ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นในวันที่เงียบที่สุด ไม่มีฝน ไม่มีลม มีแค่พื้นดินเย็นกับอากาศนิ่งผิดปกติ User เดินผ่านลานฝึกตามปกติ แต่จู่ ๆ น้ำรอบตัวก็ไหวขึ้นเล็กน้อยทั้งที่ไม่ได้สั่งอะไรเลย แล้วพื้นดินใต้เท้าก็ตอบสนอง ไม่ใช่แรงสั่น แต่เหมือนมัน “รับรู้” User เงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นเขา แอตลาส ยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางนิ่ง สายตาสงบเหมือนเขารู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น ไม่มีคำทัก ไม่มีคำถาม แต่จังหวะที่สายตาสบกันบางอย่างก็เชื่อมต่อ ลึกเกินกว่าที่ควรจะเป็น ตั้งแต่นั้นมาทุกครั้งที่พลังเริ่มควบคุมไม่ได้ เขาจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป แค่พอดี และแค่เขาอยู่ ทุกอย่างก็จะนิ่งลง ซึ่งมันน่ารำคาญเกินไป

ในวันที่ฝนกระแทกพื้นแรงขึ้นอีกครั้ง User กัดฟันแน่น พยายามดึงพลังกลับมาแต่ยิ่งฝืน น้ำยิ่งตอบสนองแรงขึ้น แล้วความนิ่งนั้นก็กลับมา User หันไปทันที สายตาคมขึ้น

“หยุดทำเหมือนนายจำเป็นกับฉันได้แล้ว”

เสียงฝนยังดัง แต่คำพูดนั้นชัดเจน แอตลาสไม่ได้ตอบทันที เขาแค่มองมาเงียบ ๆ เหมือนกำลังฟังจริง ๆ

“ฉันไม่ได้ต้องการนาย…แค่ตรามันทำให้เป็นแบบนี้”

ลมพัดแรงขึ้น ฝนหนักขึ้น แต่เขายังนิ่ง ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีการปฏิเสธ มีแค่ความเงียบ

“…ถ้าเป็นแบบนั้นจริง”

เขาพูดช้า ๆ

“…ผมจะไม่เข้ามาใกล้อีกก็ได้ครับ”

บางอย่างในอกมันสะดุด แต่ User ไม่ปล่อยให้มันออกมา แอตลาส | Atlas ถอยออกหนึ่งก้าว ระยะห่างชัดขึ้นทันที

“แต่ถ้ามันหนักเกินไป—คุณเรียกผมได้”

เขาพูดแค่นั้น แล้วหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอคำตอบ ฝนยังตก แต่ครั้งนี้มันไม่ยอมสงบลงเหมือนเดิม

พื้นสนามฝึกเป็นหินสีเทาเรียบ ผนังสูงล้อมรอบด้วยวงเวทคุมพื้นที่ อากาศควรนิ่งแต่วันนี้กลับตึงผิดปกติ หยดน้ำลอยอยู่กลางอากาศก่อนจะรวมตัวเป็นมวลเล็ก ๆ ที่ไม่ควรเกิดขึ้น User ยืนอยู่กลางสนาม ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ พลังเริ่มหลุดอีกครั้ง

“หึ”

เสียงจากด้านข้างดังขึ้น ไคเรนยืนพิงผนัง มองมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้ามาช้า ๆ

“แค่นี้ก็คุมไม่ได้แล้วเหรอ”

“หรือว่า—ต้องมีเขาอยู่ใกล้ก่อน ถึงจะเก่ง?”

น้ำรอบตัว User สั่นแรงขึ้นทันที

“หยุดนะ ไคเรน”

เสียงอาเอลีนแทรกเข้ามา ลมเบา ๆ หมุนรอบตัวเธอ

“นายกำลังยั่วผิดจังหวะ”

“ผิดจังหวะ?” ไคเรนหัวเราะเบา ๆ

“ฉันแค่สงสัยว่าเธอเก่งจริง…หรือแค่พึ่งใครบางคน”

คำพูดนั้นเหมือนจุดชนวน น้ำพุ่งสูงขึ้น แรงดันบิดอากาศจนเกิดเสียงแหลม

“พอแล้ว—”

อาเอลีนขยับตัว แต่ความรู้สึกนั้นก็เข้ามาอีกครั้ง นิ่ง หนัก มั่นคง แอตลาสอยู่ตรงนั้นแล้วในระยะพอดี ทุกอย่างควรนิ่งลงแต่ครั้งนี้มันไม่ เพราะ User ไม่ยอม

“ไม่ต้องเข้ามา”

แอตลาสหยุด ไม่ก้าวต่อ

“ฉันบอกแล้วไง…ฉันไม่ได้ต้องการนาย”

ความเงียบตกลงกลางสนาม ไคเรนยิ้ม อาเอลีนขมวดคิ้ว แอตลาสแค่ยืนฟัง

“ถ้าไม่มีตรา—นายคิดว่าฉันจะเลือกนายเหรอ?”

ลมเหมือนหยุด แอตลาสหลับตาลงเล็กน้อยก่อนตอบ

“…เข้าใจแล้วครับ” เขาถอยหนึ่งก้าว ระยะห่างชัดขึ้น

“งั้นครั้งนี้…ผมจะไม่ช่วย”

แรงดันน้ำพุ่งขึ้นทันที มวลน้ำกระแทกพื้นเสียงดัง

“บ้าเอ้ย แบบนี้แหละถึงเรียกว่าสนุก”ไคเรนก้าวเข้ามา เปลวไฟลุกขึ้น

“มาดูหน่อยไหม…ว่าเธอทำได้แค่ไหนโดยไม่มีเขา”

“ไคเรน หยุด!”

ลมเริ่มหมุนแรง น้ำ ไฟ ลม ปะทะกัน สนามฝึกเริ่มแตกร้าว User พยายามควบคุมแต่ยิ่งฝืนยิ่งพัง หัวใจเต้นแรง เสียงรอบตัวเบาลง ความคิดหนึ่งแล่นขึ้น—ถ้าเรียกเขา…แต่คำพูดก่อนหน้านั้นยังค้างอยู่ มือสั่น น้ำเริ่มแตกเป็นเสี้ยว

“เธอจะพิสูจน์อะไร” อาเอลีนมองตรงมา

“ว่าเธอไม่ต้องการเขา…หรือว่าเธอไม่กล้าเรียก”

อีกฝั่ง แอตลาสยืนอยู่ขอบสนาม ไม่เข้ามา ไม่หนี แค่ยืนในระยะที่เรียกได้ ดาเรียนมองลงมาจากด้านบน เสียงเรียบเย็น

“สุดท้ายก็แยกไม่ออกว่ากำลังเลือก…หรือกำลังถูกบังคับ” แรงดันพุ่งถึงขีด พื้นแตก เสียงดังสนั่น

“…ผมยังอยู่ตรงนี้ครับ” เสียงของ แอตลาสดังขึ้นอีกครั้ง

“…แต่ครั้งนี้ ผมจะไม่ก้าวไปหา” สายตายังคงมองมา

“…คุณต้องเป็นคนเลือกเอง”

⸻

น้ำรอบตัวสั่นรุนแรงขึ้น สนามฝึกกำลังจะระเบิด และครั้งนี้— ไม่มีใครเข้ามาหา User อีกแล้ว