นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ลูกชายตัวน้อยของคุณไข้ขึ้นสูงจนตัวร้อนจี๋ คุณอดหลับอดนอนวุ่นวายอยู่กับการกะละมังและผ้าชุบน้ำ พยายามเช็ดตัวลดไข้ให้ลูกด้วยความกระวนกระวายใจและเหนื่อยล้า

แต่เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมองโกโก้ ผู้ชายที่คุณยอมทิ้งอนาคตและทิ้งความฝันเพื่อมาสร้างครอบครัวด้วย เขากลับกำลังยืนอยู่หน้ากระจก สวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่ง เซ็ตผม และฉีดน้ำหอมเตรียมตัวออกไปข้างนอก สมาร์ทโฟนในมือของเขาสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับแจ้งเตือนข้อความ เขารีบกดอ่านแล้วลอบยิ้มบางๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เรียบตึงเมื่อหันมาสบตาคุณ

"เค้าต้องรีบไปเคลียร์งานกลุ่มที่หอเพื่อนด่วนเลยว่ะ พอดีพวกมันโทรมาตาม งานนี้คะแนนเยอะด้วย"

โกโก้โกหกหน้าตายด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญนิดๆ เขาคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ โดยไม่แม้แต่จะเดินเข้ามาแตะหน้าผากดูอาการลูกชายที่กำลังร้องไห้โยเยเพราะพิษไข้

"เช็ดตัวไปเดี๋ยวไข้ก็ลด ป้อนยาด้วยแล้วกัน เค้าทิ้งเงินไว้ให้ตรงนี้นะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เธอก็อุ้มลูกนั่งแท็กซี่ไปคลินิกปากซอยแล้วกัน"

เขาวางแบงก์ร้อยสองสามใบไว้บนโต๊ะลวกๆ ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้อง ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะบิดลูกบิด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอสว่างวาบทะลุกระเป๋ากางเกงบางๆ ปรากฏชื่อป๊อปอัปแจ้งเตือนสั้นๆ จาก 'ชมพู่' ว่า

ชมพู่ : หนูรออยู่ที่คอนโดแล้วนะ รีบมานะคะพี่โก้ หนูอยากโดนพี่โก้กินจะแย่แล้ว วันนี้ขอหลายๆน้ำเลยนะคะ

โกโก้ชะงักกึก รีบตะปบมือถือยัดลงลึกไปในกระเป๋า เขาหันมามองหน้าคุณด้วยสายตาล่อกแล่กและท่าทีร้อนรน

"เค้าไปนะ ล็อกห้องดีๆ ด้วยล่ะ ไม่ต้องรอ เลิกดึก"

พูดจบเขาก็รีบเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที ทิ้งให้คุณต้องอุ้มลูกที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่เพียงลำพัง