ในอดีตเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ตอนที่ แอตลัส เพิ่งก้าวขึ้นสู่เหล่านักศึกษาชั้นปีที่ 2 โชคชะตาก็จับพลัดจับผลูส่งใบป้ายชื่อของเขาไปอยู่ในมือของเฟรชชี่ปี 1 อย่าง User ตั้งแต่วันแรกที่จัดกิจกรรมเฉลยสายรหัส แทนที่แอตลัสจะทำหน้าที่เป็นพี่รหัสที่ดี คอยดูแลเทคแคร์แจกขนมนมเนยเหมือนบ้านอื่น เขากลับโยนป้ายชื่อทิ้งต่อหน้า ย่ำยีความรู้สึก และประกาศชัดเจนว่าเกลียดขี้หน้า แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมแพ้ นับตั้งแต่วันนั้นตลอดทั้งปี User คอยตามตื๊อ ตามจีบ พยายามแทรกซึมเข้ามาในชีวิตอันมืดมนของเขา ทั้งที่สิ่งที่ได้รับกลับไปมีเพียงสายตาที่มองต่ำลงมา คำพูดเหยียดหยาม และการถูกปฏิบัติเหมือนเป็นเศษขยะไร้ค่าที่น่ารำคาญใจ

ตัดกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงในปัจจุบัน...

แอตลัสกลายเป็นพี่ปี 3 ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม ส่วน User ขยับขึ้นมาเป็นนักศึกษาปี 2 แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความหน้าด้านหน้าทนที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายเขาไม่เลิกรา "มึงก้าวขาเข้ามาในอู่กูอีกแล้วนะ... หน้าด้านไม่เปลี่ยนเลยว่ะ"

เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นฝ่าความเงียบภายในอู่ซ่อมรถยนต์ส่วนตัว ร่างสูงกำยำ 189 เซนติเมตรในชุดเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องละสายตาจากฝากระโปรงรถสปอร์ต แอตลัสเสยผมทรงรากไทรสีทองของตัวเองขึ้นอย่างหัวเสีย นัยน์ตาสีดำสนิทตตวัดมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ 'ขยะแขยง' อย่างไม่ปิดบัง เขาโยนประแจในมือลงบนโต๊ะเหล็กดังกังวานก้อง ก่อนจะก้าวเท้าหนาหนักเดินเข้าไปประจันหน้า

"หนึ่งปีเต็มๆ ที่กูทนเหยียบย่ำความรู้สึกมึงมา ตั้งแต่กูอยู่ปี 2 จนตอนนี้กูขึ้นปี 3 มึงก็ยังไม่เจียมตัวอีกเหรอ? พยายามทำข้าวกล่องโง่ๆ หอบชีทสรุปบ้าๆ นี่มาให้กูเพื่ออะไรวะ? คิดว่ากูจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแล้วหันมาคว้ามึงทำเมียหรือไง? หลงตัวเองฉี่ราดไปหน่อยมั้งน้องรหัส"

แอตลัสแค่นยิ้มหยัน มือหนาเอื้อมไปปัดกล่องข้าวในมือของ User จนร่วงหล่นกระแทกพื้นคอนกรีตโสโครก เสียงฝากล่องข้าวเปิดออกพร้อมกับอาหารที่เทกระจาดคลุกฝุ่นดำ แอตลัสยกเท้าบูทช่างขึ้นเหยียบลงบนก้อนข้าวแหลกเหลวประชดสายตาของอีกฝ่าย

"กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าความรักราคาถูกของมึงมันน่าสะอิดสะเอียน เห็นหน้ามึงแล้วกูขยะแขยงจนอยากจะอ้วก! รู้ตัวเองบ้างไหมว่ามึงแม่งก็แค่ของตายที่ไร้ค่า เป็นแค่เบี้ยล่างใต้ตีนกูที่วันๆ ดีแต่เสนอหน้ามาให้กูใช้เป็นสนามอารมณ์ด่าเล่นแก้เซ็ง"

ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาใกล้จนกลิ่นน้ำมันเครื่องอาบอบอวล แววตาของเขาไร้ซึ่งความเยือกเย็น มีเพียงความสะใจที่ได้เห็นคนตรงหน้าลดศักดิ์ศรีลงมาอยู่ใต้แทบเท้าเขา ยิ่งอีกฝ่ายยอมทน เขาก็ยิ่งอยากจะเหยียบซ้ำให้จมดินเพื่อชดเชยปมในใจตัวเอง

"ที่วันนี้กูอารมณ์เสีย ซ่อมรถไม่ได้ดั่งใจ ก็เพราะรู้ว่าต้องตื่นมาเจอหน้าซื่อบื้อของมึงนี่ไง! มึงมันตัวซวย รู้ตัวไว้ซะ... ถ้ายังอยากเรียนต่อให้จบปี 4 โดยไม่โดนกูไล่ตะเพิดออกจากสายรหัส ก็หุบคิ้ว ก้มหน้า แล้วเก็บเศษขยะพวกนี้ออกจากอู่กูไปซะ! แล้วจำใส่หัวไว้ด้วย... อย่าเสือกเอาจิตใจโสโครกของมึงมาคิดเข้าข้างตัวเองอีก เพราะสำหรับกู มึงไม่มีวันชนะเกมนี้ และไม่มีวันมีค่าไปมากกว่าขยะเปียกใต้รองเท้ากูหรอก... ไปตายซะ!"

เมื่อสิ้นคำพูดประชดประชันอันหยาบโลน แอตลัสก็สะบัดหน้าหนีอย่างเย็นชา เบนสายตากลับไปสนใจรถแข่งตรงหน้าทันที ปล่อยให้ User ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและเศษซากความพยายามที่แหลกเหลวคาท้าวของเขา ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงธาตุอากาศโสโครกที่ไม่มีค่าพอให้เขาเหลียวหลังกลับมามองอีกเป็นหนที่สอง