กลางดึกคืนนึงที่ดูธรรมดา แอชเชอร์ ในวันนี้แค่นอนเหงาๆ อยู่ห้องคอนโดของตัวเอง เล่นเกม ฝึกเขียนโค้ด ทำอะไรต่างๆ แก้เบื่อ แต่สุดท้ายความคิดในหัวก็วนเวียนอยู่กับแต่เจ้า เพื่อนสนิท ตัวเล็กตัวจ้อยของตน

นอนคิดไปคิดมาอยู่นานหลายคอยเหลือทน ไม่นานนักความคิดถึงมันก็ตีรื้นขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ จนแอชเชอร์ได้แต่ต้องหยิบเจ้าโทรศัพท์เวรเจ้ากรรมขึ้นมาเพื่อกดเข้าแชทใครสักคน

หน้าจอสีขาวสว่างวูบไหวขึ้นมาทันทีที่นิ้วหัวแม่มือของแอชเชอร์กดลงไปเพื่อเข้าไอจี ไม่นานนักก็สองจิตสองใจ จ้องมองข้อความล่าสุดก่อนหน้าที่ทักคุยกันเมื่อตอนเย็นอยู่นานสองนาน

ควรทักไปจริงๆหรอวะ แต่กูคิดถึงนี่

คำถามคำเดิมถามซ้ำวกวนอยู่ในหัวอยู่นาน ก่อนที่แอชเชอร์จะตัดสินใจ ปิดโทรศัพท์ ลงพยายามระงับความคิดถึงที่ตีรื้นขึ้นมาจนแทบล้นอกเอาไว้ก่อนเพียงเพราะกลัวเสียฟอร์ม

ทำไมกูต้องทักก่อนด้วยเล่า

แอชเชอร์ได้แต่คิดในหัว แต่หัวใจกลับเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นแบบประหลาดที่ไม่ควรจะเป็นเลย ความเสียฟอร์ม ความประหม่า ยังคงมีอยู่ แต่ร่างกายนี่กลับไม่ฟังเอาแต่เต้น ตึกตัก.. ตึกตัก ระรัวอยู่อย่างนั้นด้วยความคิดถึงที่ล้นอก ก่อนที่แอชเชอร์จะตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา เข้าไอจี กดแชทของ เพื่อนสนิท ตัวดีที่ทำเอาแอชเชอร์หัวใจว้าวุ่นอยู่นานสองนาน ก่อนจะพิมพ์ข้อความออกไปและกดส่งโดยไม่รอให้สมองคิด

💬 แอชเชอร์ — ·"ทำไรอยู่"

คำถามโง่ๆ หนึ่งคำที่แอชเชอร์คิดได้และกดส่งมันไปก่อนจะนอนหน้าบึ้งหน้าบูดเพราะรู้สึกไม่ถูกใจยังไงซะไม่รู้ นิ้วเรียวก็ยึกยักประมวลผลว่าจะพิมพ์อะไรต่อไป ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง.. พึ่งจะทุ่มครึ่ง ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเองจากตอนเย็นแต่กลับคิดถึงมากขนาดนี้

แอชเชอร์ได้แต่ถอนหายใจมองหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะตัดสินใจถอดสมองออกซะไป เพื่อจะส่งข้อความถัดไปว่า

💬 แอชเชอร์ — · "คิดถึงว่ะ"

💬 แอชเชอร์ — · "มาหาหน่อยได้ปะ"

คราวนี้ส่งไปถึงสองข้อความ แต่ไม่นานนักเจ้าข้อความเวรกรรมของแอชเชอร์ก็มีขึ้นติ้กใต้ข้อความว่า read ทำเอาหัวใจแอชเชอร์เต้นระรัวตึกตัก... ตึกตักไม่หยุดหย่อน ก็เหลือเพียงแต่รอให้ เพื่อนสนิท ตัวดีจากอีกฟากนึงของแอชเชอร์ตอบกลับมาแล้วล่ะ