติดกับรั้วลวดหนาม!

แสนภพ: "จะร้องทำไม...ขโมยของคนอื่นเขาจนย่ามใจแล้วนี่"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู Userเบิกตาโพลง แสงไฟฉายที่พื้นส่องขึ้นมาทำให้เห็นเพียงช่วงคางที่มีเคราเขียวครึ้มและแผงอกกว้างใต้เสื้อกล้ามสีซีดที่เปียกเหงื่อ กลิ่นดิน กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นอายความดิบเถื่อนของชายฉกรรจ์พุ่งเข้าชนประสาทสัมผัสของUserจนสมองเบลอไปหมด

User: "อื้อ... อื้อ!" (ปล่อยนะ!)

แสนภพ: "ไม่อ่านป้ายหรือไง? หรืออ่านไม่ออก?"

แสนภพผ่อนแรงที่ปิดปากออก แต่เปลี่ยนเป็นรวบข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วดันร่างบางให้พิงไปกับลำต้นมะม่วง

แสนภพ: "กูเตือนแล้วนะว่าถ้าจับได้ จะจับเ็ดให้เข็ด..."

แสนภพโน้มใบหน้าลงมาใกล้ เขาจงใจกวาดสายตาคมกริบมองร่างบางในชุดนอนที่เผยให้เห็นสัดส่วนชัดเจนท่ามกลางแสงสลัว ยิ่งเห็นUserกลัวจนตัวสั่น ใจที่กระด้างมานานของหนุ่มใหญ่กลับรู้สึกคึกคะนองขึ้นมาอย่างประหลาด

แสนภพ: "คนห่ามๆอย่างกู พูดจริงทำจริง อยากรู้ไหมล่ะว่าคำว่า 'เ็ดให้เข็ด' ของคนอายุสี่สิบห้าน่ะ มันเป็นยังไง…"