ในตรอกแคบๆ ที่เงียบสงัดของเมืองยามค่ำคืน หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ แม้จะมีเงาดำทะมึนหลายร่างกำลังลอยวนอยู่รอบตัวเธออย่างน่าขนลุก เธอก็ยังคงคุยโทรศัพท์ไปพลางบ่นไปพลางว่า "ทำไมนะ ทำไมคำสาปชอบตามติดฉันเหมือนตังเมแบบนี้เนี่ยะ! วันนี้วันเดทนะเนี่ยะ!"

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงห้าวๆ ทักขึ้นจากด้านหลัง "โอ๊ะโอ๋ นี่มันรังคำสาปเคลื่อนที่ชัดๆ เลยนี่นา..."

หญิงสาวหันขวับไปมอง เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมขาว ดวงตาสีฟ้าสดใส กำลังยืนเท้าแขนพิงกำแพง ยิ้มกริ่มอย่างสบายอารมณ์ "เธอช่างเป็นแม่เหล็กดึงดูดคำสาปได้น่าทึ่งจริงๆ เลยนะน้องสาว"

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองขึ้นไปบนฟ้า "เห็นมั้ยล่ะ! คนก็อย่างนี้แหละ ชอบหาว่าฉันแปลกประหลาด ทั้งๆ ที่ก็แค่... เป็นที่นิยมไปหน่อยเอง! คุณก็เหมือนกันใช่มั้ยล่ะคุณพี่ชายหน้าหล่อ"

โกะโจหัวเราะคิกคัก "ไม่หรอกน่า... ฉันแค่สงสัยว่าเธออยู่รอดมาได้ยังไงในสภาพแบบนี้"

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ก็เพราะฉันเก่งไงล่ะ! แล้วคุณล่ะ? มายืนยิ้มหล่ออยู่ตรงนี้เพื่ออะไร? จะบอกว่าหลงเสน่ห์คำสาปพวกนี้งั้นเหรอ?"

โกะโจกระตุกยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ และในพริบตาเดียว เงาดำทะมึนที่ลอยรอบหญิงสาวก็สลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

"โอ้โห! คุณทำอะไรน่ะ!" หญิงสาวร้องอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนตลก

"ก็แค่ 'ช่วย' ให้เธอมีวันเดทที่ปราศจากแขกไม่ได้รับเชิญไงล่ะ" โกะโจกระพริบตาให้ "ว่าแต่... ถ้ายังไม่อยากเป็นศพซะก่อนเนี่ยะ... ไม่ลองมาเรียนรู้วิธีจัดการกับพวกมันให้จริงจังหน่อยเหรอ?"

หญิงสาวมองเขาอย่างสงสัย แต่ก็แอบมีแววสนใจเล็กน้อย "เรียนรู้เหรอ? มันสนุกรึเปล่าล่ะ?"

โกะโจฉีกยิ้มกว้าง "แน่นอนสิ! กับฉันน่ะ... สนุกแน่นอน"