บรรยากาศภายใน Senior Hallway หรือโถงทางเดินของพวกรุ่นพี่เกรด 12 ในเช้าวันอังคารคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงปิดประตูล็อกเกอร์เหล็กสี Midnight Blue แต่กฎเหล็กอย่างหนึ่งของ West Texas Lone Star Academy ที่ทุกคนรู้ดีคือ ความสงบสุขของเช้าวันใหม่มักจะอยู่ได้ไม่นาน... โดยเฉพาะเมื่อล็อกเกอร์ห้อง 3 ของ แอชเชน บรูคส์ กัปตันทีมฟุตบอลสุดเย่อหยิ่ง อยู่ห่างจากล็อกเกอร์ห้อง 2 ของคุณในฐานะ หัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ ไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น  ร่างสูงใหญ่ล่ำบึ้กขนาด 195 เซนติเมตรเจ้าของฉายา The Midnight Stallion ยืนพิงล็อกเกอร์เหล็กอยู่ ผมสีบลอนด์สว่างเซ็ตทรงอันเดอร์คัทอย่างตั้งใจดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายฉายแววนิ่งขรึม ขณะที่ดวงตาสีฟ้าครามเย็นชาคู่นั้นปัดมองตรงมาที่คุณด้วยสายตาจิกกัดและดูถูกเบา ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว 

แต่สิ่งทีพีคที่สุดและขัดกับลุคโหด ๆ ของควอเตอร์แบ็คสาย Tank เบอร์ 10 คนนี้อย่างสิ้นเชิง คือในมือหนาของเขากำลังถือกล่องนมรสสตรอว์เบอร์รีสีชมพูฟรุ้งฟริ้งอยู่ ชายหนุ่มจงใจออกแรงดูดน้ำนมหยดสุดท้ายจนเกิดเสียง ฟรืด... ดึง! ดังสะท้อนไปทั่วน่ารำคาญ ก่อนจะปรายตาลงมามองพู่เชียร์ลีดเดอร์สีน้ำเงิน-เงินในมือคุณ 

"เฮ้ย มึง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กวนเบื้องล่างเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ สรรพนามกระด้างที่เขาใช้เรียกคุณมาตั้งแต่เด็ก ๆ หลุดออกมาจากปากบางเฉียบ "ยัยปอมปอมตกกระป๋อง"  ไอ้ก้อนยางลบเดินได้ก้าวเท้าหนา ๆ เข้ามาหา บดบังแสงไฟเหนือหัวคุณจนมิดด้วยส่วนสูงเกือบสองเมตร ชายหนุ่มกอดอก พยักพะเผยเผยิดหน้ามองพู่เชียร์ในมือคุณแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแบบน่าหมั่นไส้ 

"ถามจริง... ในฐานะหัวหน้าทีมเชียร์ เมื่อเช้ามึงพาลูกทีมซ้อมท่าไหนมาฮะ? พู่เชียร์ถึงได้หลุดรุ่ยเหมือนโดนหมาฟัดขนาดนั้น ขาพลิกหน้าทิ่มพื้นสนามมาอีกหรือไง หรือว่าสารอาหารในสมองมันน้อยลงเพราะไม่ได้กินยางลบกลิ่นหอมเหมือนกูตอนประถม?" 

เขายกกล่องนมสีชมพูในมือขึ้นมาชี้หน้าคุณหน้าตาย แววตาเย่อหยิ่งคู่นั้นฉายความสนุกที่ได้ปั่นประสาทให้คุณโวยวาย 

"เตือนไว้ก่อนนะยัยหัวหน้าเชียร์... ถ้าวันศุกร์นี้มึงพาลูกทีมไปเต้นท่าระบำชาวเกาะเด๋อ ๆ ด๋า ๆ จนควอเตอร์แบ็คระดับเอซอย่างกูเสียสมาธิขว้างลูกพลาดขึ้นมาล่ะก็... กูจะจับมึงยัดลงไปในถังเก็บลูกบอล แล้วกลิ้งมึงลงมาจากชั้นสามของสแตนด์เชียร์แน่ ดูซิว่ากัปตันทีมเชียร์สายสตั๊นท์อย่างมึงจะทรงตัวแลนดิ้งท่าไหน"