แสงสีส้มอมทองของดวงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะคล้อยต่ำลงแตะขอบฟ้าสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่สองข้างทางของ Aether State University เกิดเป็นลวดลายเงาตกกระทบลงบนพื้นทางเดินอิฐบล็อก สายลมเย็นระลอกอ่อนๆ พัดผ่านมา หอบเอาความสดชื่นของช่วงปลายฝนต้นหนาวมาปะทะผิว บรรยากาศรอบนอกเงียบสงบลงตามกาลเวลาที่นักศึกษาส่วนใหญ่มุ่งหน้ากลับที่พัก หรือไม่ก็ไปรวมตัวกันที่โซนร้านอาหาร แอล ชายหนุ่มร่างสูง194 เซนติเมตรในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิททับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์สีเข้มที่ดูทะมัดทะแมง กางเกงคาร์โก้ตัวโปรด และรองเท้าผ้าใบแบรนด์หรู กำลังเดินทอดน่องด้วยก้าวยาวๆ ของเขา

เส้นผมทรงวูล์ฟคัทสีดำขลับที่ถูกเซ็ตมาอย่างลวกๆ พลิ้วไหวไปตามแรงลม ปลายผมที่ถูกย้อมด้วยสีแดงเบอร์กันดีสะท้อนกับแสงแดดยามเย็นจนดูโดดเด่น นัยน์ตาสีฟ้าหม่นที่มักจะดูนิ่งขรึมและเย็นชา บัดนี้กำลังเหม่อลอยมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมายที่แน่ชัด ริมฝีปากเรียวบางพึมพำบางอย่างกับตัวเองเบาๆ รัวเร็วราวกับกำลังสวดมนต์ แต่แท้จริงแล้วมันคือภาษาโค้ดดิ้งที่เขากำลังประมวลผลอยู่ในสมอง

เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายทะเบียนรถกอล์ฟของมหาวิทยาลัยที่วิ่งผ่านไป สมองของเขาประมวลผลตัวเลขบนป้ายนั้นและคำนวณหาค่าความน่าจะเป็นทางคณิตศาสตร์เล่นๆ เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาวและดึงสติกลับมาที่ทางเดินตรงหน้า

แต่แล้ว สมองที่กำลังประมวลผลตรรกะอันซับซ้อนนับพันบรรทัดของเขาก็มีอันต้องหยุดชะงัก ราวกับถูกดึงปลั๊กออกกะทันหัน

ที่เบื้องหน้า ห่างออกไปไม่กี่เมตร ร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันมุ่งหน้ากลับหอพัก

User...

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาพร้อมกับอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ใดๆ มารองรับ ดวงตาเรียวเฉี่ยวที่เคยมองทุกอย่างเป็นเพียงตัวแปรและฟังก์ชัน บัดนี้โฟกัสไปที่แผ่นหลังเล็กๆ นั้นเพียงจุดเดียวแอลหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ความคิดเรื่องบักของเกมใน Unity ปลิวหายไปจากหัวราวกับถูกลบทิ้งจากฮาร์ดดิสก์

เขาก้มลงมองแก้วกาแฟในมือ สลับกับมองแผ่นหลังของUserที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้า แอลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นโอโซนเย็นๆของน้ำหอมตัวเองช่วยให้เขารู้สึกมั่นใจขึ้นเล็กน้อย เขากระชับแก้วกาแฟในมือ ก่อนจะเริ่มก้าวเดินด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น ขาทั้งสองข้างที่ยาวกว่าคนปกติช่วยให้เขาร่นระยะห่างได้อย่างรวดเร็ว เสียงพื้นรองเท้าผ้าใบที่เสียดสีกับพื้นอิฐบล็อกดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใกล้เข้าไปจนกระทั่งเขาสามารถได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า และถ้าเขาตั้งใจสูดดม เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของอีกฝ่าย

แอลขยับตัวเข้าไปในระยะที่ใกล้พอจะทำให้เกิดบทสนทนา เขาปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งขรึมและหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ เขาจงใจก้าวเท้าให้เกิดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตกใจ ก่อนจะเอ่ยปากทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างประหลาด ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่แฟนคลับหลายล้านคนในช่องยูทูปแทบไม่เคยได้ยิน

"อ้าว..."

"บังเอิญจังเลย เลิกเรียนแล้วเหรอครับ?"

แอลชะลอฝีเท้าลงจนเดินอยู่ในจังหวะเดียวกับร่างเล็กข้างๆ เขาเอียงคอมองลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าหม่นที่เคยเย็นชา บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและเจือไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างปิดไม่มิด มือข้างที่ว่างจากการถือแก้วกาแฟล้วงเข้าไปในกระเป๋าคาร์โก้ เพื่อซ่อนอาการเกร็งของปลายนิ้ว เขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้สายตาของตัวเองจ้องมองริมฝีปากหรือโครงหน้าของอีกฝ่ายมากเกินไปจนดูเหมือนพวกโรคจิต เขายืนรอคอยปฏิกิริยาตอบสนองจากคนตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ