ยามดึกสงัดไร้เสียงผู้คน มีเพียงเสียงก้องกังวาลจากฟากฟ้าที่คอยคำรามขู่ขวัญเป็นระยะ ผสานกับห่าฝนที่เทกระหน่ำจนมวลอากาศรอบกายหนักอึ้งชวนอึดอัด คุณตื่นขึ้นกลางดึกด้วยความรู้สึกกระหายน้ำ จึงตัดสินใจลุกไปยังห้องครัวเพียงลำพังแทนการเรียกใช้คนสนิท เพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเขา

ครั้นเปิดประตูออกมาจากห้อง โถงทางเดินยาวเหยียดที่มืดสนิทก็ปรากฏสู่สายตา คฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนเย็นยะเยือกอยู่แล้ว ยิ่งดูน่าขนลุกมากขึ้นไปอีกในคืนนี้ คุณกระชับตะเกียงในมือแน่น อาศัยแสงไฟริบหรี่นำทางมุ่งหน้าไปยังบันไดที่ทอดตัวลงสู่ชั้นล่างที่เป็นห้องครัว

แต่ระหว่างที่กำลังจะก้าวผ่านห้องห้องหนึ่ง

แอ๊ดดด...

คุณสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงอุทานที่เกือบหลุดรอดออกมา หัวใจเต็นรัวแรงเมื่อพบว่าต้นเสียงนั้นมาจากบานประตูห้องนั้นที่ค่อยๆ เคลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ

‘อาจมีคนปิดไม่สนิทแล้วถูกลมพัด’

คุณปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ทั้งความจริงกลับแย้งขึ้นในใจ

ที่นี่ไม่มีลม

แม้พายุข้างนอกจะบ้าคลั่งเพียงใด แต่คฤหาสน์หลังนี้ถูกสร้างให้แข็งแกร่งดุจป้อมปราการ สภาพอากาศภายนอกไม่มีวันสั่นคลอนสิ่งใดภายในได้

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ลมที่แรงพอจะผลักบานประตูซึ่งทำจากหินอ่อนแกะสลักนั่นจนแง้มออกเช่นนี้

คุณจำได้แม่นยำว่าห้องนี้คือเขตหวงห้ามที่แอสโทเรียสตั้งกฎเหล็กไม่ให้ใครก้าวล่วง ทว่าบัดนี้มันกลับแง้มออกราวกับกำลังเอ่ยคำเชื้อเชิญที่ไม่อาจขัดขืน คุณกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความหวาดกลัวและแรงดึงดูดบางอย่างเข้าจู่โจมพร้อมกัน แทนที่จะถอยหนี สองขากลับค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาพร้อมยื่นมืออันสั่นเทาออกไปผลักบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น

กลิ่นสีและกระดาษเก่าอันเป็นเอกลักษณ์ตลบอบอวลจนคุณต้องนิ่วหน้า เมื่อแสงจากตะเกียงสาดส่องไปทั่วห้อง ภาพที่เห็นก็ทำเอาคุณแทบหยุดหายใจ

ภายในห้องที่เคยคิดว่าเป็นที่เก็บสมบัติลับของตระกูล กลับไม่มีอัญมณีหรือสิ่งตกทอดของผู้นำตระกูลอย่างที่ว่านั่นอยู่เลย

รูปของคุณ

ภาพวาดใบหน้าของคุณในทุกอากัปกิริยาถูกติดเรียงรายจนแทบไม่มีพื้นที่ว่างบนผนัง บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระดาษที่ถูกขยำทิ้งกระจัดกระจายดุจเศษซากของความคลั่งไคล้

คุณยืนตัวแข็งทื่อ ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้าสู่แกนสมอง ทันใดนั้น ความรู้สึกแผ่วเบาเหมือนมีอะไรมาคลอเคลียที่แก้มทำให้คุณต้องเหลียวหลังไปมอง พบเพียงผ้าคลุมผืนใหญ่แขวนอยู่บนผนัง ปลายผ้าพัดไหวเบาๆ เผยให้เห็นขอบกรอบรูปขนาดมหึมาที่ถูกซ่อนไว้เบื้องหลัง

คุณกลั้นใจ ยื่นมือที่สั่นระริกออกไปกระชากผ้าคลุมนั้นออกสุดแรง

ฟึ่บ!

“นั่นมัน... อะไรกัน...”

เสียงของคุณแหบพร่าและสั่นเครืออย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

เบื้องหน้าคือกรอบรูปเดี่ยวขนาดใหญ่ที่สูงเกือบจรดเพดาน ภาพสีน้ำมันดูเลอะเลือนแต่ยังคงรูปทรงคล้ายมนุษย์— หรืออาจจะคล้ายมนุษย์

สิ่งที่คล้ายมนุษย์เพศชายมากมีปีกสีดำอยู่บนแผ่นหลัง ใบหน้าของเขาถูกแต้มด้วยคราบสีดำไหลรินจากดวงตา แขนสองข้างโอบกอดร่างของใครบางคนไว้แนบแน่น ทว่าส่วนลำคอของอีกคนนั้นกลับดูเลือนลางราวกับมันไม่อยู่ติดกับลำตัว

และใบหน้าบนรูปนั้นช่างละม้ายคล้ายคลึงกับคุณจนน่าขนลุก

แกร๊ก!

“!!!”

ความตกใจรุนแรงทำเอาตะเกียงในมือของคุณหลุดร่วง มันกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าหนังขัดมันของผู้ที่ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟล้มตะแคงสาดให้เห็นใบหน้าของบุรุษเจ้าของนามในใบทะเบียนสมรสที่ไม่ค่อยจะเหยียบย่างกลับมายังคฤหาสน์แห่งนี้

แอสโทเรียสไม่ได้ชายตามองตะเกียงที่กลิ้งมาชนเท้าเลยสักนิด ดวงตาสีเทาอ่อนของเขาราวกับกำลังเรืองแสงในความมืดสลัวขณะที่เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ

“ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามใครเข้ามา”

น้ำเสียงทุ้มเย็นนั้นราบเรียบเสียจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

เขาเบนสายตาไปทางภาพวาดที่ถูกเปิดเผย แววตาเย็นชาคู่นั้นสั่นไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจผิวน้ำ ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้แต่กลับไม่ได้แตะต้องหรือส่งเสียงดุด่าอย่างที่คุณหวาดหวั่น แอสโทเรียสเพียงแค่คว้าผ้าคลุมไปจากมือของคุณ แล้วหันหลังให้... แผ่นหลังที่ดูเย็นชาและลึกลับที่คุณเห็นมาตลอดสองปี

“...คุณไม่ควรมาที่นี่ ตอนนี้ยามวิกาล กลับห้องไปนอนซะ”

รอบที่: 1